Ο Φλαμανδός ζωγράφος Jan Mabuse, (1478 - 1532)

The Mlvagna (1513-15)

Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γιαν Μαμπούζε, που το πραγματικό του όνομα ήταν Jan Gossaert. Ένας από τους πρώτους βιογράφους του, ο Κάρελ φαν Μάντελ, αναγράφει ότι γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Κομητείας του Αινώ (Hainaut) (σήμερα στο Βέλγιο) που ονομαζόταν Μωμπέζ ή Μαουμπούζε (Maubeuge ή Maubuse) και από αυτό έλαβε και το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός.

Ο Γερμανός ζωγράφος Lucas Cranach der Ältere, (1472-1553)

Ο Αδάμ και η Εύα στον κήπο της Εδέμ, Lucas Cranach the Elder, 1530

Γράφτηκε από την  Κατερίνα Ρουμπέκα

Lucas der Altere Cranach ψευδώνυμο του Lucas Muller. Ο Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος, ήταν Γερμανός χαράκτης και ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Κρόναχ, μια μικρή πόλη της Άνω Φραγκονίας το 1472 και πέθανε στη Βαϊμάρη τον Οκτώβρη του 1553. Άρχισε τη σταδιοδρομία του ως βοηθός στο εργαστήριο χαρακτικής του πατέρα του Χανς, όπου παρέμεινε έως το 1498 περίπου. Το 1500 ο καλλιτέχνης εμφανίζεται στη Βιέννη, σταθμό ενός μεγάλου ταξιδιού του στην περιοχή του Δούναβη. Το 1504, ο Κράναχ φεύγει για τη Θουριγγία. Στη Γκότα παντρεύεται τη Βαρβάρα Μπρένγκβιερ, κόρη του δημάρχου.

Ο Γερμανός ζωγράφος Matthias Grόnewald, (1475 - 1528)

Πρώτο τμήμα του «Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ» (Musée d'Unterlinden, Κολμάρ, Αλσατία), 1512-1516.

Ο Ματίας Γκρύνεβαλντ (γερμανικά: Matthias Grόnewald, ήταν ζωγράφος της Αναγέννησης, θρησκευτικών κυρίως θεμάτων, που αγνόησε τον κλασικισμό της εποχής του, ώστε να προεκτείνει στο 16ο αιώνα το εκφραστικό και έντονο ύφος της τέχνης της Κεντρικής Ευρώπης κατά τον ύστερο Μεσαίωνα.

Ο Γερμανός ζωγράφος Hans Holbein the Younger - Χανς Χόλμπαϊν ο Νεότερος (1497-1543)

Γεννήθηκε το 1497 ή 1498 στο Άουγκσμπουργκ της Γερμανίας. Μεγάλωσε παίρνοντας τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στο οικογενειακό του περιβάλλον, μιας και πατέρας του ήταν ο ζωγράφος και σχεδιαστής Χανς Χόλμπαϊν ο πρεσβύτερος, ζωγράφος ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός του Αμβρόσιος αλλά και ο θείος του Σιγισμούνδος που συνεργαζόταν κατά διαστήματα με τον πατέρα του στο μεγάλο εργαστήριο στο Άουγκσμπουργκ. Ήταν μια εποχή που η ζωγραφική στη Γερμανία είχε σοβαρή φθίνουσα ζήτηση.

Η ζωή και το έργο του Μιχαήλ Αγγέλου, (1475-1564). Ντοκιμαντέρ

Ένα Ντοκιμαντέρ για την ζωή και το έργο του Μικελάντζελο. Τα ταλέντα του ήταν τόσο ξεχωριστά ώστε και εν ζωή τον αποκαλούσαν θεϊκό. Επί αιώνες τον θεωρούσαν άνθρωπο τυραννισμένο και μοναχικό, μια μεγαλοφυΐα που βασανιζόταν από προσωπικές και οικονομικές αγωνίες. Στην πραγματικότητα έζησε καλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, αλλά όσο πετυχημένος και αν έγινε, ποτέ δεν έχασε την φλόγα της δημιουργίας.

Ο Μανιεριστής ζωγράφος Girolamo Francesco Maria Mazzola, ο επονομαζόμενος Parmigianino, (1503-1540)

Αυτοπροσωπογραφία

Γράφτηκε από την  Κατερίνα Ρουμπέκα

Ο Φραντσέσκο Ματσόλα, ο επονομαζόμενος Παρμιτζανίνο, ήταν Ιταλός ζωγράφος και χαράκτης, από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του μανιεριστικού ύφους. Η προσωνυμία του προέρχεται από την Πάρμα. Γιος του ζωγράφου Φίλιππο Ματσόλα (1460-1505), διαπαιδαγωγήθηκε στο εργαστήριο των θείων του Ιλάριο και Μικέλε από τους οποίους διδάχτηκε τα πρώτα στοιχεία του σχεδίου.

Επηρεάστηκε από τον Κορρέτζιο, που υπήρξε ο ηγέτης της σχολής της Πάρμας, αλλά ιδιαίτερα μετά την παραμονή του στην Ρώμη, (1523-1527), υπό την προστασία του Πάπα Κλήμεντος Ζ', η ζωγραφική του αντίληψη άρχισε βαθμιαία να εκλεπτύνεται, για να καταλήξει σε ένα κομψό ραφαηλικό μανιερισμό, συχνά επιτηδευμένο και χαρακτηριστικό για τις μακριές και κυματοειδείς γραμμές. Αργότερα έμεινε επί ένα διάστημα στην Μπολόνια.

Ο Ιταλός ζωγράφος Antonio Allegri «Correggio», (1489-1534)

Η ζωή και το έργο του

Ο Antonio Allegri, που είναι γνωστός ως «Correggio», γεννήθηκε στην Πόλη του Correggio στην επαρχία Reggio Emilia στο Pellegrino Allegri και Bernardina Piazzoli degli Ormani στα τέλη του 15ου αιώνα. Το ακριβές έτος, σύμφωνα με τους ιστορικούς και κριτικούς τέχνης, είναι κατά πάσα πιθανότητα το 1489. Αυτή η θεμελιώδης αβεβαιότητα υπογραμμίζει το γεγονός, ότι ο Correggio είναι ο λιγότερο τεκμηριωμένος από όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες της εποχής του. Επιπλέον, πολλοί θρύλοι σχετικά με τη ζωή του αφθονούσαν στο πέρασμα των αιώνων. 

Ο Ιταλός ζωγράφος Annibale Carracci, (1560-1609)

Πιετά 1599-60

Ο Ανίμπαλε Καράτσι γεννήθηκε στην Μπολόνια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, συνεργάστηκε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αυγουστίνο και τον ξάδελφό του Λουδοβίκο Καράτσι. Μαζί ξεκίνησαν και ένα καταξιωμένο εργαστήριο-σχολή ζωγραφικής- στην γενέτηρά τους. Το οικογενειακό τους περιβάλλον δεν είχε και την καλλίτερη σχέση με τις τέχνες μιας  και ο ξάδελφος του ήταν γιος χασάπη και ο πατέρας του ράφτης. Ο Ανίμπαλε ταξίδεψε μελετώντας και ζωγραφίζοντας   στη Βενετία,  στη Πάρμα και στη Ρώμη.

Ο Ιταλός ζωγράφος Michelangelo Merisi da Caravaggio, (1571-1610)

Ο μαέστρος του φωτός Καραβάτζιο

Ο ιταλός ζωγράφος που έπαιξε με το σκοτάδι όσο κανείς! Ο Μικελάντζελο Μερίζι ήρθε στον κόσμο με μια αποστολή: να αλλάξει μια για πάντα τον κόσμο της αναπαραστατικής ζωγραφικής. Το έντονο κιαροσκούρο που χρησιμοποίησε, με τις μορφές να ξεπηδούν κυριολεκτικά από το βαθύ σκοτάδι, σφράγισε το κίνημα του Μπαρόκ καθοριστικά, με τον ίδιο να προλαβαίνει -παρά το σύντομο του ιδιαίτερου βίου του- να αφήνει κληρονομιά τη χαρακτηριστική τεχνοτροπία του, που θα έμενε γνωστή στην ιστορία της τέχνης ως «Καραβατζισμός» και θα δημιουργούσε σχολή συνεχιστών.

Ο Ιταλός ζωγράφος Tiziano Vecellio (1485/90 - 1576)

O Τιτσιάνο Βετσέλιο (Tiziano Vecellio ή Vecelli, ευρύτερα γνωστός ως Τιτσιάνο, ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης. Ανήκει στη σχολή της Βενετίας και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους της, του οποίου το έργο αντιπροσωπεύει τη μετάβαση από την παράδοση του 15ου αιώνα στην τεχνοτροπία που υιοθετήθηκε κατά τον 16ο. Επηρέασε σημαντικούς ζωγράφους του επόμενου αιώνα, όπως τον Ρούμπενς και τον Βελάσκεθ. Διακρίθηκε εξίσου σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, φιλοτεχνώντας προσωπογραφίες, αλληγορίες, θρησκευτικά έργα, ιστορικές και μυθολογικές σκηνές.

Ο Ιταλός ζωγράφος Paolo Veroneze (1528 – 1588)

Αυτοπροσωπογραφία του Πάολο Βερονέζε

Ο Πάολο Βερονέζε ήταν ένας φημισμένος Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης στην Βενετία, γνωστός για τους πίνακές του Εν Κανά Γάμο (σήμερα στο Λούβρο) και Το Δείπνο στου Λευί (Μουσείο της Ακαδημίας, Βενετία). Yιοθέτησε το όνομα Πάολο Κάλιαρι (Paolo Cagliari ή Paolo Caliari),[1] και έγινε γνωστός με το όνομα Βερονέζε (Veronese) εξαιτίας της καταγωγής του από την πόλη της Βερόνας.

Ο Μιχαήλ Άγγελος και οι νωπογραφίες της «Δημιουργίας», στο θόλο της Cappella Sixtinα (1508-1512)

Η Δημουργία του Αδάμ

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Ο Μιχαήλ Άγγελος, μπορεί να άφησε μεγαλειώδη έργα ζωγραφικής, όμως ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του γλύπτη. Έπειτα από τη ματαίωση του ταφικού μνημείου που του είχε αναθέσει, το 1505, ο Πάπας Ιούλιος Β΄, ο Μιχαήλ Άγγελος αναγκάστηκε, αντί του τάφου, να αναλάβει τη διακόσμηση της οροφής του παρεκκλησίου της Cappella Sixtinα[1]. Η σχέση του μεγάλου καλλιτέχνη με το παρεκκλήσι αυτό, αφορά δύο ετεροχρονισμένες εργασίες. Η πρώτη εργασία, που αφορά τον θόλο και τις νωπογραφίες της «Δημιουργίας», ξεκίνησε το 1508 και ολοκληρώθηκε το 1512. Αυτή η εργασία που έμοιαζε με τιμωρία και που έβλαψε την υγεία του, αναδείχθηκε τελικά σε μια δικαίωση του μεγάλου ταλέντου του. Η δεύτερη εργασία, που έγινε εικοσιπέντε χρόνια αργότερα, του ανατέθηκε από τον Πάπα Παύλο Γ΄ και αφορούσε τη μεγαλειώδη νωπογραφία της «Δευτέρας Παρουσίας», πάνω στον τοίχο του Βωμού του παρεκκλησίου. Το έργο αυτό, ξεκίνησε το 1534 και ολοκληρώθηκε το 1541.

Ο ζωγράφος Raffaello Santi (1483-1520)

Madonna Granduka.1504

Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Ο Ιταλός ζωγράφος Raffaello Santi, από το Ουρμπίνο, μπορεί δίκαια να συμπεριληφθεί, μαζί με τον Λεονάρντο και τον Μιχαήλ Άγγελο, στη μεγάλη καλλιτεχνική τριανδρία των αρχών του 16^ου αι. Ο Ραφαήλ δεν είχε τις τεράστιες γνώσεις του Λεονάρντο, ούτε την ένταση που χαρακτηρίζει το έργο του Μιχαήλ Αγγέλου. Σε αντίθεση με τους δύσκολους χαρακτήρες των προηγούμενων, ο δικός του χαρακτήρας ήταν πράος και προσηνής και αυτό του εξασφάλισε ευρεία κοινωνικότητα και μεγάλη εύνοια στους κύκλους των λογίων και των αξιωματούχων.

Ο ζωγράφος Pieter Bruegel ο Πρεσβύτερος (1525-1569)

                            Pieter Bruegel, «Χωριάτικος γάμος» 1568

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Με την επικράτηση της Μεταρρύθμισης στις βόρειες χώρες και με την απαγόρευση της δημιουργίας θρησκευτικών έργων, η τέχνη και οι καλλιτέχνες βρέθηκαν προ αδιεξόδου, αφού τα έργα αυτά αποτελούσαν την κύρια πηγή του εισοδήματος τους. Έτσι, οι βόρειοι καλλιτέχνες είχαν δύο επιλογές. Ή να ξενιτευθούν σε πιο φιλόξενες για την θρησκευτική τέχνη χώρες, όπως έκανε π.χ, ο Χανς Χολμπάϊν, ή να παραμείνουν στις χώρες τους και να δουν τι θα κάνουν.

O Μιχαήλ Άγγελος και η «Δευτέρα Παρουσία»

Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Μεταξύ των δύο μεγάλων νωπογραφιών της Καπέλλα Σιξτίνα, του θόλου και της «Δευτέρας Παρουσίας», υπάρχει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην τάξη και στο χάος. Συνδυασμένες οι δύο εικονογραφήσεις, ανασυνθέτουν το σύνολο του ιστορικού χρόνου, κάνοντας αρχή από την «Δημιουργία» του θόλου και ολοκληρώνοντας τη διαδρομή στην  εσχατολογική «Δευτέρα Παρουσία». Πρόκειται για ένα μεγάλο ταξίδι, από τη σκιά στο φως, ο επίλογος του οποίου, περίμενε πολλά χρόνια για να δοθεί. Το χρώμα, παρατηρεί ο Stefano Bottari[1], με τις φωτεινές αποχρώσεις και τις χτυπητές αντιθέσεις, συμβάλλει στη ζωντάνια του συνόλου. Πρόκειται για ένα χρώμα άυλο, που, περνώντας από τα χρωματιστά σκοτάδια στις αποχρώσεις της φωτιάς, φαίνεται σα να κυλά και να αποσπάται από τις μορφές για να προχωρήσει, όχι όπως γράφει ο Τολναί, «από το φως στο σκοτάδι», παρά από το σκοτάδι στο φως.