Ο Ιταλός ζωγράφος Guido da Siena (1230 - 1290)

H Ανάβαση στο Σταυρό, dal Dossale di Badia Ardenga

Ο Guido da Siena ήταν ένας ζωγράφος, που δραστηριοποιούνταν στην Σιένα στο δεύτερο μισό του 13^ου αιώνα, μεταξύ 1260 και 1280. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία ​​για τη ζωή του καλλιτέχνη, κανένα έγγραφο που να τον αναφέρει (εκτός και αν ταυτιστεί με τον «Guidone» που έχει τεκμηριωθεί στην Σιένα στις δύο τελευταίες δεκαετίες του δέκατου τρίτου αιώνα, και συνήθως αναφέρεται ως Guido di Graziano).

Ο Ιταλός ζωγράφος Duccio di Buoni­nsegna, (Σιένα 1255 – 1319)

Η Ανάσταση του Λαζάρου, 1310-1311

Θεμελιωτής της δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής ο Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια, ήταν μια πολύ δυναμική φυσιογνωμία της εποχής του. Δεν πλήρωνε πρόστιμα, του επιβλήθηκε ποινή για παραβίαση της απαγόρευσης νυχτερινής κυκλοφορίας, καυγάδιζε με τους αξιωματούχους, απέφυγε να καταταγεί στο στρατό. Ο μόνιμα φορτισμένος καλλιτέχνης θεωρείται ο σπουδαιότερος ζωγράφος της Σιένα κατά τον 13ο αι. και από τους μεγαλύτερους της προαναγεννησιακής εποχής.

Ο Ιταλός ζωγράφος Cimabue, (περ. 1240 – 1302)

Η Σταύρωση του Χριστού, έργο του Τσιμαμπούε, 

Φλωρεντία- Santa Croce (λεπτομ.)

Ο Τσιμαμπούε, γνωστός επίσης με το πραγματικό του όνομα Τσέννι ντι Πέπο (Τζοβάννι) Τσιμαμπούε (Cenni di Pepo (Giovanni) Cimabue) ή Μπενβενούτο ντι Τζουζέππε (Benvenuto di Giuseppe), ήταν Ιταλός ζωγράφος με καταγωγή από τη Φλωρεντία. Θεωρείται ο τελευταίος σημαντικός Ιταλός καλλιτέχνης που ακολούθησε τη βυζαντινή τεχνοτροπία, η οποία κυριάρχησε στην πρώιμη μεσαιωνική ιταλική ζωγραφική. Από το σύνολο του έργου του ξεχωρίζουν τα ψηφιδωτά που φιλοτέχνησε, ενώ ο ίδιος θεωρείται ως ο καλλιτέχνης που ανακάλυψε τον Τζιότο του οποίου υπήρξε πιθανά δάσκαλος. Το έργο του έθεσε τις βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχθηκαν μεταγενέστεροι ζωγράφοι, όπως ο Τζιότο και ο Ντούτσιο, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα. Ο σύγχρονός του Δάντης εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του και τον είχε κατατάξει ανάμεσα στους μείζονες Ιταλούς ζωγράφους της εποχής[1], όπως έκανε πολύ μεταγενέστερα και ο Τζόρτζιο Βαζάρι.

Ο περίφημος Ιταλός γλύπτης Donatello, (1386 – 1466)

Ανδριάντας του Ντονατέλλο

έξω από την Πινακοθήκη Ουφίτσι στην Φλωρεντία

Καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ιταλού γλύπτη Ντονάτο ντι Νικολό ντι Μπέτο Μπάρντι (Donato di Niccolο di Betto Bardi). Γιος του εριουργού Νικολό ντι Μπέτο Μπάρντι, εργάστηκε στα νεανικά του χρόνια στο εργαστήριο του σπουδαίου Ιταλού γλύπτη Λορέντσο Γκιμπέρτι, έως το 1407, ενώ αργότερα μαθήτευσε κοντά στον αρχιτέκτονα και γλύπτη Φιλίπο Μπρουνελέσκι, μαζί με τον οποίο έκανε το πρώτο του ταξίδι στη Ρώμη αναζητώντας αρχαία γλυπτά.

Η τέχνη στον 14ο αιώνα και ο ζωγράφος Giotto di Bondone (1266-1337)

Giotto: Η Ανάσταση του Λαζάρου, 1307-1308,

Assisi, San Francesco,

Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Όπως ήδη αναφέραμε, οι βάσεις της ιταλικής Αναγέννησης είχαν τεθεί από τους μεγάλους καλλιτέχνες του 12^ου και του 13^ου αι., δηλαδή της ρομανικής και της γοτθικής περιόδου. Ο Cimabue (1240-1302) και ιδιαίτερα ο Giotto di Bondone (1266-1337), έπαιξαν πρωταρχικό ρόλο, αλλά επίσης στη διαμόρφωσή της συνέβαλλαν τα μέγιστα και άλλοι καλλιτέχνες. Στα έργα των καλλιτεχνών αυτών, όπως π.χ. των αδελφών Lorenzetti, υπάρχει ακόμα η αλληγορία της μεσαιωνικής τέχνης, καθώς η δράση τους κινείται στο μεσοδιάστημα της μετάβασης προς την αναπαραστατική τελειότητα της Αναγέννησης. Τα έργα τους, βέβαια, εκφράζουν ήδη τη νέα αξιολόγηση του ανθρώπου και τις σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο ή τον Θεό, που γεννούνται από τον πολιτισμό των πόλεων και θα ανθήσουν αργότερα στην Αναγέννηση. Γενικά η δράση των καλλιτεχνών του 14^ου αι., οριοθέτησε τη γοτθική ζωγραφική του μεσαίωνα, που έφτανε στο τέλος της, από την περίοδο της πρώιμης Αναγέννησης, που διήρκεσε όλο τον 15^ο αι.