ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ-ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Η ανάγκη για μια νέα «Ελληνικότητα» στον πολιτισμό

Σαράντης Καραβούζης: (Δήλος). ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ.

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Είναι αλήθεια, πως αν ακόμη κρατιόμαστε κάπως πνευματικά, αυτό οφείλεται στους καλλιτέχνες, στους ποιητές και στους λόγιους των προηγούμενων γενεών και στις παρακαταθήκες που μας άφησαν. Πόσα συνεχίζουν να μας προσφέρουν ακόμη, ο Καβάφης για παράδειγμα, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Καζαντζάκης, ο Παπαδιαμάντης, ο Κόντογλου, ο Τσαρούχης, ο Μόραλης αλλά και πολλοί άλλοι, από όλους τους τομείς των Τεχνών και των Γραμμάτων;


Δυστυχώς στις ημέρες μας, οι «Σειρήνες» πλάνεψαν πολλούς. Θα το είχαν οπωσδήποτε και στο αίμα τους. Αλλιώς δε γίνεται! Ωστόσο, ναι, υπάρχουν ακόμη μοναχικοί συνεχιστές και σκυταλοδρόμοι. Οι τελευταίες δεκαετίες τους παραγκώνισαν, επειδή απλώς δεν ήταν η εποχή τους. Αλλά το μέλλον αναγκαστικά θα στηριχθεί σε αυτούς, καθώς θα είναι οι μόνοι που θα μπορούν να δώσουν αυτό, που με κόπο και με πολύ αγώνα διέσωσαν. 


Έτσι, θα έρθει πάλι η ώρα, που θα βγουν στο φως και που τα έργα τους, η ποίηση τους, η μουσική τους, τα βιβλία τους, θα προσφέρουν στο λαό τη στέρεα πνευματική βάση που χρειάζεται, για να αναπτυχθεί σε κάθε επίπεδο με αναφορά στη μελλοντική ελληνικότητα του.

Από την φύση τους οι πολιτισμικές επιδράσεις είναι αμφίδρομες και ποτέ μονόδρομες. Στη σημερινή κατάσταση η «μαϊμουδιά», ως κακή απομίμηση του προτύπου, ισχύει και για την εκχυδαϊσμένη μας εθνική παράδοση, κυρίως στη μουσική, αλλά αφορά και την δίχως κατανόηση αναμάσηση των ξένων προτύπων. Δεν μας κάνουν όλα, δεν τα χρειαζόμαστε όλα. Εμείς όμως εισάγουμε αδιακρίτως τα πάντα προς κατανάλωση (σαν να ήταν αυτοκίνητα ή συσκευές) και όχι φυσικά τα καλύτερα από εκείνα. Και όλα αυτά σε βάρος της δικής μας παράδοσης, που και αυτή με τη σειρά της κακοποιείται, όπως είπαμε, από το κιτς και από την υποκουλτούρα. Φαύλος κύκλος.

Στα Επτάνησα και στην Κρήτη, για παράδειγμα, με πόση σοφία και εγκράτεια μπόλιασαν οι Δαμασκηνοί, οι Κορνάροι, οι Δοξαράδες και οι Σολωμοί την ελληνική-βυζαντινή παράδοση της εποχής τους, με τα αναγεννησιακά-ιταλικά ερεθίσματα που δέχθηκαν, κάνοντας χρήση μιας λελογισμένης και γόνιμης  σύνθεσης των στοιχείων.

Αυτό, λοιπόν, που χρειαζόμαστε, είναι η σύνθεση και αυτή δε μπορεί να υπάρξει, αν συνεχίσουμε:

1. Να υποτιμούμε και να περιφρονούμε την δική μας καλλιτεχνική και πολιτισμική παράδοση και δεν την “καλλιεργούμε” συστηματικά. Διότι αυτή είναι που προσδιορίζει την έννοια της Ελληνικότητας.

2. Να υπερτιμούμε και δεν περνούμε από την κρισάρα της επιλογής τα ευρωπαϊκά ή και ανατολίτικα πολιτισμικά ρεύματα (ας μη τα ξεχνάμε και αυτά), που σκάνε σαν κύματα στις δυτικές και ανατολικές παραλίες μας.

Χρειάζεται βέβαια να ξεφύγει κανείς από την κάθε είδους μονομέρεια και αγκύλωση, που αναγκαστικά αντιπαλεύουν τη γόνιμη και δημιουργική σύνθεση των πραγμάτων. Σύνθεση που για εμένα, θέτει ως απαραίτητο προσανατολισμό της μια νέα "Ελληνικότητα”.
Αλλιώς, θα παραμείνουμε δίχως ταυτότητα, έρμαια των κάθε λογής πολιτισμικών καταιγίδων της Νέας Τάξης.

2 σχόλια:

  1. Είναι κρίμα τέτοια όμορφα και σοφά άρθρα να πρέπει να ψάξεις για να τα διαβάσεις και να μην προβάλλονται μέσα στα σχολικά βιβλία ή σε άλλα κρατικά έντυπα.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Μάνος που πήρε το υποβαθμισμένο ελληνικό ρεμπέτικο ρυθμό και το απογείωσε μέσα από τις δημιουργίες του.

    Ας μην ξεχνάμε και το Χαμόγελο της Τζοκόντα που πάντρεψε την δυτική κλασική μουσική με την ανατολική και την ελληνική παράδοση και έβγαλε τον κορυφαίο κατά τη γνώμη μου ελληνικό δίσκο.

    Ευάγγελος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα αγαπητέ Ευάγγελε!

      Σε ευχαριστώ πολύ που διάβασες το άρθρο. Μια μικρή προσφορά στον Ελληνικό Πολιτισμό και στη διάσωση του, αν όχι και στην "επιθετική" προβολή του.
      Εδώ πέταξαν έξω από τα βιβλία και από τα σχολεία τους ογκόλιθους του πνεύματος, τον Σολωμό, τον Παλαμά (τώρα πλέον θεωρείται εθνικιστής), τον Ελύτη, θα έβαζαν ένα κείμενο του Γερολυμάτου;;
      Σε συγχαίρω για τα παραδείγματα που έφερες. Είναι χαρακτηριστικά του τι ακριβώς εννοώ. Ανάλογες κινήσεις μπορούν να γίνουν σε όλες τις τέχνες. Η πηγή της ελληνικής παράδοσης είναι ανεξάντλητη! Αυτό που χρειάζεται είναι να υπάρχουν καλοί "κουβάδες" , για να πέφτουν στο πηγάδι και να βγάζουν το καθαρό νερό!

      Καλη Κυριακή εύχομαι!

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...