ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Και όμως! Η Ρωμανία ζει!

Γράφει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός | Εφ. Δημοκρατία

Τόν 4ο α. μ. Χ. μφανίζεται να λότελα νέο κρατικό μέγεθος στήν στορία καί μαζί του γεννιέται νας νέος κόσμος. Εναι ατοκρατορία τς Νέας Ρώμης πως νομάζεται δη πό τόν 4ο α., Ρωμανία. Στά ρια τς νανεώσεως τς ατοκρατορίας Μέγας Κωνσταντνος μεταφέρει τήν πρωτεύουσα (τήν Παλαιά Ρώμη, λληνική πόλη καί ατή) στήν νατολή. Γι’ ατό Νέα Ρώμη θά νομασθε πρός τιμή του καί Κωνσταντινούπολη.

Ρωμαϊκή ατοκρατορία μεταστοιχειώνεται σέ «πώνυμον το Χριστο Πολιτείαν». Διαμορφώνεται συνάμα μία νέα συνείδηση καί νέα πολιτειακή δεολογία. Εναι ατοκρατορική δέα γιά τήν προοδευτική νσωμάτωση λων τν Λαν τς Οκουμένης στήν χριστιανική Πίστη.
Τά στηρίγματα τς ατοκρατορίας τς Νέας Ρώμης εναι: ρωμαϊκή Οκουμένη καί νέα πολιτειακή δεολογία, Χριστιανισμός ς πατερική ρθοδοξία καί λληνικότητα (γλώσσα, πολιτισμός, παιδεία).
Ατό κφράζει τό γνωστό τροπάριο τς γίας Κασσιανς: «πό μίαν βασιλείαν γκόσμιον α πόλεις γεγένηνται, καί ες μίαν δεσποτείαν θεότητος τά θνη πίστευσαν».

χριστιανική πίστη εναι τό συνδετικό στοιχεο λης τς ατοκρατορίας καί ατό λλοιώνει αρεση, πού δέν εχε μόνο θεολογικό, λλά καί πολιτικό χαρακτήρα.
Κύριο στοιχεο τς ατοκρατορίας εναι ρμονική εράρχηση τς θνικότητας (συνείδηση τς καταγωγς) στήν περεθνικότητα.
Τό φυλετικό στοιχεο δέν θιγε τήν νότητα στό να κκλησιαστικό σμα. ληθινοί γέτες, λλωστε, σαν ο γιοι καί τό πέρτατο δανικό δέν ταν πολιτική δύναμη κοσμική σοφία, λλά γιότητα, ς θέωση.
Γι’ ατό μελέτη το «Βυζαντίου»/Ρωμανίας χωρίς γνώση τς Θεολογίας εναι δύνατη.
Καρδιά τς ατοκρατορίας ταν λληνικότητα (γλώσσα, παιδεία, πολιτισμός). πό τόν ουστινιανό (6ος α) μέχρι τόν ράκλειο (7ος α.) ξελληνίζεται καί κρατική διοίκηση (Νεαρές).
Λατινική γλώσσα ποχωρε (στήν νατολή) καί στή διγλωσσία τς ατοκρατορίας (Λατινικά καί λληνικά) τό βάρος πέφτει στά λληνικά.

περεθνική νωση μέσα στήν ρθοδοξία δηγε στό οκουμενικό θνος («θνος γιον», Α΄ Πέτρ. 2,9), τό «Γένος τν Ρωμαίων», τν ρθοδόξων πολιτν τς ατοκρατορίας, μία χριστιανική κοινοπολιτεία μέ πόλυτο κέντρο τήν γία Τράπεζα τς για-Σοφις.
Εναι ν Χριστ συγγένεια παγγένεια τν Πολιτν τς Ν. Ρώμης, Ρωμαίων, Νεο-Ρωμαίων (πό τήν Πόλη) καί πλούστερα Ρωμην.
Μ. Κωνσταντνος θεμελίωσε τήν ννοια το Γένους, λων τν ρθοδόξων λαν τς ατοκρατορίας. Ατή νότητα θά πιβιώσει καί μετά τίς δύο λώσεις (φραγκική το 1204 καί θωμανική το 1453).
νιαία μως οκουμενική συνείδηση τν Ρωμην (ρθοδόξων πολιτν τς Νέας Ρώμης) θά πονομευθε πό τήν φραγκική προπαγάνδα γιά τόν κδυτικισμό τους. Ταύτιση τς θνικότητας μέ τή γλώσσα δέν γνωρίζει Ρωμανία.
Ατό πιβλήθηκε πό τούς δυτικοευρωπαίους τόν 19ο αώνα.
Τό ερωπαϊκό σκάνδαλο μως δέν πουσιάζει, πού νατρέπει ατή τήν νοοτροπία! Ο λβετοί μιλον τρες γλσσες, γαλλικά-γερμανικά-ταλικά, λλά θνικά εναι μόνο λβετοί.

Τά ρωμαίϊκα (πλά λληνικά) ταν κοινή γλώσσα τς ατοκρατορίας μέχρι τόν 19ο αώνα καί ξασφάλιζαν τήν νότητά της.
Μέ τήν κοινή πίστη, τήν ρθοδοξία, τήν κοινή λατρεία, τήν κοινή πνευματική ζωή καί τήν κοινή κανονική τάξη συνεχίσθηκε νότητα τν ρθοδόξων Λαν τς ατοκρατορίας, χωρίς νά καταργονται ο θνικές ταυτότητες (συνείδηση τς καταγωγς) μέσα στήν ν Χριστ περεθνικότητα.
θνικισμός, ς φυλετισμός, μέ τόν τονισμό τς θνικότητας, θά ναπτυχθε μετά τό 1204 καί θά κορυφωθε τόν 19ον αώνα.
θνική (θνικιστική) δέα θά καλλιεργηθε πό τό τέλος το 18ου αώνα (διαφωτισμός, σχολική κπαίδευση).
τσι θά προκύψουν ο βαλκανικοί θνικισμοί μέ μεση συνέπεια τά κκλησιαστικά ατοκέφαλα (διάλυση τς ρωμαίϊκης νότητας), διάλυση τς θναρχίας καί τς αύτοκρατορίας τς Νέας Ρώμης, πού συνεχιζόταν σ’ ατή.

Τό 1872 πανορθόδοξη σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη καταδικάζει τόν «θνοφυλετισμό» (τήν εσοδό του στήν Πίστη) ς αρεση.
νότητα τς Ρωμανίας καί συνέχεια τς οκουμενικς ρωμαίϊκης δέας ξασφαλίζεται στά ρια τς κκλησιαστικς δικαιοδοσίας.
κκλησιαστικός χρος, ταν καί που κυριαρχε τό πατερικό φρόνημα, μένει πάντα πιστός στήν ν Χριστ οκουμενικότητα καί τήν πανενότητα τν Ρωμαίων-Ρωμην-ρθοδόξων.
που μως πικρατε τό κοσμικό φρόνημα, κε περισχύει νας νοσηρός θνικισμός (φυλετισμός).
Μέ τήν πιβίωση τν θναρχιν τν κατακτημένων δαφν της Ρωμανία (ατοκρατορία) ζε: θναρχία το Οκουμενικο Πατριαρχείου, το Πατριαρχείου λεξανδρείας, τς ντιοχείας, τν εροσολύμων καί τς κκλησίας τς Κύπρου.
δικαιοδοσία ατν τν θναρχικν κέντρων σωσε καί σώζει καί δαφικά-δικαιοδοσιακά τήν παλαιά γεωγραφική κταση τς Ρωμανίας.
διάσωση δέ καί συνέχεια τς ρθοδοξίας τν γίων καί τς πατερικότητας το φρονήματος σώζει καί πνευματικά τή Ρωμανία.
Ες πεσμα τν καιρν καί τν ποιωνδήποτε λλαγν τους. Ατό διεκήρυσσε σθεναρά μακαριστός π. ωάννης Ρωμανίδης. Καί εχε δίκιο!




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...