ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Κύπρος, τὸ μαρμαρένιο ἁλώνι τοῦ Γένους

Για να μην ξεχνούμε τι σημαίνει Κύπρος για τον Ελληνισμό, δημοσιεύω και πάλι το παρακάτω. Στους μαθητές μου λέω πάντοτε ότι δεν διαφέρει σε τίποτε η Κρήτη ή η Εύβοια από το πολύπαθο νησί.

Η δασκάλα του Γένους, Ελένη Φωκά
Κύπρος, τ μαρμαρένιο λώνι το Γένους

Γράφει Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς


« λένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, γραφε πάντα στ πάγγελμα πατρς μία λέξη πο ποτ δν καταλάβαινα: γνοούμενος...»

Τν Μάρτιο το 2007 εχε πισκεφτε τ Κιλκς λένη Φωκ, ρωίδα Κύπρια «Δασκάλα το Γένους», ποία δίδασκε, π τν εσβολ το 1974 ς τ 1997, στ λίγα γκλωβισμένα λληνόπουλα το Ριζοκάρπασου. Βρκα τότε τν εκαιρία κα τς πρα μία μικρ συνέντευξη, πο δημοσιεύτηκε σ τοπικ φημερίδα το Κιλκίς.

πειδ τοτες τς «πονηρς» μέρες, κάτω στ πολύπαθο νησί, ο σύγχρονες ρωδιάδες, πάλι μαίνονται κα ταράσσονται, ζητώντας π πίνακι τν κεφαλ τς Κύπρου, ποσπ π κείνη τν ξομολόγηση τς Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλοσε γερόντισσα κα δάκρυζε μ σπαραγμό. Περίλυπη στοροσε τ μαρτύριά της, μως... περήφανη κα γέρωχη, ραία σν λληνίδα το '21, πο «τς λευθερις ρως/τς μπνευσε χορό»). Κύπρος συνιστ τ τελευταο ριο το λληνισμο. πώλεια τς Κύπρου, ν πογράψουν ο φιάλτες, «μ χέρια κα ποδάρια», πού λεγε Μακρυγιάννης, τ νέο σχέδιο «νάν», θ σημάνει κα τ ριστικ τέλος τς μείζονος παρουσίας το λληνισμο κα τν ριστικ γκλεισμό του στ συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο. Εναι βέβαιο τι ο μηχανισμο καταδολίευσης το λαο κα τ ργύρια τς προδοσίας θ πιστρατευτον κα πάλι. Ο χθρο πανηγυρίζουν γι τ κοιν νακοινωθέντα. Κα ς γνωστν «παινούμενος γρ π τν ναντίων γωνι μή τι κακν εργασμαι», ταν χειροκροτον Τορκοι κα Φράγκοι, πρέπει ν τρέμουμε. δημοσιογραφικ ξεφτίλα δη "πρε γραμμ" κα μπκε στ γραμμή.  Ο πολιτικο νάνοι κα ρλεκίνοι, τ γνωστ πουλημένα τομάρια, βγκαν π τ θαλάμια τους. ρθς λέχθηκε τι «κακ εναι ν πουλιέσαι, λλ χειρότερο εναι ν πουλιέσαι κα ν μν σ γοράζει κανείς».

ν νομίζουν τι θ πιβιώσουν νεβάζοντας τν στάθμη τς τιμίας κα τς σαπίλας τους, ατοαπατνται. «Πολλος φέντες λλαξες/δν λλαξες καρδι», γραφε Παλαμς γι τν Κύπρο. Ατ σχύει γι τν λληνισμό. Θ ξυπνήσει γίγαντας κα τότε θ τος πάρει κα θ τος σηκώσει...
ς παραθέσω μως τ λόγια της Δασκάλας το Γένους:

«–Κάτω π ποις συνθκες γινόταν τ μάθημά σας;

κανα μάθημα σ συνθκες Κρυφο Σχολειο. Τορκοι τσαούσηδες στηναν ατ γι ν κον τί λέμε. Πολλς φορς τ βράδια, βρώμιζαν τ σχολεο κα μες τ καθαρίζαμε τ πρωί. σο γι τ βιβλία, ατ φθαναν στ χέρια μας π τς λεύθερες περιοχς τν Μάρτιο.

–Τί κάνατε γι ν διατηρήσετε τ θνικ φρόνημα τν μαθητν σας;

μουν μαθήτρια τν μαθητν μου. Κάθε πρω ζωγραφίζαμε στν πίνακα τν λληνικ σημαία, γι ν μν ξεχνον. Ζητοσαν πολ ν κάνουμε στορία, ν μιλμε γι ρωες κα Συναξάρια γίων. Δν σκυψαν ποτ τ κεφάλι, οτε φοβήθηκαν. (σ.σ. Ατ ν τ διαβάζουν ο ποικιλώνυμοι μεταπατερικο κκλησιομάχοι  κα  πίβουλοι τν Θρησκευτικν κα τς στορίας).

–Ποιές ταν ο συνθκες ζως τν γκλωβισμένων;

Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Τ μεγαλύτερο κακ μς τ καναν ο ποικοι. Βίαζαν, δολοφονοσαν κα ο οκογένειες πο εχαν κορίτσια ναγκάστηκαν ν καταφύγουν στς λεύθερες περιοχές. Ο ποικοι ρθαν σ δύο δόσεις. Ο πρτοι ρθαν στς 25 Μαρτίου κα ο δεύτεροι τν Δεκαπενταύγουστο, ταν γιορτάζει Παναγία, γι ν μς ξευτελίσουν.

πίσης, ν σς ναφέρω τι πατέρας μου, ταν χρειάστηκε γχείρηση, πγε σ νοσοκομεο στ κατεχόμενα. τομ γινε σ σχμα μισοφέγγαρου κα τν ραψαν πως ράβουν τσουβάλια μ πατάτες. κατάστασή του πιδεινώθηκε κα μετ π λίγο πέθανε.

–Τί γνώμη χετε γι τ Σχέδιο νάν;

νάλγητοι ξένοι, ποστηρικτς τς Τουρκίας, χάριν τν στυγνν συμφερόντων τους κα ποτελες στος ξένους δικοί μας, μεθόδευσαν τ περιβόητο Σχέδιο νάν. χι γι τν λευθερία τς Κύπρου. χι γι σα περιμέναμε π τν ργανισμ νωμένων θνν. Οτε κα γι τς ρχς κα ξίες τς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐπέκταση τοῦ τουρκικοῦ ἐλέγχου σὲ ὁλόκληρη τὴν Κύπρο. Γιὰ τὴ διάλυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Γιὰ τὴ μετατροπὴ τῆς Κύπρου σὲ προτεκτοράτο. Γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς ρατσιστικοῦ, ἀντιδημοκρατικοῦ καθεστῶτος διαχωρισμοῦ, μόνιμης καταπάτησης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιὰ τὴ νομιμοποίηση τοῦ παράνομου τουρκικοῦ ψευδοκράτους καὶ τῶν ἐποίκων».

–Ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας γιὰ τὸ βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ´ Δημοτικοῦ;

Τὸ βιβλίο Ἱστορίας εἶναι ἀπαράδεκτο. Χάνουμε τὴν ταυτότητά μας, ἐξευτελιζόμαστε μὲ τέτοια βιβλία. Ὁ πατέρας μου ἔλεγε ὅτι οἱ Τοῦρκοι θρησκεία δὲν ἔχουν καὶ θρησκεία τηροῦν. Ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε».

Σπουδαῖα, τρανὰ λόγια. Τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ποὺ οἱ τωρινοὶ τσαρλατάνοι τῆς ἱστοριογραφίας καὶ τῶν Μ.Κ.Ο. ἀπορρίπτουν, ζοῦσε καὶ βασίλευε στὴν Κύπρο ὣς τὰ χρόνια μας. Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν... Ὅταν τέτοιοι «μεταξένιοι» ἄνθρωποι, σὰν τὴν Ἑλένη Φωκᾶ, λένε Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι' αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μὲς ἀπὸ τὸ μνῆμα. Νά, σὰν τὸν Αὐξεντίου, τὸν Γρηγόρη τὸν ἀντρειωμένο, ποὺ ἔγινε λαμπάδα τοῦ Γένους, στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 1957, ἐκεῖ στὸν Μαχαιρᾶ. (Στὸ χωριὸ Ἀκρίτας τοῦ Κιλκίς, δίπλα στὰ σύνορα μὲ τὸ σκοπιανὸ ψεῦδος, στέκεται ὁλόρθη προτομὴ τοῦ ἥρωα. Γύρω στὸ 1950 ὑπηρετοῦσε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἐδῶ στὸν νομὸ Κιλκίς. Ἄραγε πῆγε ποτὲ ἕνα σχολεῖο νὰ τὸν τιμήσει, νὰ καταθέσει ἕνα δάφνινο στεφάνι στὴν μνήμη του; Προλαβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἀποκριάτικους χοροὺς καὶ τὶς λοιπὲς ἀξιολύπητες... ἐκδηλώσεις).

Κι ἂν «ἀνεβοῦμε» λίγο στὸν Μάρτιο, «θὰ σκοντάψουμε» στὶς 13, τότε ποὺ ἔπαιρνε τὴν ἀνηφοριὰ καὶ τὰ σκαλοπάτια τῆς λευτεριᾶς ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Πῆγαν στὴν μάνα του, τὴν περήφανη Ρωμηὰ τῆς Κύπρου, νὰ τῆς ποῦν, νὰ πιέσει τὸ γιό της, ὥστε νὰ προδώσει. Οἱ λίρες πολλὲς καὶ ἕνα διαβατήριο οἰκογενειακὸ γιὰ τὴν Ἀγγλία. Τοὺς εἶπε: «Ἐγὼ δὲν ἐγέννησα παιδὶ νὰ τὸ λαλοῦν προδότη/χαλάλι τῆς πατρίδας μου τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου». Στὰ παλιὰ βιβλία Γλώσσας δημοτικοῦ (πρὸ τοῦ 2006) ὑπῆρχε, στὸ γ´ τεῦχος, ἕνα ὡραιότατο ποίημα γιὰ τὸν Εὐαγόρα, γραμμένο ἀπὸ τὸν Δωδεκανήσιο Φώτη Βαρέλη. Τὸ ἀντιγράφω:

«Ἐψὲς πουρνὸ μεσάνυχτα στῆς φυλακῆς τὴ μάντρα/ μὲς στῆς κρεμάλας τὴ θελιὰ σπαρτάραγε Βαγόρας. /Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δὲν τ' ἄκουσε κανένας. / μάνα του ἦταν μακριά, κύρης του δεμένος,/ οἱ νιοὶ συμμαθητάδες του μαῦρο ὄνειρο δὲν εἶδαν,/ νιὰ ποὺ τὸν ὁρμήνευε δὲν εἶχε νυχτοπούλι./ Ἐψὲς πουρνὸ μεσάνυχτα θάψαν τὸν Εὐαγόρα. /Σήμερα Σάββατο ταχιὰ ὅλη ἡ ζωὴ σὰν πρῶτα./ Ἐτοῦτος πάει στὸ μαγαζί, ἐκεῖνος πάει στὸν κάμπο, /ψηλώνει ὁ χτίστης ἐκκλησιά, πανὶ ἁπλώνει ὁ ναύτης/ καὶ στὸ σκολειὸν ὁ μαθητὴς συλλογισμένος πάει./ Χτυπᾶ κουδούνι, μπαίνουμε στὴν τάξη του ὁ καθένας./ Μπαίνει κι ἡ Πρώτη ἡ ἄταχτη κι ἡ Τρίτη ποὺ διαβάζει, /μπαίνει κι ἡ Πέμπτη ἀμίλητη, ἡ τάξη τοῦ Εὐαγόρα./

-Παρόντες ὅλοι;
-Κύριε, ὁ Εὐαγόρας λείπει.
-Παρόντες, λέει ὁ δάσκαλος, καὶ μὲ φωνὴ ποὺ τρέμει:
-Σήκω, Εὐαγόρα, νὰ μᾶς πεῖς ἑλληνικὴ ἱστορία.

Ὁ δίπλα, ὁ πίσω, ὁ μπροστά, βουβοὶ καὶ δακρυσμένοι,/ ἀναρωτιοῦνται στὴν ἀρχή, ὥσπου ἡ σιωπή τους κάμνει /νὰ πέσουν μ' ἀναφιλητὰ ἐτοῦτοι κι ὅλη ἡ τάξη./ -Παλληκαρίδη, ἄριστα, Βαγόρα, πάντα πρῶτος, /στοὺς πρώτους πρῶτος, ἄγγελε πατρίδας δοξασμένης,/ σὺ μέχρι χθὲς τῆς μάνας σου ἐλπίδα κι ἀποκούμπι, /καὶ τοῦ σχολειοῦ μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία. /Τά ᾽πε κι ἁπλώθηκε σιωπὴ πὰ 'στὰ κλαμένα νιάτα, /ποὺ μπρούμυτα γεμίζανε τῆς τάξης τὰ θρανία,/ ἔξω ἀπ' ἐκεῖνο τ' ἀδειανό, παντοτινὰ γεμάτο».

Τὸ πέταξαν ἔξω καὶ στὴ θέση του διδάσκουμε τὸν ἡρωισμὸ μέσῳ μιᾶς σαχλαμάρας μὲ τίτλο «Μὲ λένε Σόνια» (β´ τ., σελ. 62). Ἡ «Σόνια» εἶναι μία γάτα-ἥρωας, γιατί νιαούριζε καὶ ξύπνησαν οἱ γείτονες καὶ ἀποσοβήθηκε μία πυρκαγιὰ καὶ τὴν ἐπαινοῦν οἱ πυροσβέστες καί... δὲν συνεχίζω, γιατί «καπνίζουν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή. Ὅπως τὸ εἶπε ἡ Δασκάλα, «ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε», γιατί κυβερνάει τὸ σκουπιδαριό...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...