ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν

Το πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνο

Με τα παισιότερα συναισθήματα ντιμετωπίζεται συνήθως θάνατος. πολιτισμός μας, γι τν ποο τόσο καυχόμαστε, δν μς χει ξοικειώσει μ τ μεγαλύτερη κα τραγικότερη πραγματικότητα στ ζωή μας, τν θάνατο. Οτε μς χει συμφιλιώσει μαζί του. Γι ατ λείπει στ σημεριν κοινωνία μία ρεαλιστικ φιλοσοφία το θανάτου.


Βέβαια, σ ατ συντρέχουν διάφοροι λόγοι. λιγόπιστος φοβται τν θάνατο, διότι βλέπει τν νετοιμότητά του ν τν ποδεχθε. πιστος θεος, πο στηρίζει λες τς λπίδες του στν κόσμο ατό, βλέπει τν θάνατο σν καταστροφή. Γι ατ ποφεύγει ν μιλε γι τν θάνατο χλευάζει τν θάνατο, λλ στ βάθος τν φοβται. πως τν φοβονται ο οκονομικ ερωστοι, διότι θ τος κάμει ν χάσουν σα χουν, λλ κα ο προλετάριοι το κόσμου μας, μολονότι διατείνονται, τι βλέπουν τν θάνατο σν σωτηρία. Διότι γι ατούς, κυρίως, σχύει λόγος το Δ. Σολωμο: «Γλυκει ζω κα θάνατος μαυρίλα».

2. Γι τν Χριστιαν μως, κα μάλιστα τν πατερικό, δηλαδ τν ρθόδοξο, τ μυστήριο το θανάτου χει λυθε. Σφίγγα το θανάτου διέκοψε τ σιωπή της. Τ ανιγμα, πο τόσο πασχόλησε τ νθρώπινο πνεμα κα μόνο σωκρατική–πλατωνικ μεγαλοφυία μπόρεσε ν ψαύσει στν «Φαδρο», χει πι ξιχνιαστε κα πομυθευθε. Μένει, βέβαια, κα γι τν χριστιαν θάνατος «μυστήριο». «ντως φοβερώτατον τ το θανάτου, μυστήριο»— ψάλλουμε στ νεκρώσιμη κολουθία. Τ μυστήριο μως δν γκειται στν παρξή του, λλ στς συνέπειές του: «πς ψυχ κ το σώματος βιαίως χωρίζεται…»! συμμετοχ το πιστο στ Πάθος κα τν νάσταση το Χριστο βοηθε στν κατανόηση το μυστηρίου τς ζως κα το θανάτου. ζω εναι δρο το Θεο, πο δημιούργησε τ πάντα «ξ οκ ντων» (π τ μηδν) κα μς φερε π τν νυπαρξία στν παρξη. θάνατος, ξ λλου, εναι ξω π τ θέληση το Θεο. Δν εναι φυσικ κατάσταση, λλ συνδέεται μ τ τραγικ γεγονς τς μαρτίας, τς στοχίας το νθρώπου ν μείνει στν κοινωνία το Θεο. « Θες θάνατον οκ ποίησεν», «φθόν διαβόλου εσλθε θάνατος ες τν κόσμον».

Θες πέτρεψε τν θάνατό μας, «να μ τ κακν θάνατον γένηται». Ατ εναι θεολογικ ρμηνεία το θανάτου π τος γίους μας, τος ληθινος Θεολόγους. μαρτία, ς πτωτικ γεγονός, δρανοποίησε κα νέκρωσε, τελικά, τ ζωή μας, πο εναι νοίκηση το Θεο στν καρδιά μας, τ κέντρο τς παρξής μας. Ατς «χωρισμός» π τν κτιστη Χάρη το Θεο εναι πνευματικς θάνατος, πο προκάλεσε κα τν σωματικό–βιολογικ θάνατό μας. Στν πνευματικ θάνατο πρέπει ν ζητηθε ατία κα το σωματικο θανάτου. θρνος, λοιπόν, κατ τν κήδευση κάποιου γαπητο μας προσώπου («Θρην κα δύρομαι, ταν ννοήσω τν θάνατον…», ψάλλουμε) δν συνδέεται μ τν πρόσκαιρο χωρισμό μας, λλ μ τν ατία πο προκάλεσε τν θάνατό μας, τν μαρτία.

σωματικς θάνατος εναι διάσπαση τς ρμονικς σχέσης κα συλλειτουργίας ψυχς κα σώματος, ς τ Δεύτερη Παρουσία το Χριστο. νθρώπινη σάρκα νεκρώνεται, φθείρεται καί, πιστρέφοντας στ χμα, διαλύεται. ψυχ μως δν φθείρεται, οτε διαλύεται, διότι Θες τν δημιούργησε πνευματική. Περιμένει τ «κέλευσμα» (παράγγελμα) το Χριστο κατ τ Β Παρουσία Του (Α Θεσ. 4,16), γι ν ξαναενωθε μ τ ναστημένο σμα κα ν ζήσει αώνια μαζί Του, σ μίαν λλη ζωή, πο θ εναι μως αώνια συνέχεια τς γήινης παρξής μας. «νόμος τς φθαρσίας» σχύει πόλυτα στ δημιουργικ ργο το Θεο. Τίποτε δν χάνεται π ατό. Γι ατ κάθε στιγμ τς παρούσας ζως χει γι τν χριστιαν σωτηριολογικ σημασία, διότι π τν τρόπο πο τ ζομε κρίνεται σωτηρία μας, κατάστασή μας στν μετ θάνατον παρξή μας (Βλ. Β Κορ. 6, 7).

3. Χριστός, μ λο τ σωτήριο ργο Του, πιφέρει τν πλήρη ρση λων τν συνεπειν τς πτώσης. Συντρίβει τν μαρτία πρτα στ δική Του ναμάρτητη φύση, πο δν νικται π τ θανατηφόρο δύναμη τς μαρτίας, λλ κα πάνω στ Σταυρό Του, στν ποο θανάτωσε τ δική μας μαρτία, τν μαρτία λου το κόσμου (ω. 1, 29). Θες δν νεργε τιμωρητικά, πως θ παιτοσε νθρώπινος νομός, λλ ς σωτήρας κα πελευθερωτς το νθρώπου π τ δουλεία τς μαρτίας, πως πιβάλλει δικός Του νόμος. Δν «τιμωρε», συνεπς, τος μαρτωλούς, πως συνέβη μ τν κατακλυσμ στν Π. Διαθήκη (Γεν., κεφ. 8), λλ τν μαρτία, πως καλς γιατρς δν ζητε τν θάνατο το σθενος, λλ τς νόσου. Γι ατ στ Θεία Λειτουργία νομάζεται Χριστς «ατρς τν ψυχν κα τν σωμάτων μν».

νάσταση το Χριστο εναι κορύφωση τς νίκης Του πάνω στν μαρτία μας κα γι ατ νοηματοδοτε λη τν παρξή μας. ν στορία το κόσμου βαδίζει πρς να τέλος, νθρωπος στ φς τς ναστάσεως ποδεικνύεται χωρς τέλος. Διότι στ ριο στορίας κα μεταϊστορίας βρίσκεται Νικητς το θανάτου, Χριστός, ποος «θανάτ πάτησε τν θάνατον» κα μες «θανάτου ορτάζομεν νέκρωσιν», τν θάνατο το θανάτου. θάνατος κα νάσταση το Χριστο εναι νίκη πάνω στ θάνατο. ξω π τ σχέση μ τν Χριστ θάνατος γίνεται φοβερς κα δυσώπητος. Μ τν ναστάντα Χριστ θάνατος πομυθοποιεται. Καταλύεται παντοδυναμία του (βρ. 2, 14). Χριστς κατήργησε τ φόβητρο το θανάτου, στε χριστιανικ ο θάνατος ν νοεται ς ληθιν γέννηση κα ναμον τς κοινς νάστασης. Κατανοεται, τσι, τ παράδοξο: ν «κόσμος» γιορτάζει γενέθλια, μες ο χριστιανο πανηγυρίζουμε τν «μνήμην», τν κοίμηση, τν γίων μας. Διότι μέρα το θανάτου γι τν αθεντικ χριστιαν εναι ληθιν γέννησή μας («γενέθλιος μέρα») στν ληθιν ζωή.

4. ρθόδοξος πιστς μως ζε ατς τς περίεργες γι τν χωρς Θε κόσμο πραγματικότητες, μετέχοντας στ ζω το κκλησιαστικο σώματος. Δν ρκε γι ατ τ τυπικ βάπτισμα. Χρειάζεται μετοχ στν ν Χριστ ζω κα παρξη. Στ ρια ατς τς ζως πιστς πεθαίνει κάθε στιγμ τς ζως του, νεκρώνεται, μ τν σκηση κα τν πνευματικ ζω γι τν κόσμο, γι ν ζήσει μέσα στ Χάρη το Θεο, πο εναι «αώνιος ζωή». Γι ατ μς διδάσκουν ο μοναχοί μας, ο αθεντικο πιστοί: «Ἐὰν πεθάνεις, πρν πεθάνεις, δν θ πεθάνεις, ταν πεθάνεις»! λόγος το Χριστο « πιστεύων ες μέ, κν ποθάν ζήσεται» (ωαν. 11, 25) σημαίνει, τι μέσ το βαπτίσματος κα τς πνευματικς ζως νωσή μας μαζί Του, μς συνδέει κα πάλι μ τν γεννήτρια τς ζως, τν πηγ τς ζως, πο εναι Ατός. Μς παναφέρει στν κοινωνία κα σχέση μ τν Θεό, πο ζωοποιε τν θάνατό μας κα μεταμορφώνει σ ζω δική Του τν καθημεριν θάνατό μας.

Χωρς ν εναι, συνεπς, κανες ζωνταν μέλος το σώματος το Χριστο, τς κκλησίας, δν μπορε ν ζήσει ληθινά, ν μετέχει τς ζως το Χριστο. πλ βαπτισμένος χει τς δυνατότητες κα προϋποθέσεις μετοχς σ ατ τ ζωή, λλ δν σημαίνει τι μετέχει σ ατήν, ν δν μετέχει στν σκηση κα τν μπειρία τν γίων μυστηρίων. «Οχ τι παξ γεγενήμεθα το σώματος», λέγει . Χρυσόστομος. Δν τελειώνουν, δηλαδή, λα σον φορ τ σωτηρία, μ τ βάπτισμα. Μ ατ ρχίζουν. Τ βάπτισμα εναι τ νοιγμα τς πύλης, λλ πρέπει ν διαβε τν πύλη κανες κα ν ζήσει ν Χριστ. Ο γιοί μας, μ τ κέραια κα φθαρτα λείψανά τους (π.χ. γιος Σπυρίδων γιος Γεράσιμος) βεβιώνουν τν πέρβαση το θανάτου κα τν συνεπειν του (φθορς) δη μέσα στ ζω ατή, λλ κα δίνουν μαρτυρία τς αωνιότητας μέσα στν στορία.

Βλέποντας τος γίους ρθόδοξος πιστς (κα ατ τν μπειρία χουμε μες ο πτανήσιοι π μικρ παιδιά), οκοδομε τ δική του φιλοσοφία γι τν θάνατο. νίκη το Χριστο δίνει τ δύναμη, στε ν μ βλέπει πιστς τν θάνατο, πως «ο μ χοντες λπίδα» (Α Θεσ. 4, 14), λλ κα ν νικ κάθε μορφ θανάτου (ποτυχίες, ρρώστιες, παθήματα). Διότι δν δίνει πόλυτο χαρακτήρα στ ζω ατή. Δν ταν οτε μαζοχιστής, οτε πεισιθάνατος πόστολος Παλος, ταν λεγε: «τν πιθυμίαν χω ες τ ναλσαι κα σν Χριστ εναι» (θέλω ν πεθάνω κα ν εμαι μ τν Χριστό, Φιλ. 1, 23).

θάνατος εναι γι τν ρθόδοξο πιστ «μετάβαση» στν ντως ζωή. νας πνος, πο περιμένει τ ξύπνημα στν τελεύτητη αωνιότητα. Βέβαια, νθρωπος δν εναι π τν δια του τ φύση θάνατος. θανασία εναι χάρισμα το Θεο στν νθρωπο, ς πλάσμα Του. θάνατος εναι μόνο χτιστος (δημιούργητος) Θες (Α Τιμ. 6, 15). θανασία, ξ λλου, δν εναι πλ πιβίωση, λλ μετοχ στν «παράδεισο», στ Χάρη βασιλεία το Θεο. Ατ σημαίνει κα εχ «αωνία μνήμη». Ν μετέχει, δηλαδή, πιστς αώνια στν κοινωνία το Θεο, στ βασιλεία Του.

5. ρθοδοξία, μ λη τ δομή της, προσφέρει στν πιστ τν δυνατότητα συνεχος μετοχς στ θάνατο κα τν νάσταση το Χριστο. Τ μυστήρια λ.χ. εναι συνεχς πραγμάτωση ατς τς δυνατότητας. Μ τ βάπτισμα πεθαίνει κανες μ τν Χριστ (Ρωμ. 6, 3). Γι ατ κα τ ρχαα βαπτιστήρια, ο μαδικς «κολυμβθρες» τς κκλησίας, εχαν συνήθως τ σχμα σταυρο. Τ βαπτιστήριο ( κολυμβήθρα) εναι τάφος τς μαρτίας κα «μήτρα» τς ν Χριστ ναγεννήσεως. Γι ατ ο ρθόδοξοι τελομε τ βάπτισμα μ τριπλ κατάδυση κα νάδυση κα χι μ ραντισμ πίχυση. Ζομε ασθητ κα ρατ τν θάνατο κα τν νάστασή μας.

Μετάνοια ξομολόγηση εναι κα ατ θάνατος (τς μαρτίας μας) κα νάστασή μας στ νέα ζω το κκλησιαστικο σώματος. Γι ατ εναι τόσο ναγκαο ατ τ μυστήριο, πως κα λοκλήρωσή του, Θεία Εχαριστία, μετοχ στ νίκη κα τ δόξα το ναστημένου Χριστο, πο βρίσκεται στ δεξι το Πατρός, που μ τν νάληψή του νέβασε τν ναγεννημένη φύση μας. λλ κα τ λλα μυστήρια (Εχέλαιο, Γάμος, ερωσύνη π.χ.) προσφέρουν τν δια δυνατότητα. γάμος λ.χ. εναι νσωμάτωση τς νέας ζως το ζεύγους στ σμα το Χριστο, στε κα στν εδικ ατ ψη τς ζως τους ν ζον τ διο μυστήριο το θανάτου τς μαρτίας κα τς συνεχος ναστάσεώς τους σ μι ζωή, στν ποία Κύριος εναι μόνο Χριστός. Γι ατν θέλουμε ν δομε τ πράγματα στν ληθινή τους ψη— πολιτικς γάμος εναι μν νόμιμος, λλ δν μπορε ν ξισωθε μ τ μυστήριο, διότι πραγματοποιε μν να «νομικν συνάλλαγμα», λλ δν εσάγει στ ζω τς Χάρης.

Συχνά, ταν μο ποβάλλεται τ ρώτημα, τί χει ν προσφέρει κκλησία στν ντιμετώπιση τς κάθε κοινωνικς δυσλειτουργίας, πάντησή μου εναι μία: κκλησία, ς σμα Χριστο, δν μοιράζει σπιρίνες στος πονοκεφάλους το κόσμου. Εσάγει σ μία ζωή, πο δίνει τν δυνατότητα στν πιστ νθρωπο ν νικ συνεχς τν κάθε θάνατό του κα ν μολογε μ τν πόστολο Παλο: «ς ποθνήσκοντες κα δο ζμεν»· φαινόμαστε σν ν πεθαίνουμε, κα μως ζομε (Β Κορ. 6, 9)!

Πηγή Γνήσια Ορθόδοξη Φωνή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...