ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821»- Ο Μακεδόνας Οπλαρχηγός ΖΗΣΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, (1799-1886)- Ο Έλλην του Ολύμπου

Πινακοθήκη ηρωικών μορφών
(51)


Επιμέλεια Γ.Γ.Γ
===============
Καλό μήνα σε όλους! Ήρθε ο μήνας της λευτεριάς!
Πάντα μου άρεσε ο Μάρτης, γιατί φέρνει σαν χαμόγελο του ήλιου την άνοιξη, την λευτεριά από το χειμώνα, αλλά μαζί του φέρνει και την εθνική μας ανεξαρτησία.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, θα παρουσιάσω μέχρι τις 25 του μήνα τις προσωπογραφίες και τα βιογραφικά γνωστών κι άγνωστων αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Γιατί το κάνω; Διότι στη μνήμη του παρελθόντος, είναι η λύση μας για το μέλλον. Ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε; Πώς βρεθήκαμε μ' ένα κράτος -που τρώει σήμερα τα παιδιά του- και δεν είμαστε ανέστιοι και ξυπόλητοι, όπως είναι οι Παλαιστίνιοι και οι Κούρδοι;;
Ποιοι φρόντισαν, ώστε σήμερα πολλοί νεοέλληνες της πλάκας, να το παίζουν Ευρωπαίοι με ευρώ και με τουπέ χιλίων καρδιναλίων; Ποιος εξασφάλισε στον κο Φίλη και στο υπόλοιπο εθνομηδενιστικό μπουλούκι τη δυνατότητα να είναι «αξιωματούχοι» κράτους και να γίνουν κάποιοι, ώστε να λοιδορούν τα ιερά και τα όσια; Δηλαδή τους ευεργέτες τους;
Μα, είναι εκείνοι, οι απλοί προπαππούδες μας που τους ξεχάσαμε, που τους φτύσαμε, που μας έμαθαν να τους περιφρονούμε, εμείς οι υπεράνω πολίτες του κόσμου! Γι΄ αυτές τις λησμονημένες ψυχούλες το κάνω. Μνημόσυνο στη λεβεντιά, στην αντρειά και στην αυταπάρνηση τους! Αρετές, που εμείς τις κάναμε γκέι παρέιντ, ανυποληψία, ατιμία και μικρότητα....
Ήδη τα προηγούμενα χρόνια, με πολύ κόπο ανθολόγησα 50 από αυτούς, των οποίων τις μορφές και τις βιογραφίες, εσείς μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένες εδώ:
Πινακοθήκη ηρωικών μορφών του 1821

Γ.Γ.Γ

Ο Ζήσης Σωτηρίου, γεννήθηκε στα Σέρβια στις αρχές του 1799, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα καταγόμενος από ευκατάστατη οικογένεια, «εκ των επισημοτέρων οικογενειών» όντας γιος του αρματολού των Σερβίων Καπετάν Σωτήρη. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Νικόλαος Κοεμτζόπουλος στο Βιβλίο του, υπήρξε μεγάλος πατριώτης, ο κορυφαίος από τους Εκλεκτούς, Ιδεολόγος, Οραματιστής και αγωνιστής με τα όπλα, τη γραφίδα και το λόγο. 

Από πολύ νέος αναχώρησε στην Ουγγαρία, όπου εγκαταστάθηκε στην Πέστη και επιδόθηκε στο εμπόριο, αποκτώντας μεγάλη περιουσία, που ξόδευε για Εθνικούς σκοπούς. Εκεί συνέχισε και την επιμόρφωσή του μαθαίνοντας την Γερμανική γλώσσα, την Ιταλική, την οθωμανική κι άλλες.

Με την έναρξη της Επανάστασης του 1821, αφού έκαψε ομοίωμα Τούρκου στην κεντρική πλατεία της Πέστης, ακολουθούμενος από χιλιάδες Έλληνες και Ούγγρους βγήκε από τις πύλες της Πόλης κατευθυνόμενος στη Μακεδονία. Συνελήφθη όμως και ρίχτηκε στις οθωμανικές φυλακές απ’ όπου με χρήματα και πολλά μέσα κατάφερε να σωθεί. Αργότερα εκφράστηκε γι’ αυτό το γεγονός: «όλα αυτά τα υποφέραμε για την πίστη, για την αγάπη της Πατρίδος και για την ανεξαρτησία μας».

Διέφυγε στο Άγιο Όρος και στη Χαλκιδική, και πολέμησε κατ’ αρχάς στο πλευρό του Εμμανουήλ Παπά. Το 1822 πήρε μέρος στον αγώνα των Ναουσαίων και από κει αναχώρησε για τη Δυτική Μακεδονία. Στην Κοζάνη έπεσε στα χέρια των στρατιωτών του Μπαϊράμ πασά, κατόρθωσε να δραπετεύσει προς τα Πιέρια και τον Όλυμπο, όπου είδε για τελευταία φορά τους γονείς του και τα αδέλφια του. Μέχρι το 1827 έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στη Στερεά, στα νησιά και στην Πελοπόννησο, μαζί με άλλους Μακεδόνες.

Το 1829 αποφοίτησε από τη «Σχολή των Ευελπίδων» με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Τακτικού Στρατού και εξέδωσε με δικές του δαπάνες «έρωτι προς το Γένος» δύο βιβλία για να τα χρησιμοποιούν τα παιδιά στα σχολεία. Ως αξιωματικός υπηρέτησε την Πατρίδα αμισθί, διότι «Η Ελλάς είναι πτωχή», έλεγε.

Έκανε μάλιστα και δωρεές, σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Κατά τον ρωσοτουρκικό, Κριμαϊκό πόλεμο (1853-56) ο Ζήσης Σωτηρίου κατάρτισε Σώμα επιλέκτων εθελοντών, «των Αθανάτων», τους οποίους εξόπλισε και συντηρούσε καθ’ όλη την διάρκεια της επαναστάσεως με δικές του δαπάνες. Στις 10 Μαρτίου 1854 έδωσε μαζί με τους άλλους Σωματάρχες όρκο:

«Ορκιζόμεθα εις την Αγίαν (ομοούσιον) και Αδιαίρετον Τριάδα και εις το ιερόν όνομα της Πατρίδος ότι αναλαμβάνομε τα όπλα, για να ανακτήσουμε τα θρησκευτικά και πολιτικά των Ελλήνων δικαιώματα, κατά της τουρκικής τυραννίας, … Ορκιζόμεθα να υπερασπισθούμε τη σημαία μας μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός μας…»

Στις 21 Μαΐου 1854 ύψωσε στον Όλυμπο τη Σημαία της Ελευθερίας μαζί με τους άλλους Μακεδόνες Οπλαρχηγούς. Ο Γεράσιμος Βώκος στο βιβλίο του «Κατοχή» του 1854 υπό των Άγγλων και Γάλλων γράφει: «Την άνοιξη του 1854 ο Ζήσης Σωτηρίου από τον Όλυμπο με τους άλλους Μακεδόνες και τριακοσίους ακόμη πολεμιστές έπεσαν με ακατάσχετη ορμή εναντίον των Τούρκων, που πολεμούσαν στην Καλαμπάκα και τους κύκλωσαν. Οι Τούρκοι αν και ήταν μεγάλη δύναμη –7000 πεζοί και 200 Ιππείς—υποχώρησαν εγκαταλείποντας στη μάχη πολλούς νεκρούς και τραυματίες.»

Στις 7 Ιουνίου 1854 στη σύσκεψη της Βροντού ο Πρόξενος της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, ζήτησε να παύσουν την επανάσταση, ειδάλλως ο Γαλλικός και Αγγλικός στρατός θα ερχόταν στον Όλυμπο να τους χτυπήσει. Τότε ο Ζήσης Σωτηρίου απάντησε: «Εξοχότατε, εάν έλθουν, εμείς θα υψώσουμε τας χείρας μας στονΎψιστο, θα ανοίξουμε τα στήθη μας και θα τους πούμε: Φιλελεύθεροι Γάλλοι και Άγγλοι, κτυπάτε αθώα στήθη, φονεύσατε τους Έλληνες, διότι ζητούν και αυτοί να ζουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, όπως ζήτε σεις οι Ευρωπαίοι…» και πρόσθεσε:
«Εξοχότατε, νομίζω ότι σε κάθε άλλο μέρος της Ελλάδος μπορούν να έλθουν τα Συμμαχικά Στρατεύματα. Στον Όλυμπο όμως όχι»

Όπως ο Ρήγας Φερραίος , έτσι έγραψε και ο Ζήσης Σωτηρίου τον Θούριό του:

«Καιρός να λάμψουν εις την γην τα ξίφη σας, ανδρείοι.
Με του Ολύμπου τα βουνά καιρός να μετρηθώμεν,
Και τας δασείας του οφρύς με θάμβος ενώ σείει,
Εις θρόνον από κόκκαλα τυράννων ν’ αναβώμεν»

Ο Ζήσης Σωτηρίου θυσίασε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του, καθώς και τον βαθμό του Αξιωματικού για τη Γενική απελευθέρωση της πατρίδος του.

Το 1880 σε ηλικία 82 ετών απεβίωσε με το παράπονο στα χείλη ότι δεν αξιώθηκε να δει ελεύθερη τη γη της γεννήσεώς του και την ελληνική Σημαία να κυματίζει πάνω στον Όλυμπο και στην Αγια-Σοφιά. Είχε αφήσει παραγγελία όπως στον τάφο του μπει η εξής επιγραφή: «Ενταύθα κείται Ζήσης Σωτηρίου. Ζων δεν ηξιώθη να ίδη την φιλτάτην του Πατρίδα ελευθερωμένην και εις τον Άδη θέλει ενεργήσει τα προς απελευθέρωσιν αυτής.»

Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο , το σπάνιο βιβλίο: http://anemi.lib.uoc.gr
«Περιγραφή της εν Ναυαρίνω Ναυμαχίας και των αμέσως προηγησαμένων περιστάσεων / μετφρασθείσα[sic] εκ της Γερμανικής Γλώσσης και Εκδοθείσα δαπάνη του Κυρίου Ζήση Σωτήρη του Έλληνος έρωτι προς το Γένος. Εν Πέστη: Παρά τω ευγενεί Ματθαίω Τράττνερ τω εκ Πετρόζας, 1829». 

Πηγή:

 

Η Ναυμαχία του Ναυαρίνο 

του Κίμωνος Γ. Κοεμτζόπουλου

Τν Ζήση Σωτηρίου, τν γνωστο σχεδν στος πολλος μεγάλο Μακεδόνα, πο πάμπολλες πηρεσίες εχε προσφέρει στν λλάδα σ λη του τ ζω ς τ 1886 πο πέθανε πάμπτωχος στν θήνα, που κα τάφηκε στ Α’ Νεκροταφεο μ τ παράπονο, τι δν εδε τν διαίτερη πατρίδα του λεύθερη, τν βγαλε πό τν φάνεια, πως κανε κα γι τόσους λλους Μακεδόνας, ξέχαστος συμπολίτης του Ταξίαρχος Νίκος Κοεμτζόπουλος, ποος γραψε μ μεγάλη γι τν ρωά μας ατόν γάπη να βιβλίο μ τν τίτλο, ΖΗΣΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ Ο ΕΛΛΗΝ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ.

(…)  Ζήσης γεννήθηκε τ 1799 στ Σέρβια που κα τελείωσε τ Δημοτικό Σχολεο. Μικρς πγε στ Βουδαπέστη. κε μορφώθηκε κα μαθε κα πολλς γλσσες: Ογγρικά, Γερμανικ, Γαλλικ, ταλικά. Στ Σέρβια εχε μάθει κα τ Τούρκικα.
Στ Βουδαπέστη σχολούνταν, χι μόνο μ τν «Λόγιο», μ κα μ τν «Κερδο» ρμή.
ς «Πραμματευτς» κανε σεβαστ περιουσία. Δν ξεχνοσε μως κα τν Πατρίδα του πο στέναζε κάτω πό τν Τούρκικη σκλαβι.

Μόλις κηρύχθηκε πανάσταση το 1821, Ζήσης Σωτηρίου πούλησε λη τν περιουσία του, κανε να Σμα πό λληνες τς Ογγαρίας, τ ξόπλισε μ δικ του ξοδα κα φυγε σ παράταξη, συνοδευμένος ς τς «Πύλες» τς Βουδαπέστης πό χιλιάδες Ογγρους, ν πολεμήσει γι τν πελευθέρωση τς Μακεδονίας μας.

Πιάστηκε πό τος Τούρκους αχμάλωτος κα κλείστηκε στς φυλακς τς Θεσσαλονίκης μαζ μ χιλιάδες λλους λληνες. Σώθηκε πειτα πό μεγάλο «μπαχτσς» (φιλοδώρημα) κα μ τν πέμβαση, φαίνεται το Προξενείου τς Αστρίας.

Πολέμησε στ Χαλκιδικ κα στ γιο ρος μ τν μμανουήλ Παπ, στ Δυτικ Μακεδονία κα στν λυμπο.

Σν πνίγηκε στ αμα πανάσταση κείνη στ Μακεδονία μας πό τ στρατεύματα το μπού Λουμποτ, Ζήσης Σωτηρίου κατέβηκε το 1822 μαζ μ χιλιάδες λλους Μακεδόνες στ νότιο λλάδα κα λοι τους πολέμησαν κε γενναα, δελφωμένοι μ τος λλους λληνες παντο που παρουσιαζόταν νάγκη….


Ο Σερβιώτης Ζήσης Σωτηρίου, κάτοικος Πέστης Ουγγαρίας, είναι από τους πρώτους Έλληνες που κατέβηκε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί για την ανεξαρτησία της πατρίδας. Ήταν γιος του κλεφταρματωλού των Σερβίων, καπετάν Σωτήρη[1]. Συμπολέμησε με τον Εμμανουήλ Παπά στην εξέγερση της Χαλκιδικής, όπως και σε πολλές άλλες μάχες στην Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα. Πρo της καθόδου του στην επαναστατημένη Ελλάδα ντύθηκε την ελληνική ενδυμασία, μετέβη έφιππος στην πλατεία της Πέστης. Εκεί εν μέσω πολλού πλήθους Ελλήνων και Ούγγρων έστησε ομοίωμα Τούρκου και το πυρπόλησε κάτω από τις επευφημίες του πλήθους[2].

Από το 1830 και μέχρι το θάνατό του, πήρε μέρος στα περισσότερα επαναστατικά κινήματα στον «ελλαδικό» χώρο και στο εξωτερικό. Kατατάχθηκε στους γαριβαλδινούς και πήγε στην Iταλία ως εθελοντης για να πολεμήσει εναντίον των αυστριακών στρατευμάτων κατοχής μαζί με τους Ηλία Στέκουλη, Σπυρίδωνα Σασσέλα, Αλέξανδρο Δόσιο, Νικόλαο Μακρή, Νικόλαο Σμολένσκη κ.α.. Yπήρξε συγγραφέας δεκάδων επαναστατικών προκηρύξεων, καθώς επίσης και της πρώτης προκήρυξης της ομάδας των εθελοντών του γαριβαλδινού στρατού, που κυκλοφόρησε στις 8 Iουνίου 1859 [3].

Με την ανακήρυξη του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, δούλεψε σαν αρχαιοφύλακας στο Mουσείο της Aκρόπολης. Σε άρθρο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» αναφέρεται η μεγάλη του ανιδιοτέλεια και αγάπη για την πατρίδα: Ήταν ένας άνθρωπος του μόχθου, ένας πατριώτης, ανιδιοτελής, γεμάτος ζήλο, ο οποίος όταν προτάθηκε για παράσημο και αύξηση μισθού για τις υπηρεσίες που προσέφερε, αρνήθηκε και τα δύο, δηλώνοντας πως «ποτέ πώποτε δεν εζήτησα ούτε αμοιβήν τινά, ούτε αύξησιν της μισθοδοσίας μου, αν, δε, εκπληρώ το καθήκον μου πιστώς και τιμίως, τούτο το πράττω σύμφωνα με τας αρχάς μου και με τον όρκον, τον οποίο έδωσα εις την πατρίδα...»[4].

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...