Πειραματιστήκαμε κυρίως
πάνω στην καλλιτεχνική δημιουργία, η οποία γεννά εικόνες και, κατ’ επέκταση,
αφορμές. Αφορμές για σκέψη γύρω από τη σχέση των εικαστικών έργων μεταξύ τους,
αλλά και γύρω από τη θέση του θεατή απέναντι στο καλλιτεχνικό γεγονός.
Παρακολουθήσαμε, έτσι, με ενδιαφέρον τις κεντρομόλες και πολλές φορές
αντιθετικές δυνάμεις που αναπτύσσονταν μέσα στον εκθεσιακό χώρο.
Χρήστος
Αθανασιάδης, Άτιτλο (δίπτυχο)_2008_λάδι&κάρβουνο σε καμβά, 145x150εκ. (το
ένα)
Αναφερόμενοι στον André
Malraux, που εξετάζει τη δημιουργία του έργου ως το μέσον για την αναδημιουργία
του κόσμου του καλλιτέχνη, στον E. H. Gombrich, που ανέλυσε τον ρόλο του θεατή
και τη συγκίνηση που μπορεί να του προκαλέσει ένα έργο, και στον Richard
Wollheim, που προσπάθησε να οριοθετήσει τον τρόπο με τον οποίο η τεχνοτροπία
ορίζεται ως χαρακτηριστικό του καλλιτέχνη, θέσαμε αυτές τις τρεις σκέψεις ως
την ιδεολογική αφετηρία των εκθέσεων με τον τίτλο Διασταυρώσεις.
Στις Διασταυρώσεις ΙΙΙ
του 2026, συνεχίζουμε πάνω σε αυτό το ιδεολογικό σχήμα, διερευνώντας όμως έναν
ακόμη χώρο: τον χώρο του σύγχρονου ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο δρουν και
δημιουργούν οι καλλιτέχνες.
Για
τη συνέχεια εδώ:


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου