Μάνος Στεφανίδης
Ιστορία και παρωδία: Το κοντράστ ανάμεσα στους αξεπέραστους “Πέρσες” του Αισχύλου και στις ιαχές του Τραμπ. “…Τα παλιά γεγονότα είναι κόσμος προσωπικός, παράσταση φιλοτεχνημένη από ασάφειες, ατέλειες, άπειρα λάθη. Το πόρισμα γι’ αυτό το κομμάτι του παρελθόντος δεν θα δοθεί ποτέ. Η εικόνα δεν εκπονείται. Είναι η εικασία του εαυτού της, μια σπουδή του κενού”, έχει γράψει ο Κώστας Μαυρουδής
Είναι αναγκαίο να αναφερθούμε σε γενικές γραμμές στην θρησκευτική συνείδηση του απλού λαού, μέσα από τα ήθη και την καθημερινή λατρευτική πρακτική. Παράλληλα θα εξετάσουμε την θρησκευτική και κοινωνική διάσταση της τέχνης τους.
Εικαστικός
– Διδάσκουσα στη Σχολή Επιστημών της Αγωγής, ΔΠΘ
Οι τέχνες είναι τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν τις πηγές ενέργειας που μας οδηγούν στο κέντρο του εαυτού μας, τον πυρήνα της ύπαρξής μας, εκεί που βρίσκεται η πραγματική δύναμή μας!
Μετά από 4000 χρόνια αδιάκοπης ελληνικής παρουσίας, ιστορίας και γλώσσας, να είσαι Έλληνας στην Κύπρο, να μιλάς και να γράφεις ελληνικά. Να εκφράζεσαι με περηφάνια στην κυπριακή διάλεκτο, δηλ. να συνδιαλέγεσαι αδιάλειπτα με τις αρχέγονες ρίζες σου. Να αντιστέκεσαι στον ανθελληνισμό και στον μισελληνισμό, είναι πράξη επαναστατική, αντιστασιακή και ελευθερωτική.
Προσφιλές θέμα των καναλιών τέτοιες ημέρες είναι να ρωτούν τους μαθητές τι γνωρίζουν για την 28η Οκτωβρίου και να χασκογελούν με τις απαντήσεις τους που συγχέουν το 1940 με το 1821.
Εἶναι κάποιες στιγμές, γεμᾶτες εἰρωνεία, πού μπροστά τους ἡ Ἱστορία σηκώνει τά χέρια ψηλά. Μία τέτοια στιγμή μᾶς χάρισε προσφάτως ἡ εἴδηση ἀπό τήν Γαλλία. Ἄγνωστοι «Ροκαμβόλ» ἅρπαξαν ἀντικείμενα ἀνυπολόγιστης ἀξίας ἀπό τό Λοῦβρο πού, εἰρωνείᾳ τῆς τύχης, ἦταν ἤδη γεμᾶτο… κλοπιμαῖα!
«Απόλυτα σε καταλαβαίνω» είπε
«Ωχ!»
απάντησα
Ευτυχία
Αλεξανδροπούλου – Mrs Keuner
Η δυναμική και οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί η εξουσία παρουσιάζουν πάντα ενδιαφέρον.
«Όταν εγώ χρησιμοποιώ μια λέξη» είπε ο Χάμπτυ-Ντάμτυ με υπεροπτικό τόνο σημαίνει ακριβώς ότι διαλέγω να σημαίνει, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Το Καλοκαίρι που έχουμε αρχίσει να αφήνουμε πίσω μας, λόγω ενός τρακαρίσματος, βρέθηκα χωρίς αυτοκίνητο και παρέμεινα πολύ περισσότερο στην Αθήνα από ό,τι θα ήθελα. Έτσι, μεγάλο μέρος του χρόνου μου το πέρασα βλέποντας παλιές ταινίες, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις ταινίες του Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Το Άγιον Όρος υπήρξε για περισσότερο από μια χιλιετία τόπος όπου η πνευματικότητα συναντά την πολιτική, η παράδοση συνομιλεί με τη γεωπολιτική, και η προσευχή συνυπάρχει με την εξουσία. Σήμερα όμως η μοναστική πολιτεία φαίνεται να εισέρχεται σε μια περίοδο βαθιών αλλαγών που πολλοί χαρακτηρίζουν «μετάλλαξη».
«Είναι
κατάρα τα φτερά
Αν είναι καρφωμένα»
Νίκος Σκούφος, Βήματα Εδώ
«Ανάγκη ψυχοτρόπος η γραφή
για άλλη μια φορά
με ξεγυμνώνει-
και ένδυμα ουκ έχω».
Αντώνης Περαντωνάκης – Κρυμμένα λόγια
Γενεές επί γενεών Ελλήνων έχουμε διδαχτεί μέσω της επίσημης εκπαίδευσης και του εκδοτικού κατεστημένου να θεωρούμε τον Αδαμάντιο Κοραή ως μια ευγενική, σεβαστή φυσιογνωμία, κορυφαίο εκπρόσωπο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, και έναν εκ των θεμελιωτών του σύγχρονου ελληνικού κράτους, που προώθησε και οργάνωσε την εθνική εκπαίδευση και αναγέννηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Κοραής όντως έπραξε πολλά από τα ευεργετικά που παρουσιάζονται στην περιγραφή της σκέψης και του βίου του:
Έγραφε ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο “ΥΓ. 1983”, το πυκνό, τελευταίο του βιβλίο: Δεν υπάρχουν πια στην Τέχνη μεγέθη. Μόνο αποχρώσεις… Μετά ο ίδιος επέλεξε τη σιωπή. Για είκοσι περίπου χρόνια. Αρκετή συζήτηση έχει προκληθεί, κατά τα άλλα, σχετικά με τις δραματικές συνθήκες που βιώνουν οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα.
«Ολοι
τους, κατά γενική παραδοχή έχουν σε διάνοιες εξελιχθεί!»
Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ
– Συμφορά από το πολύ μυαλό
Η εντύπωση ότι όλοι έχουν εξελιχθεί σε διάνοιες δεν ήταν μόνο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής του Γκριμπογέντοφ.
Ὁ φιλελεύθερος δογματισμός κοστίζει – Ὁ σεβασμός στά σύμβολα, ἡ ἐπανάστασις τῶν ἱερέων, ἡ αὐτονόμησίς τους ἀπό τούς Μητροπολῖτες καί τό σφυροκόπημα πρός τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ – Μέ ταχύτητα πρός τόν τοῖχο τό Μαξίμου!
.jpg)
Επαναλαμβάνεται, για άλλη μια χρονιά, η ίδια ανούσια και ατελέσφορη συζήτηση σχετικά με την μεταφορά του Αγίου Φωτός από την Ιερουσαλήμ, με ιδιαίτερη μνεία να γίνεται στην μετά μανίας αμφισβήτηση της θαυματουργικής υπόστασης του γεγονότος της Αφής.
Παλαιότερα, η καθημερινή ζωή είχε περισσότερη αβεβαιότητα και ομορφιά. Δεν γνωρίζαμε τι υπάρχει στη γωνία του δρόμου, ποιο βιβλίο θα ανακαλύψουμε τυχαία σε μια βιβλιοθήκη, πού θα μας οδηγήσει μια αυθόρμητη συζήτηση. Επιδιώκαμε “μετωπική” με το απρόβλεπτο. Η γοητεία του αγνώστου, αξία ανεκτίμητη τελικά!
Ήμουν δευτεροετής φοιτήτρια όταν ο αείμνηστος Καθηγητής Φιλοσοφίας και Αντιπρύτανης Αιμίλιος Μεταξόπουλος σε ένα από τα τελευταία του μαθήματα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλώντας μας για την φιλοσοφία της Τέχνης, είχε δώσει το παράδειγμα της περίφημης έκθεσης “Το σκατό του Καλλιτέχνη”.
«Ειδήσεις.
Νέος βιασμός. Παιδί δολοφονήθηκε. Πόλεμος κάπου. Χιλιάδες θέσεις εργασίας πάνε.
Αλλά αυτά δεν μας νοιάζουν, ο βασιλιάς γιορτάζει τα γενέθλια του».
Σάρα Κέην – Η αγάπη της Φαίδρας
