ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Ἡ προσωπικότης τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια

Κόκκινος Διονύσιος
λληνικ πανάστασις τόμ. ΙΒ΄,
κδ. Μέλισσα, θήνα, 1956

Τ περ το Καποδίστρια στοιχεα, κ τν ποίων δύναται ν πλασθ εκν τς μεγάλης μορφς του, εναι διάχυτα κα ες τος δώδεκα τόμους το ργου τούτου. π τότε πο συρε πρτος τν χορν ες τν Λευκάδα, μ τος ρχηγος τν παλληκαριν τς λλάδος, τος συγκεντρωθέντας δι ν συσκεφθον δι τν τύχην τς πατρίδος, μέχρι τς μοιραίας στιγμς τν βημάτων του πρς τν θύραν το γίου Σπυρίδωνος το Ναυπλίου κατ τν ρθρον τς 27ης Σεπτεμβρίου το 1831.

φυσιογνωμία του δεσπόζει το λου κόσμου το γνος. Εχε συλλάβει τν δέαν τς θνικς πολυτρώσεως πρ τς μφανίσεως τν Φιλικν. Τ δειξε κα μ τν περίφημον κείνην συνάντησιν μ τος καπετάνιους κα ταν πρωτοστάτησεν ες τν δρυσιν τς ταιρείας τν Φιλομούσων ες τς θήνας. Τότε διέσπειρε τν δέαν τς νεοελληνικς πνευματικς ζωτικότητος ες τν Ερώπην. Διαπρεπες νδρες τς ερωπαϊκς γεσίας κα λεπτα κυρίαι φιλοδοξοσαν ν γίνουν κάτοχοι το δακτυλιδιο τς μορφωτικς κείνης ταιρείας.

Δι ν πιτευχθ παλιγγενεσία κρινεν τι προαπητετο πνευματικ καλλιέργεια το λαο, δι ν φωτισθ θνική του συνείδησις κα ν νισχυθ γωνιστική του δύναμις. Τ λλα τ περίμενεν π τν διπλωματίαν, ες τν ποτελεσματικότητα τν νεργειν τς ποίας πίστευε. ς πρς τ πρτον, στοχασμός του, σκέψις διπλωμάτου κα πνευματικο νθρώπου, ξηγεται. ς πρς τ δεύτερον, πεδείχθη ξ σων γιναν μέχρι το τέλους τι εχε δίκαιον. Διότι τν διπλωματίαν χειρίζετο ατς κα δν εχε παύσει ν τν χειραγωγ κα ταν πεμακρύνθη κ το πουργείου τν ξωτερικν της Ρωσσίας.

κόμης Γκομπινώ, ποος δν το φίλος του, ες τν διαιτέραν του μελέτην περ ατο γράφει τι τρες σαν α μεγάλαι μορφα τς ερωπαϊκς διπλωματίας τν χρόνων κείνων. Ταλλεϋράνδ, Μεττερνιχ κα Καποδίστριας. πρξε πράγματι θαυμαστς ατς λλην νας π τος μεγάλους δημιουργος το πολιτικο χάρτου τν κρατν τς Ερώπης το δεκάτου νάτου αἰῶνος. Το χάρτου πο διετηρήθη μ μικρς μεταλλαγς μέχρι το 1914.

Καποδίστριας εχε σώσει τν Γαλλίαν κ το διαμελισμο, τς κπτώσεως ες τν βαθμν κηδεμονευομένου κράτους, πο εχεν πειληθ κατ τς διαπραγματεύσεις τν συνθηκν το 1815 ες τος Παρισίους. Εχε τακτοποιήσει τ τς Πολωνίας κατ τρόπον στε ν’ ποφευχθον α πικείμεναι τότε νωμαλίαι. Εχεν ργανώσει τν λβετίαν. Διεξήγαγεν διαλείπτους διπλωματικς μονομαχίας πρς τν φοβερν καγκελλάριον τς μοναρχίας τν ψβούργων. να βλέμμα π τν κτ τόμων τν πομνημονευμάτων το Μεττερνιχ φανερώνει τι μέγας ντίπαλος τούτου πρξεν Καποδίστριας. δωσεν τν πρώτην διπλωματικν μάχην τς Ρωσσίας ναντίον τς Τουρκίας π το πριλίου το 1821, ποτε μεταξ τν διπλωματν τν ρυθμιζόντων τ πράγματα τς Ερώπης κα τς γγς νατολς ρχισε ν λανθάνη, λλ ζητοσε τν πιφάνειαν τ λληνικν ζήτημα. ρωσσικ ατ πολιτική, πο το πολιτικ το Καποδίστρια, καμε τν Γεώργιον Κάννιγκ ν στρέψη τ βρετανικν νδιαφέρον πρ το λληνικο γνος. Τ πρτον μέγα βμα τς πολιτικς τς γγλίας, δι το ποίου παυσαν ο λληνες ν θεωρονται ς στασιαστα κατ το κυριάρχου γεμόνος των, κα νεγνωρίσθησαν ς μπόλεμοι πρς τοτον, φείλεται ες τ ντίπαλον ατ δέος.

Δι ν’ ντιμετωπισθ νδεχομένη νέα πρωτοβουλία τς Ρωσσίας. Κα κ τούτου προλθεν συνάντησις κα τ πρωτόκολλον τῆς Πετρουπόλεως τοῦ 1824 καὶ ἔπειτα ἡ συνθήκη τοῦ Λονδίνου καὶ τὸ Ναυαρῖνον. Τὸ ἕνα ἔφερε τὸ ἄλλο. Αὐτὴ ἦτο ἡ διπλωματία εἰς τὴν δύναμιν τῆς ὁποίας ἐπίστευε ὁ Καποδίστριας.

Εἶχε τὸ μυστικὸν τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν ἀνθρώπων διὰ μίαν μεγάλην ὑπόθεσιν χωρὶς αὐτοὶ νὰ τὸ φαντάζωνται. Ἔτσι ἀπὸ τὴν Γενεύην ἐπαρακολουθοῦσε καὶ ὠθοῦσε τὸ ζήτημα τῆς Ἑλλάδος διὰ τῶν σημαντικῶν γνωριμιῶν του καὶ τὸ ἔφερεν εἰς τὴν συνθήκην τῆς Ἀδριανουπόλεως. Οἱ παλαιοί του φίλοι τοῦ ρωσσικοῦ ἀνακτοβουλίου τὸν ἐβοήθησαν. Μὲ κέντρον τὴν Γενεύην ἐπίσης ὠργάνωσε τὸν φιλελληνισμὸν μὲ πολυτίμους συνεργάτας τὸν Ἐϋνάρντ, τὸν Στάιν, τοὺς πολλοὺς εἰς τοὺς Παρισίους ἐπιφανεῖς φίλους του. Ὁ συνταγματάρχης Στάνχοπ ἀντιπρόσωπος τῶν φιλελληνικῶν συλλόγων τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ πρώτου ἀγγλικοῦ δανείου πρὶν καταβῆ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐπέρασεν ἀπὸ τὴν Γενεύην.

Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὡς κυβερνήτης δὲν εὐρῆκε ἐλεύθερον ἔδαφος παρὰ τὸ Ναύπλιον, λωρίδας τῆς Ἀργολίδος καὶ τῆς Μεγαρίδος καὶ τὰς νήσους. Διὰ νὰ ξεδοντιάση τὸν Ἰμβραὴμ εἰς τὴν Πελοπόννησον εἶχε τὴν διπλωματίαν. Διὰ τὴν Στερεάν, ὅλην τελοῦσαν ὑπὸ τὸν Κιουταχὴν ἐδέησε νὰ ὀργανώση στρατὸν ἀπὸ τὰ δυσκόλως πειθαρχούμενα ἄτακτα σώματα καὶ νὰ τὰ κινήση ὡς ἀρχηγὸς ἐπιτελείου. Ἔτσι κατέστη ἐλευθερωτὴς τῆς Στερεᾶς καὶ ἠμποροῦσε νὰ ὁμιλῆ περὶ τῆς πρὸς βορρᾶν ὁροθεσίας.

Ἐπεχείρησε νὰ συνεννοηθῆ εἰλικρινῶς μὲ τοὺς μέχρι τῆς κυβερνήσεώς του παράγοντας τῆς πολιτικῆς ζωῆς. Ἐπεζήτησε πρὸ παντὸς τὴν συνεργασίαν τοῦ Μαυροκορδάτου καὶ τοῦ Τρικούπη. Ἀλλὰ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὴν ἐπιτύχη ἐκ μέρους ἐκείνων ποὺ τὸν ἔβλεπαν ὡς ἀντίζηλον ποὺ τοὺς ἐστεροῦσε τοῦ σταδίου τῆς διαφιλονεικήσεως τῆς ἐξουσίας, τῆς ζητουμένης ἀπὸ τὸν καθένα ἔστω καὶ δι’ ἐμφυλίου πολέμου.

Τὸν κατηγόρησαν ὡς διαχειριζόμενον αὐταρχικῶς τὴν ἐξουσίαν. Ἀλλ’ ὁ ἄλλος τρόπος τῆς Διοικήσεως τοῦ ἐπαναστατικοῦ κόσμου ἦτο ἡ ὑπὸ μορφὴν συνταγματικὴν ὀλιγαρχίαν ἀνδρῶν ἀπαρασκεύων διὰ μίαν κυβέρνησιν. Ἡ ἐναντίον του μομφὴ ἦτο ὅτι ἐνδιεφέρετο διὰ τοὺς χωρικούς, δηλαδὴ τοὺς ἀγρότας τοὺς στερουμένους ὀλίγης γῆς πρὸς καλλιέργειαν, διότι ὅλη ἡ γῆ ἦτο κατανεμημένη εἰς πελώρια κτήματα γαιοκτημόνων, οἱ ὁποῖοι ἐπολιτεύοντο. Ἀλλ’ ὁ κυβερνήτης δὲν ἤθελε καλύτερον εὔσημον.

Μὲ τοὺς τρόπους ποὺ μετεχειρίσθη, μὲ τὰ μειονεκτήματα των ἐκ τῆς δουλείας ἕξεων, μὲ τὴν ἔλλειψιν οἰκονομικῶν μέσων κατώρθωνε νὰ γίνη ὁ θεμελιωτής, ὁ ὀργανωτὴς τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ἐδημιούργησεν ὑπηρεσίας μὲ ἐπιτελεῖον ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἦσαν τυχαῖοι. Τὸν Ἀνδρ. Μουστοξύδην, τὸν Σταμ. Βούλγαρην, τὸν Ἀντ. Τσούνην, τὸν ἀδίκως κατασυκοφαντημένον Γεννατᾶν. Ἀπὸ τὴν καποδιστριακὴν περίοδον ὑπάρχει τὸ πρῶτον σχῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.

Μὲ ἐξωτερικὸν ἐπιβλητικὸν καὶ εὐχάριστον, μὲ ἐκλεπτυσμένην μορφὴν Ἑπτανησίου εὐπατρίδου, μὲ ἄσπρα ἄφθονα μαλλιὰ ποὺ δὲν ἐλάττωναν τὴν αἴσθησιν τῆς ζωτικότητος τοῦ προσώπου του, μὲ ἀκοίμητον νοῦν ὄπισθεν φωτεινοῦ μετώπου, μὲ εὐκίνητα φρύδια καὶ λάμποντα μαῦρα μάτια ἱκανὰ νὰ εἰσδύουν καὶ νὰ αἰχμαλωτίζουν, θεληματικός, ἐργατικὸς μέχρι ἐξαντλήσεως, ἀσκητικός, γοητευτικὸς συνομιλητής, ἐγνώριζε νὰ προσελκύη ἐκείνους ποὺ δὲν ἦσαν ἀποφασισμένοι νὰ μὴν πεισθοῦν. Οἱ τελευταῖοι αὐτοὶ διὰ ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ἰσχυράν του προσωπικότητα ἐδέησε νὰ τὸν καρφώσουν ἐπὶ τοῦ κατωφλίου τῆς στενῆς θύρας μιᾶς ἐκκλησίας.

Καὶ ὅταν ἔγιναν ἔτσι κύριοι τῆς καταστάσεως ἐφρόντισαν νὰ τὸν σκοτώσουν καὶ ἠθικῶς. Ὅσα γράφει ἐναντίον του ὁ Φίνλεϋ, ἕνας Ἄγγλος ποὺ εἶχε δημιουργήσει εἰς τὴν Ἑλλάδα ἴδια συμφέροντα, δὲν εἶναι παράδοξα. Ὁ Γκόρντον δὲν ἦτο δυνατὸν ἐπίσης νὰ ἀρθῆ ὑπεράνω της ἀντιλήψεως τῶν ἀγγλικῶν συμφερόντων ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος, κατὰ τὴν μετὰ τὸν Κάννιγκ περίοδον.

Εἶναι ὅμως παράδοξος ἡ ὁμολογία τοῦ ἀντικαποδιστριακοῦ ἐπίσης Μέντελσον Μπαρτόλδι εἰς τὴν ἱστορίαν του. Γράφει:

«…Μὴν εἰπῆτε πολλὰ καλὰ περὶ αὐτοῦ – περὶ τοῦ Καποδίστρια – μοῦ ἔλεγεν ὁ Γεώργιος Φίνλεϋ ἐν Ἀθήναις κατὰ τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1863 ἀποτρέπων μὲ εὐμενοῦς κρίσεως περὶ τοῦ Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος.»

νας δὲ Βαυαρὸς καθηγητής, ὁ Τίρς, ποὺ εἶχεν ἀποσταλῆ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν Λουδοβίκον τῆς Βαυαρίας εἶχε δεχθῆ ὀλίγας ἡμέρας πρὸ τοῦ θανάτου του μὲ πᾶσαν ἐγκαρδιότητα, ἐμπλακεὶς εἰς τὰ δίκτυα τοῦ Κωλέττη καὶ συμμετασχῶν εἰς τὰς δῆθεν χάριν τοῦ συντάγματος ἀξιοθρηνήτους ἔριδας τῆς μετακαποδιστριακῆς περιόδου, στενόκαρδος καὶ κοντόφθαλμος, ἔγραψε περὶ τοῦ Καποδίστρια εἰς τὸ περὶ τῆς τότε Ἑλλάδος ἔργον του, ὅσα ἐφέροντο εἰς τὸν κονιορτὸν τῶν δρόμων τοῦ Ναυπλίου ἀπὸ τοὺς ἀντικαποδιστριακοὺς κατὰ τὰς θλιβερὰς ἐκείνας ἡμέρας. Ἴσως ἐπιστευεν ὅτι ἔτσι θὰ ἀπήλασσε τὴν βασιλείαν τοῦ Ὄθωνος ἀπὸ τὴν βαρεῖαν ἠθικὴν κληρονομίαν τῆς δημιουργικῆς περιόδου τοῦ Καποδίστρια.

Ο Ν. Σπηλιάδης ἔγραψε κατὰ τὸ 1838 ἀπάντησιν μακρὰν πρὸς τὸν Τίρς, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἐδημοσιεύθη ἀκόμη. Ἐπὶ τῆς προμετωπίδος τῆς ἀπαντήσεως ταύτης ὁ Σπηλιάδης ἔγραψε τοὺς λόγους τούτους τοῦ Ντιντερό:

«Ἡ συκοφαντία ἐξαφανίζεται μὲ τὸν θάνατον τοῦ εὐτελοῦς ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὀρθία κοντὰ εἰς τὴν λάρνακα τοῦ μεγάλου ἀνδρός, ἀπασχολεῖται ἀκόμη καὶ ἔπειτα ἀπὸ αἰῶνας μὲ τὸ νὰ ἀνασκαλεύη τὴν τέφραν του μὲ ἕνα μαχαίρι.»

Αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ προσωπικότης καὶ ἡ μοίρα τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια.

Ε.ΡΩ. ΤΕΥΧΟΣ 12

Πηγή: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...