ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Ένας άγιος από Νταχάου προς Ευρώπη

Αποσπάσματα από κείμενα του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, αιχμάλωτου στο Νταχάου.

Το παρακάτω κείμενο του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (1880-1956, κοιμήθηκε στις ΗΠΑ, εξόριστος από το αθεϊστικό καθεστώς της πατρίδας του), σύγχρονου Σέρβου Πατέρα της Εκκλησίας, τρομερά μορφωμένου, μεγάλου ποιητή και συγγραφέα, γράφτηκε στο Νταχάου, όπου ήταν αιχμάλωτος των Ναζί. Αποσπάσματά του δημοσιεύονται στο βιβλίο του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός και εμείς τα παίρνουμε από εδώ. Στο κείμενο αυτό -τρομακτικά επίκαιρο- αναλύονται τα δεινά του σύγχρονου κόσμου και οι αιτίες τους, αιτίες καθαρά πνευματικές με συνέπειες μόνον πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές.

Ο ένδοξος προφήτης Ησαΐας προφήτευσε τα εξής: «Όταν αναστή ο Κύριος θραύσαι την γήν... ταπεινωθήσεται το ύψος των ανθρώπων, και υψωθήσεται Κύριος μόνος εν τη ημέρα εκείνη» (Ησ. 2, 11). Και παλαιότερα σηκώθηκε πολλές φορές ο Κύριος για να συντρίψει τη γη, λόγω του ότι λάτρευαν ανθρώπους αντί γι' Αυτόν, τον μόνο Θεό΄ επειδή είχαν επιβληθεί στην ανθρωπότητα κάποιοι ανθρωποθεοί που ζούσαν με έπαρση. Σηκώθηκε και στις ημέρες μας [υπονοεί το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο], και όντως συνέτριψε όλη τη γη με τη δίκαιη οργή Του να σπάσει την ανθρώπινη έπαρση και να ταπεινώσει την ψευδή υψηλοφροσύνη του ανθρώπου.

Μία τέτοιου είδους επανάσταση του Θεού εναντίον του ανθρώπου συχνά ακολουθούσε την επανάσταση του ανθρώπου εναντίον του Θεού. Οι αιρετικοί λαοί της εποχής μας έδωσαν στον Χριστό και Κύριο την τελευταία θέση στο τραπέζι αυτού του κόσμου, σαν να ήταν ο τελευταίος ζητιάνος, ενώ στις πρώτες θέσεις τοποθέτησαν τους μεγάλους τους άνδρες, τους πολιτικούς, τους λογοτέχνες, τους μυθοποιούς, τους επιστήμονες, τους κεφαλαιούχους, ακόμη και τους τουρίστες και τους ποδοσφαιριστές. Όλα τα βλέμματα των λαών αυτών ήσαν προσηλωμένα σ' αυτούς τους μεγάλους, σ' αυτούς τους μοντέρνους θεούς, ενώ ελάχιστοι έστρεφαν το βλέμμα τους προς τον Χριστό, τον νικητή του θανάτου. Αυτού του είδους την αναίσχυντη επανάσταση των βαπτισμένων, αλλά αιρετικών λαών εναντίον του Υψίστου Θεού, έπρεπε κατ' ανάγκη να την ακολουθήσει η επανάσταση του περιφρονημένου Θεού εναντίον των ανόμων ανθρώπων και λαών. Και όντως σηκώθηκε ο Θεός, για να συντρίψει την γη. Και έγιναν ανήκουστες θλίψεις των λαών της γης μπροστά στα μάτια μας και επάνω στη ράχη μας. Και όχι μόνο αποδείχθηκαν όλοι οι θεοποιηθέντες μεγάλοι των ανθρώπων σβησμένες φλόγες, από τις οποίες κανείς πλέον δεν αναζητούσε θέρμανση, αλλά πραγματοποιήθηκαν και τα όσα λέγει στη συνέχεια ο προφήτης Ησαΐας, σύμφωνα με τα οποία οι άνθρωποι θα κρύβονται «εις τα σπήλαια και εις σχισμάς των πετρών και εις τας τρώγλας της γης από προσώπου του φόβου Κυρίου και από της δόξης της ισχύος αυτού» (Ησ. 2, 19). Δεν επαληθεύθηκε τούτο επακριβώς στον τελευταίο πόλεμο; [εννοεί τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο]. Δεν έφευγαν οι άνθρωποι μερικών ηπείρων, όπως εξάλλου και στη χώρα μας, στα πέτρινα σπήλαια και στις τρύπες της γης, για να βρουν καταφύγιο για τη ζωή τους από τους Ευρωπαίους σπορείς του θανάτου; Και οι σπορείς αυτοί του θανάτου δεν είναι άλλοι παρά εκείνοι οι ένδοξοι μεγιστάνες, τα είδωλα εκείνα των ανθρώπων, τα οποία καθόντουσαν στο τραπέζι αυτού του κόσμου στις πρωτοκαθεδρίες και περιγελούσαν τον Χριστό ως επαίτη στο τελευταίο σημείο του τραπεζιού...

***
Οι βαπτισμένοι αδελφοί μας, που παρασύρθηκαν από τις παπικές και τις λουθηρανικές αιρέσεις, θεώρησαν τους εαυτούς τους σοφότερους από τον Χριστό. Και περιφρόνησαν εμάς τους Ορθοδόξους ως ασόφους και απολίτιστους. Αλλά, στ' αλήθεια, και σ' αυτούς επαληθεύθηκε ο λόγος του απ. Παύλου: «Φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν» (προς Ρωμαίους 1, 22). Και τούτο επειδή απέρριψαν την κατά Χριστόν πνευματική σοφία -ο Χριστός περπατάει με ένδυμα ταπεινώσεως και αγάπης- και ντύθηκαν, κατά το παράδειγμα των ειδωλολατρών φιλοσόφων, τη σαρκική και κοσμική σοφία, η οποία είναι γεμάτη από υψηλοφροσύνη και κακία.

«Και άλλαξαν την δόξα του άφθαρτου Θεού με ομοίωμα εικόνας φθαρτού άνθρωπου... και σεβάσθηκαν και λάτρευσαν την κτίση παρά τον Κτίστη...» (Ρωμ. 1, 23. 25). Δηλαδή απέβαλαν όλη την δόξα από τον Χριστό Κύριο και την τοποθέτησαν στους ώμους θνητών ανθρώπων, τους οποίους ανύψωσαν σε νέους Μεσσίες. Τέτοιου είδους αντίληψη για την δόξα αποκόμισαν από την άθεη σοφία τους. Και η έννοια της κουλτούρας και του πολιτισμού σημαίνει γι' αυτούς τον σεβασμό του κτίσματος, δηλαδή της ορατής φύσεως και την λατρεία της μάλλον, παρά την λατρεία του Δημιουργού της΄ οι θνητοί θεοί και η θεοποιημένη φύση!

Τούτο είναι προς το παρόν ο τελευταίος σταθμός της δυτικής ανθρωπότητας στον ασυγκράτητο και αιώνιο κατήφορό της από τα ύψη του Χριστού προς τα τάρταρα του Σατανά. Τούτο είναι το αποκορύφωμα της εξισώσεως των ανθρώπων στη Δύση με την παλαιά ειδωλολατρία της Ρώμης και την τωρινή της Ασίας. Αυτοί δημοσιεύουν ετησίως χιλιάδες βιβλία για τη δόξα των μεγάλα ανδρών και προς έπαινο του πολιτισμού τους, και χιλιάδες εφημερίδες εξυπηρετούν καθημερινώς αυτή την εφήμερη και ψευδή δόξα και βρίσκονται στην υπηρεσία του επαίνου των ανθρώπινων έργων, με το υπερδιογκωμένο όνομα του πολιτισμού. Γι' αυτό τους παρέδωσε ο Θεός σε αισχρές ηδονές και πάθη ώστε να βρίσκουν την ικανοποίηση μόνο σ' ότι είναι επίγειο και όχι ουράνιο, και μόνο σ' εκείνο το οποίο προκαλεί στο Διάβολο χαρά και γέλιο, ενώ στους Αγγέλους του Χριστού θρήνο. Οι απολαύσεις τους βρίσκονται στη τέρψη της σάρκας, στην αρπαγή του ξένου (πράγματος), στην καταπάτηση των μικρών και αδυνάτων (ανθρώπων), στην αύξηση των επίγειων αγαθών και την επέκταση του κράτους τους και της εξουσίας τους, στην πονηρή κατάκτηση της ξένης πατρίδας, στις διασκεδάσεις και τους χορούς, στην απόρριψη κάθε θρησκείας ως δεισιδαιμονίας, στην άρνηση του Θεού, στην πλήρη βιολογική ζωή, στην αναίσχυντη αναγνώριση του πιθήκου ως προπάτορα του ανθρώπου, στον καταποντισμό της ανθρωπολογίας σε ζωολογία.

Αλλά ρωτάτε: Θα μπορέσει ποτέ η γενιά αυτή, η πλέον πλανεμένη μέσα στην ιστορία, να επιστρέψει προς την αλήθεια και την τιμιότητα; Θα μπορέσει. Είθε να δώσει ο περιφρονημένος Χριστός να γίνει τούτο όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Πότε όμως θα γίνει τούτο;

Τούτο θα γίνει μόνο τότε, όταν οι δυτικοί αδελφοί μας αρχίσουν να γράφουν χιλιάδες βιβλία ετησίως για την δόξα του Χριστού του Θεού μας. Κι όταν οι χιλιάδες εφημερίδες τους κατ' έτος θα γράφουν επαίνους στις χριστιανικές αρετές και τα χριστιανικά αγαθά έργα, αντί να γράφουν για εγκλήματα και βλασφημίες της θείας Μεγαλειότητας και για το εμπόριο των σαρκικών ενστίκτων. Όταν συντελεσθεί η μεταμόρφωση αυτή, τότε η αιρετική δυτική ανθρωπότητα θα φανεί ενώπιον των ορατών ουρανών ως λουσμένη, καθαρισμένη και ευωδιάζουσα ουράνιο θυμίαμα.
Τότε εμείς οι Ορθόδοξοι θα χαιρόμαστε, διότι θα ανακτήσουμε τους αδελφούς μας που έχουν επιστρέψει.

Τότε οι ειδωλολατρικοί λαοί θα αγαπήσουν τον Χριστό και θα ζητήσουν να καταγραφούν ανάμεσα στα παιδιά Του. Διότι δε θα τους εμποδίζουν πλέον οι χριστιανικοί λαοί, να γίνουν παιδιά του Χριστού.
Τότε δεν θα υπάρχει κακία μεταξύ των ανθρώπων, ούτε πόλεμοι μεταξύ των λαών. Αλλά θα υπάρξει η ειρήνη του Χριστού, που υπερβαίνει τον νου, και η δόξα του Χριστού, όμοια με την οποία δεν υπάρχει ούτε στην παρούσα ζωή ούτε στην αιωνιότητα.

***
Η ύψιστη ευτυχία για τους ανθρώπους είναι η φανέρωση του Θεού με σάρκα (η ενανθρώπηση)΄ αλλά και η ύψιστη δυστυχία είναι η αποστασία τους απ' Αυτόν τον Θεό και η επιστροφή τους στην υπηρεσία του Σατανά. Η δυστυχία αυτή έχει την αρχή της στους μη Ορθόδοξους δυτικούς λαούς και μάλιστα για δύο λόγους. Η πρώτη αίτια είναι το μίσος εναντίον του (παπικού και προτεσταντικού) αιρετικού ιερατείου, και η δεύτερη, το μίσος εναντίον των Εβραίων.


Και τα δύο μίση φύτρωσαν στην καρδιά της δυτικής ανθρωπότητας από το ίδιο σπέρμα. Και το σπέρμα αυτό είναι η προσπάθεια τόσο του [αιρετικού] χριστιανικού κλήρου, όσο και των Εβραίων να κυριαρχήσουν απόλυτα στη ζωή του λαού και του κράτους σε όλες τις κατευθύνσεις. Το μίσος εναντίον ενός τέτοιου κλήρου μεταβλήθηκε σε μίσος κατά της Εκκλησίας, ενώ το μίσος εναντίον των Εβραίων συμπεριέλαβε και τον Κύριο Ιησού ως δήθεν Εβραίο. Στην πραγματικότητα ο Χριστός ήταν Εβραίος από τη μητέρα και από τον λαό στον οποίο φανερώθηκε πρώτα. Εν τούτοις ο ίδιος αυτός λαός πρώτος τον απέρριψε και με φρικτό θάνατο Τον θανάτωσε. Τι, λοιπόν; Εάν κάποιος είναι εναντίον των Εβραίων, πώς μπορεί να είναι κατά του Χριστού, εναντίον του οποίου οι Εβραίοι πολεμούν ήδη δύο χιλιάδες χρόνια; Αλλ’ όπου καρφωθούν τα νύχια του Σατανά, εκεί δεν υπάρχει λογική.

Καθοδηγούμενοι από το μίσος κατά του κλήρου και των Εβραίων, οι δυτικοί λαοί απέρριπταν βαθμιαία τον Χριστό, έως ότου τελευταία Τον απέκλεισαν από όλους τους τομείς και τα ιδρύματα του λαού και του κράτους και περιόρισαν την παραμονή Του μόνο στους ναούς. Από Εκείνον ο οποίος μετά την ένδοξη Ανάστασή Του από τον τάφο είπε: «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. 28,18), από Αυτόν οι τυφλωμένοι άνθρωποι αφήρεσαν κάθε εξουσία. Και όχι μόνο τούτο, αλλά και κάθε επιρροή Του επάνω στη γη, στο σχολείο, στην κοινωνία, στην πολιτική, στην τέχνη, στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και τις διεθνείς σχέσεις, στην επιστήμη, στη λογοτεχνία και σ' όλα τα άλλα.

Ο Θεός όμως δεν μυκτηρίζεται. Όσες φορές συμβεί οι άνθρωποι ως φιλοξενούμενοι να γίνουν υπερβολικά αναιδείς στο τραπέζι του Θεού, πρέπει να έλθει η προειδοποίηση εκ μέρους του οικοδεσπότη. Δύο φοβερές προειδοποιήσεις του Θεού στη σημερινή γενιά είναι οι δύο τελευταίοι παγκόσμιοι πόλεμοι, σε διάστημα είκοσι ετών. Ας γονατίσουν οι χριστιανικοί λαοί ενώπιον του προσβεβλημένου Χριστού και ας επιστρέψουν σ' Αυτόν εκείνη την εξουσία, την τιμή και τη δόξα και το σεβασμό, που μόνον σ' Αυτόν ανήκουν. Έτσι να πράττετε και σεις, οι Ορθόδοξοι αδελφοί μου, εάν θέλετε να φυλαχθήτε από τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, τον φοβερότερο και από τους δύο προηγούμενους.


***

Τι είναι η Ευρώπη;

Είναι η επιθυμία και ο πόθος της εξουσίας και της ηδονής και η γνώση. Και τα δύο ανθρώπινα: η ανθρώπινη επιθυμία και ο πόθος και η ανθρώπινη γνώση. Και τα δύο προσωποποιούνται στον πάπα και στον Λούθηρο.

Τί είναι λοιπόν η Ευρώπη; Ο πάπας και ο Λούθηρος. Χορτασμένες οι ανθρώπινες επιθυμίες στο έπακρο, και χορτασμένη η ανθρώπινη γνώση στο έπακρο. Ο ευρωπαϊκός πάπας είναι η ανθρώπινη επιθυμία της εξουσίας. Ο ευρωπαϊκός Λούθηρος, είναι η πεισματική απόφαση του ανθρώπου να εξηγηθούν τα πάντα με τον νου του. Ο πάπας ως κυβερνήτης του κόσμου και ο επιστήμονας ως κυρίαρχος του κόσμου.

Τούτο είναι η Ευρώπη στον πυρήνα της, οντολογικά και ιστορικά. Το ένα σημαίνει παράδοση της ανθρωπότητας στη φωτιά και το άλλο σημαίνει παράδοση της ανθρωπότητας στο νερό. Και τα δύο: χωρισμό του ανθρώπου από τον Θεό. Γιατί το ένα σημαίνει την άρνηση της πίστεως και το άλλο την άρνηση της Εκκλησίας του Χριστού. Κατ' αυτό τον τρόπο ενεργεί το πονηρό πνεύμα στο σώμα της Ευρώπης ήδη εδώ και μερικούς αιώνες. Ποιός μπορεί να διώξει το πονηρό τούτο πνεύμα από την Ευρώπη; Κανείς, εκτός από Εκείνον, που το όνομά Του έχει σημειωθεί με κόκκινο χρώμα στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, ως του μόνου διώκτη των δαιμόνων από τους ανθρώπους. Γνωρίζετε ήδη ποιον εννοώ. Εννοώ τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Μεσσία και Σωτήρα του κόσμου, τον από την Παρθένο γεννηθέντα, από τους Ιουδαίους φονευθέντα, από τον Θεό αναστηθέντα, από τον ουρανό δικαιωθέντα, από τους Αγγέλους δοξασθέντα, δια των Αγίων μαρτυρηθέντα και από τους προγόνους μας οικειωθέντα.

Έως ότου ακολουθούσε η Ευρώπη τον Χριστό ως τον «Ήλιον της δικαιοσύνης», και τους Αποστόλους Του, τους Μάρτυρες, τους Αγίους και τους αναρίθμητους Δικαίους και άλλους που ευαρέστησαν Αυτόν, έως τότε αυτή έμοιασε με πλατεία φωτισμένη από εκατοντάδες και χιλιάδες λαμπάδες, μικρές και μεγάλες. Όταν όμως, η ανθρώπινη επιθυμία και ανθρώπινη σοφία κτύπησαν τον Χριστό σαν δύο φοβεροί άνεμοι, οι λαμπάδες έσβησαν μπροστά στα ανθρώπινα μάτια και επικράτησε το σκοτάδι όπως στους υπόγειους διαδρόμους που έχουν οι τυφλοπόντικες.

Σύμφωνα με την ανθρώπινη επιθυμία κάθε λαός και κάθε άνθρωποι αναζητεί την εξουσία, την τέρψη και την δόξα μιμούμενος τον πάπα της Ρώμης. Σύμφωνα με την ανθρώπινη σοφία κάθε λαός και κάθε άνθρωπος βρίσκει ότι είναι ο σοφότερος όλων και ο αξιότερος όλων των επίγειων αγαθών. Πώς τότε να μην υπάρχουν πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων και των λαών; Πώς να μην υπάρχει αφροσύνη και λύσσα στους ανθρώπους; Πώς να μην υπάρχουν οι αρρώστιες, οι ανομβρίες και οι πλημμύρες, οι όγκοι και οι φυματιώσεις, οι επαναστάσεις και οι πόλεμοι; Όλα αυτά δεν μπορεί να μη γίνονται, όπως δεν γίνεται να μην πυορροεί η γεμάτη από πύον πληγή, και όπως δεν γίνεται να μη βγαίνει δυσωδία από τόπο γεμάτο με ακαθαρσίες.

Ο Παπισμός χρησιμοποιεί την πολιτική, επειδή μόνο από αυτή αποκτά κανείς την εξουσία. Ο Λουθηρανισμός χρησιμοποιεί τη φιλοσοφία και την επιστήμη, επειδή νομίζει ότι αυτός είναι ο δρόμος για να αποκτήσει κανείς την σοφία. Έτσι, η επιθυμία κήρυξε τον πόλεμο κατά της γνώσης και η γνώση κατά της επιθυμίας. Αυτό είναι ο νέος Πύργος της Βαβέλ, αυτό είναι η Ευρώπη. Στην εποχή μας όμως ήλθε μια νέα γενιά Ευρωπαίων, η οποία «πάντρεψε» την επιθυμία με την γνώση δια του αθεϊσμού και απέρριψε και τον πάπα και τον Λούθηρο. Τώρα πλέον ούτε κρύβεται η επιθυμία ούτε επαινείται η σοφία. Η ανθρώπινη επιθυμία και η ανθρώπινη σοφία στεφανώθηκαν στις ημέρες μας και έτσι φθάσανε στον γάμο, ο οποίος δεν είναι ούτε ρωμαιοκαθολικός ούτε λουθηρανικός, αλλά οφθαλμοφανώς και δημοσίως σατανικός. Η σημερινή Ευρώπη δεν είναι πλέον ούτε παπική ούτε λουθηρανική. Είναι υπεράνω και εκτός αυτών. Είναι ολοτελώς επίγεια, χωρίς έστω και τον πόθο να ανεβαίνει στον ουρανό, είτε με το διαβατήριο του αλαθήτου πάπα είτε πάλι με την κλίμακα της προτεσταντικής σοφίας. Αρνείται εντελώς το ταξίδι από αυτόν τον κόσμο. Επιθυμεί να παραμείνει εδώ. Επιθυμεί να είναι ο τάφος της όπου και το λίκνο της. Δεν γνωρίζει περί άλλου κόσμου. Δεν αισθάνεται την ουράνια ευωδία. Δεν βλέπει στον ύπνο της τους Αγγέλους και τους Αγίους. Για την Θεοτόκο δεν θέλει ν’ ακούσει. Η ακολασία την στερεώνει στο μίσος κατά της παρθενίας. Ολόκληρη η πλατεία βρίσκεται βυθισμένη στο σκότος. Όλες οι λαμπάδες είναι σβησμένες. Ω! τι φοβερό σκότος! Ο αδελφός βυθίζει το μαχαίρι στο στήθος του αδελφού, νομίζοντας ότι είναι εχθρός. Αρνείται ο πατέρας τον υιό του και ο υιός τον πατέρα. Ο λύκος είναι πιστότερος φίλος στον λύκο παρά ο άνθρωπος στον άνθρωπο!

Ω! αδελφοί μου! Δεν το βλέπετε όλοι αυτό; Δεν έχετε αισθανθεί το σκοτάδι και το έγκλημα της αντιχριστιανικής Ευρώπης πάνω στο σώμα σας; Προτιμάτε την Ευρώπη ή τον Χριστό; Τον θάνατο ή την ζωή; Αυτά τα δύο έθεσε την παλαιά εποχή ο Μωυσής μπροστά στο λαό του. Κι εμείς αυτά τα δύο θέτουμε μπροστά σας. Να γνωρίζετε: η Ευρώπη είναι ο θάνατος, ο Χριστός είναι η ζωή. Διαλέξτε την ζωή, για να ζήσετε στους αιώνες.

***

Ω, αδελφοί μου! Ο 18ος αιώνας είναι ο πατέρας τον 19ου αιώνα, και ο 19ος αιώνας είναι ο πατέρας του 20ού αιώνα. Ο πατέρας ήταν πολύ χρεωμένος. Ο γιος δεν ξόφλησε τα χρέη του πατέρα του, αλλά χρεώθηκε ακόμη περισσότερο, και το χρέος έπεσε στον εγγονό. Ο πατέρας ήταν άρρωστος από βαριά ασθένεια, και ο γιος δεν θεράπευσε την αισχρή ασθένεια του πατέρα του επάνω του, αλλά την άφησε να ξαπλωθεί ακόμη περισσότερο, και αυτή μεταδόθηκε και χτύπησε τον εγγονό τρεις φορές δυνατότερα. Ο εγγονός είναι ο 20ός αιώνας στον οποίο ζούμε.

Ο 18ος αιώνας σήμανε την επανάσταση εναντίον της Εκκλησίας και του ιερατείου του Ρωμαίου ποντίφικα. Ο 19ος αιώνας σήμανε την επανάσταση εναντίον του Θεού. Ο 20ός αιώνας αναγγέλλει την συμμαχία με τον Διάβολο. Τα χρέη μεγάλωσαν και η ασθένεια χειροτέρευσε. Και ο Κύριος είπε ότι επισκέπτεται τις αμαρτίες των πατέρων μέχρι τρίτη και τέταρτη γενιά. Δεν βλέπετε ότι ο Κύριος επισκέφθηκε τους εγγονούς για τις αμαρτίες των παππούδων Ευρωπαίων; Δεν βλέπετε το μαστίγιο επάνω στους εγγονούς για τα ανεξόφλητα χρέη των παππούδων;

Ο βασιλιάς αντίχριστος αποτελεί την αρχή του 19ου αιώνα. Ο πάπας, αντίχριστος, αποτελεί την μέση του ίδιου αιώνα. Οι φιλόσοφοι της Ευρώπης, αντίχριστοι (από το φρενοκομείο), αποτελούν το τέλος του ίδιου αιώνα: Ναπολέων ο Βοναπάρτης, ο (πάπας) Πίος, ο (φιλόσοφος) Νίτσε. Τρία μοιραία ονόματα των τριών μεγαλυτέρων αρρώστων της κληρονομημένης ασθένειας.

Είναι, άραγε, αυτοί οι νικητές του 19ου αιώνα; Όχι! Αυτοί είναι οι φορείς της βαριάς ασθένειας οι οποίοι την κληρονόμησαν από τον 18ο αιώνα. Οι μεγαλύτεροι άρρωστοι! Ο καίσαρας, ο ποντίφικας και ο φιλόσοφος... και μάλιστα όχι στην αρχαία ειδωλολατρική Ρώμη, αλλά στην καρδιά της βαπτισμένης Ευρώπης! Δεν είναι αυτοί οι νικητές, αλλ’ οι πλέον νικημένοι. Όταν ο Βοναπάρτης γέλασε μπροστά στους αγίους ναούς του Κρεμλίνου, και όταν ο Πίος ανακηρύχθηκε αλάθητος, και όταν ο Νίτσε ανακοίνωσε δημοσίως την λατρεία του στον Αντίχριστο, τότε σκοτίστηκε ο ήλιος στον ουρανό. Και όχι ένας ήλιος, αλλά εάν θα υπήρχαν χίλιοι, θα σκοτίζονταν όλοι από την θλίψη και την αισχύνη. Γιατί, ιδού θαύμα που δεν είδε ποτέ άλλοτε ο κόσμος: ο άθεος βασιλιάς, ο άθεος ποντίφικας, ο άθεος φιλόσοφος. Στην εποχή του Νέρωνα, τουλάχιστον ένας δεν ήταν άθεος, ο φιλόσοφος. Ο 18ος αιώνας είναι ο αιώνας του Πιλάτου: καταδίκασε τον Χριστό σε θάνατο. Ο 19ος αιώνας είναι ο αιώνας του Καϊάφα: ανασταύρωσε τον Χριστό. Ο 20ός αιώνας είναι ο αιώνας του Συνεδρίου, που αποτελείται από τους βαπτισμένους και από τους αβάπτιστους Ιούδες. Το Συνέδριο τούτο διακήρυξε ότι ο Χριστός είναι για πάντα νεκρός και ότι δεν αναστήθηκε. Γιατί, τότε, απορείτε, αδελφοί, που ήλθαν ανήκουστα μαστίγια στην ευρωπαϊκή ανθρωπότητα, μαστίγια μέχρι τον μυελό των οστών, από τις επαναστάσεις και τους πολέμους;

Ποιος είναι τότε ο νικητής, αν όχι ο καίσαρας, ο ποντίφικας και ο φιλόσοφος της αποχριστιανικοποιημένης Ευρώπης;

***

Εάν θα είχε μείνει η Ευρώπη χριστιανική, θα καυχιόταν για τον Χριστό και όχι για τον πολιτισμό της. Και οι μεγάλοι λαοί της Ασίας και της Αφρικής, αβάπτιστοι, βέβαια, αλλά με έφεση και τάση πνευματική, θα μπορούσαν να το κατανοήσουν αυτό και να το εκτιμήσουν. Γιατί και οι λαοί αυτοί καυχώνται ο καθένας για την πίστη του, για την θεότητά του, για τα θρησκευτικά βιβλία του: ο ένας για το Κοράνιο, ο άλλος για τις Βέδες και ούτω καθεξής. Δεν καυχώνται λοιπόν για τα έργα των χειρών τους, για τον πολιτισμό τους, αλλά για κάτι το οποίο θεωρούν ανώτερο από τον εαυτό τους, μάλλον για κάτι το ύψιστο στον κόσμο. Μόνον οι λαοί της Ευρώπης δεν καυχώνται για τον Χριστό και για το Ευαγγέλιό Του, αλλά για τις επικίνδυνες μηχανές τους και τα ευτελή προϊόντα των χειρών τους, δηλαδή για τον πολιτισμό και την κουλτούρα τους. Το αποτέλεσμα αυτής της ευρωπαϊκής αυτοκαυχήσεως με την περιβόητη «κουλτούρα», είναι το μίσος όλων των μη χριστιανικών λαών εναντίον του Χριστού και του Χριστιανισμού. Μισώντας το μικρό μίσησαν και το πιο μεγάλο. Μισώντας τα ευρωπαϊκά προϊόντα και τους ανθρώπους, μίσησαν και τον ευρωπαϊκό Θεό.

Αλλά, αλίμονο, αυτό δεν πονά την Ευρώπη, ούτε την στενοχωρεί. Εξάλλου, η ίδια η Ευρώπη μίσησε πρώτη από όλους και απέρριψε τον Θεό της. Σ' αυτή την καθόλα επίζηλη θέση έφερε την Ευρώπη η λανθασμένη εξέλιξή της, κάτω από την επίδραση μιας λανθασμένης Εκκλησίας, στη διάρκεια των τελευταίων εννιακοσίων χρόνων. Δεν ευθύνονται γι’ αυτό οι λαοί της Ευρώπης΄ ευθύνη έχουν οι πνευματικοί οδηγοί των λαών. Δεν ευθύνεται το ποίμνιο, αλλ' οι ποιμένες του.

Το κανονικό θα ήταν να καυχιέται η Ευρώπη για τον Χριστιανισμό ως την πλέον πολύτιμη κληρονομιά και την πλέον μεγάλη αξία της. Αυτό θα γινόταν -όπως είχε γίνει στους πρώτους μετά Χριστό αιώνες- εάν η Ευρώπη ήταν ομώνυμη με τον Χριστιανισμό, εάν ταυτιζόταν με τον Χριστιανισμό. Δοξολογία του Χριστού και κήρυγμα για τον Χριστό, αυτή ήταν η από τον Θεό ορισμένη αποστολή της ευρωπαϊκής ηπείρου. Εκτός από τον Χριστιανισμό δεν έχει τίποτε άλλο, για να καυχηθεί η Ευρώπη. Χωρίς τον Χριστιανισμό η Ευρώπη είναι ο φτωχότερος επαίτης και ο πλέον αναίσχυντος εκμεταλλευτής του κόσμου τούτου.


***

Το σχολείο της Ευρώπης έχει αποχωριστεί από την πίστη στον Θεό. Σ' αυτό έγκειται η μεταστροφή της σε δηλητηριάστρια, σ' αυτό έγκειται και ο θάνατος της ευρωπαϊκής ανθρωπότητας. Στους ειδωλολατρικούς πολιτισμούς δεν χωριζόταν ποτέ η επιστήμη από την θρησκεία, μολονότι η θρησκεία ήταν εσφαλμένη και μωρή. Τούτο συνέβη μόνο στην Ευρώπη. Σ' εκείνη την Ευρώπη που δέχθηκε την πλέον τέλεια πίστη. Όμως, λόγω της συγκρούσεώς της με τους εκκλησιαστικούς ταγούς, κάκιωσε η Ευρώπη και απέρριψε την τέλεια πίστη και κράτησε την τέλεια επιστήμη. Ω, αδελφοί μου, απέρριψε την θεία γνώση και δέχθηκε την ανθρώπινη άγνοια! Πόσο μεγάλη μωρία και πόσο σκότος!


***

Η Δύση μωράνθηκε. Σ' αυτό έγκειται η αισχύνη και η παραφροσύνη της. Στην χριστιανική εποχή, όταν η Δύση ήταν Ορθόδοξη, έβλεπε με το πνεύμα και θεωρούσε με τον νου. Αλλά καθ' όσον απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από την χριστιανική αλήθεια και αρετή, η πνευματική όρασή της μίκραινε όλο και περισσότερο, έως ότου σκοτίστηκε ολότελα στον 20ο αιώνα. Τώρα της έμειναν μόνο οφθαλμοί για την παρατήρηση αισθητών αντικειμένων.

Αυτή (η Δύση) έχει εξοπλίσει τους σωματικούς οφθαλμούς με πολλές εξαιρετικές μηχανές, για να μπορεί καλύτερα και ακριβέστερα να βλέπει τον αισθητό κόσμο, την μορφή και το χρώμα των αισθητών πραγμάτων και των όντων, τον αριθμό, το μέτρο και την απόστασή τους. Παρατηρεί με το μικροσκόπιο και βλέπει μικρά σκουλήκια, μικρόβια, όπως κανείς ποτέ άλλοτε. Παρατηρεί με το τηλεσκόπιο και βλέπει τα άστρα σαν να βρίσκονται πάνω από την καπνοδόχο, όπως κανείς ποτέ άλλοτε τα έβλεπε. Εδώ σταματά και μέχρις εδώ φθάνει η όρασή της. Όσον αφορά την νοερή θεωρία και την πνευματική διόραση στον κρυμμένο πυρήνα των πραγμάτων και στο νόημα και την σημασία όλης της δημιουργίας στο μέγα τούτο σύμπαν γύρω μας, ως προς τούτο, ω! αδελφοί μου, η δυτική ανθρωπότητα είναι σήμερα πιο τυφλή από την μουσουλμανική Αραβία και από την βραχμανική Ινδία και από το βουδιστικό Θιβέτ και από την πνευματιστική Κίνα. Πράγματι, ο Χριστός δεν είδε μεγαλύτερη ντροπή απ' αυτήν στις δύο περασμένες χιλιετίες: οι βαπτισμένοι άνθρωποι να είναι πιο τυφλοί από τους αβάπτιστους!

Για αυτό ότι έλεγε ο απόστολος Παύλος προς τους βαπτισμένους Γαλάτες, το ίδιο θα έλεγε σήμερα για την ξεκουτιασμένη και γερασμένη Δύση. Να τι έγραφε προς τους Γαλάτες: «Ω ανόητοι Γαλάται, τίς υμάς εβάσκανε τη αληθεία μη πείθεσθαι, οις κατ’ οφθαλμούς Ιησούς Χριστός προεγράφη εν υμίν εσταυρωμένος;... Ούτως ανόητοι εστε; εναρξάμενοι πνεύματι, νυν σαρκί επιτελείσθε;» (προς Γαλάτας, 3, 1.3) [=Ανόητοι Γαλάτες, ποιός σας βάσκανε και δεν πείθεσθε στην αλήθεια, εσείς που με το κήρυγμα της πίστεως μπροστά στα μάτια σας ζωγραφίστηκε ο Ιησούς Χριστός σταυρωμένος;...Τόσο ανόητοι είστε; Κάνοντας αρχή με το Άγιο Πνεύμα, τώρα καταλήγετε στη σάρκα;]. Και η Ευρώπη κάποτε είχε αρχίσει εν πνεύματι, τώρα όμως τελειώνει με την σάρκα, δηλαδή με την σαρκική όραση, με την σαρκική κρίση, με τις σαρκικές επιθυμίες, με τις σαρκικές κατακτήσεις, σαν να την βάσκανε κάποιος!

Όλη η ζωή της κινείται στις ημέρες μας σε δύο διαστάσεις: στο πλάτος και στο μήκος. Δεν γνωρίζει τίποτα ούτε για το βάθος ούτε για το ύψος. Γι αυτό και αγωνίζεται για την γη, για τον χώρο, για την επέκταση. Για τον χώρο, και μόνο για τον χώρο!


Να από που έρχεται ο ένας πόλεμος πίσω από τον άλλο, η μία φρίκη πίσω από την άλλη. Γιατί ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο να είναι μόνο ζώο στον χώρο, αλλά για να εισχωρεί με τον νου του στο βάθος των μυστηρίων, και με την καρδιά να ανέρχεται προς το θείον ύψος. Ο πόλεμος για την γη είναι πόλεμος εναντίον της αλήθειας.
Και ο πόλεμος εναντίον της αλήθειας είναι πόλεμος εναντίον της θείας και της ανθρώπινης φύσεως.

Ω πίκρες πικρότερες και από την χολή! Πόσο οι άνθρωποι πάσχουν, πόσο βασανίζονται και πόσα θυσιάζουν για το πρόσκαιρο και απατηλό επίγειο βασίλειο! Εάν έστω και το ένα εκατοστό από αυτά τα βάσανα και τις θυσίες το υπέφεραν για την ουράνια βασιλεία, ο πόλεμος στη γη θα είχε γίνει γι αυτούς μέχρι δακρύων γελοίος. Στον Χριστό δίνουν με δυσκολία το «δίλεπτο», ενώ στην «εκκλησία» του Μολώχ-σατανά δίνουν όλη την περιουσία και όλα τα τέκνα τους!

Ας κάνει τον σταυρό της η Ευρώπη και ας ακολουθήσει τον Χριστό. Ας μνημονεύσει την Παναγία Θεοτόκο και τους δώδεκα μεγάλους Αποστόλους και θα πέσουν τα λέπια από τους οφθαλμούς της. Και θα γίνει πάλι όμορφη όπως ήταν στα πρώτα χίλια χρόνια η Ορθόδοξη Ευρώπη του Χριστού. Τότε και αυτή θα είναι ευτυχισμένη, και εμείς μαζί της. Και θα χαρούν τότε οι κλαίοντες λαοί της Ευρώπη και θα ψάλλουν μαζί μας την αιώνια δοξολογία στον Θεό: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Σου». Αμήν


***

Οι φίλαρχοι και υπερήφανοι λαοί της Ευρώπης δεν αναγνωρίζουν ποτέ το σφάλμα τους. Έχουν χάσει την έννοια της αμαρτίας, της αμαρτίας και της μετανοίας. Για κάθε κακό στον κόσμο, την ευθύνη έχει άλλος, αυτοί ποτέ. Πώς θα γινόταν να διαπράξουν αυτοί αμαρτία, αφού κάθισαν στο θρόνο του Θεού και ανακήρυξαν τους εαυτούς τους αλάθητους θεούς! Πρώτα ανακήρυξε τον εαυτό του αλάθητο ο θρησκευτικός τους ηγέτης, ο πάπας. Το παράδειγμά του, και σε πείσμα του, το ακολούθησαν οι άρχοντες και οι βασιλείς της Δύσεως. Όλοι (στη Δύση) ανακηρύχθηκαν αλάθητοι, και αυτοί που φορούν τον Σταυρό και αυτοί που φέρουν την μάχαιρα.


***
Εάν θα μπορούσε η ιστορία των τριών τελευταίων αιώνων -δεκάτου ογδόου, δέκατον ενάτου και εικοστού- να ονομασθεί με ένα ορθό κατάλληλο όνομα, τότε δεν υπάρχει ορθότερο από την ονομασία: «Πρακτικά της δίκης μεταξύ της Ευρώπης και του Χριστού». Γιατί στα τελευταία τριακόσια χρόνια δεν έχει συμβεί τίποτε στην Ευρώπη που να μην είχε σχέση με τον Χριστό τον Θεό μας. Στην δίκη αυτή μεταξύ του Χριστού και της Ευρώπης, στην πραγματικότητα συμβαίνουν τα εξής:

Ο Χριστός λέγει στην Ευρώπη ότι βαπτίσθηκε στο δικό Του όνομα και πρέπει να παραμείνει πιστή σ' Αυτόν και στο Ευαγγέλιό Του.
Σ' αυτό απαντά η υπόδικη Ευρώπη:
Όλες οι θρησκείες είναι ίσες. Μας το είπαν οι Γάλλοι εγκυκλοπαιδιστές. Και κανείς δεν μπορεί να σε εξαναγκάσει να πιστεύεις τούτο ή εκείνο.

Η Ευρώπη ανέχεται όλες τις θρησκείες ως δεισιδαιμονίες, εξαιτίας των ιμπεριαλιστικών της συμφερόντων, η ίδια όμως δεν κρατάει καμία θρησκεία. Όταν πραγματοποιήσει τους πολιτικούς σκοπούς της, τότε αυτή θα «ξεκαθαρίσει» σύντομα τους λογαριασμούς της με όλες τις προλήψεις του λαού.

Ο Χριστός ρωτά με λύπη:
Πώς μπορείτε εσείς οι άνθρωποι να ζείτε μόνο με τα ιμπεριαλιστικά, υλικά συμφέροντα, δηλαδή με την ζωώδη μόνο επιθυμία για την σωματική τροφή; Εγώ ήθελα να σας κάμω Θεούς και υιούς Θεού και σεις φεύγετε και επιδιώκετε να εξισωθείτε με τα υποζύγια.

Σ' αυτό απαντά ή Ευρώπη:
Εσύ είσαι καθυστερημένος. Στην θέση του Ευαγγελίου σου βρήκαμε την βιολογία και την ζωολογία. Τώρα γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε δικοί σου απόγονοι και του ουρανίου πατέρα σου, αλλά απόγονοι των ουραγκοτάγκων και των γοριλών, δηλαδή του πιθήκου. Εμείς τώρα τελειοποιούμαστε για να γίνουμε θεοί. Γιατί δεν παραδεχόμαστε άλλους θεούς εκτός από εμάς.

Σ' αυτό ο Χριστός λέγει:
Εσείς είσθε περισσότερο σκληροτράχηλοι από τους αρχαίους Εβραίους. Εγώ σας σήκωσα από το σκοτάδι της βαρβαρότητας στο ουράνιο φως, και σεις πηγαίνετε πάλι πίσω στο σκοτάδι, όπως το βουβάλι στη λάσπη. Εγώ έχυσα το αίμα μου για χάρη σας. Εγώ σας έδειξα την αγάπη μου, όταν όλοι οι Άγγελοί μου απέστρεφαν τα πρόσωπά τους μη μπορώντας να υποφέρουν την δυσωδία σας, δυσωδία του Άδη. Όταν λοιπόν εσείς ήσασταν σκοτάδι και δυσωδία, ήμουν ο μόνος που στάθηκα να σας καθαρίσω και να σας φωτίσω. Να μην είσθε λοιπόν τώρα άπιστοι, γιατί θα επιστρέψετε πάλι σ' εκείνον τον ανυπόφορο ζόφο και τη δυσωδία.

Σ' αυτό η Ευρώπη φωνάζει περιπαικτικά:
Φύγε από μας. Δεν σε αναγνωρίζουμε. Εμείς ακολουθούμε την ελληνική φιλοσοφία και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την κουλτούρα, θέλουμε ελευθερία. Εμείς έχουμε τα πανεπιστήμια. Η επιστήμη είναι το οδηγητικό μας αστέρι. Το σύνθημά μας είναι: ελευθερία, αδελφοσύνη, ισότητα. Ο νους μας είναι ο θεός των θεών. Εσύ είσαι Ασιάτης. Εμείς σε αρνούμαστε. Εσύ είσαι μόνο ένας παλαιός μύθος των γιαγιάδων και των παππούδων μας.

Τότε ο Χριστός με δάκρυα στα ματιά Του λέγει:
Ιδού εγώ φεύγω, αλλά εσείς θα δείτε. Αφήσατε την οδό του Θεού και ακολουθήσατε την σατανική οδό. Η ευλογία και η ευτυχία αφαιρέθηκαν από σας. Στο χέρι μου βρίσκεται η ζωή σας, γιατί εγώ σταυρώθηκα για σας. Παρά ταύτα δεν θα σας τιμωρήσω εγώ, αλλά οι αμαρτίες σας και η αποστασία σας από έμενα τον Σωτήρα σας. Εγώ φανέρωσα την αγάπη του Πατέρα μου προς όλους τους ανθρώπους και ήθελα με αγάπη να σας σώσω όλους.

Τότε λέγει η Ευρώπη:
«Ποιά αγάπη; Ρωμαλέο και ανδρικό μίσος εναντίον όλων εκείνων που δεν συμφωνούν με μας, τούτο είναι το πρόγραμμά μας. Η αγάπη σου είναι μόνο ένα παραμύθι. Στη θέση τον παραμυθιού αυτού εμείς σηκώσαμε σημαία: εθνικισμού και διεθνισμού, ετατισμού [κρατισμού] και προοδευτισμού, εξελιξαρχίας, ωκεανισμού και κουλτουρισμού. Σε τούτο βρίσκεται η σωτηρία μας. Εσύ φύγε από μας».

Αδελφοί μου, η συζήτηση τελείωσε στις μέρες μας. Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως κάποτε από την χώρα των Γαδαρηνών, όταν το ζήτησαν οι Γαδαρηνοί. Μόλις όμως έφυγε Αυτός, ήλθε πόλεμος, οργή, τρόμος και φρίκη, κατάρρευση, καταστροφή. Επέστρεφε στην Ευρώπη ο προχριστιανικός βαρβαρισμός, εκείνος των Αβάρων, των Ούννων, των Λογγοβαρδών, των Αφρικανών, μόνον ότι τώρα ήταν εκατό φορές φρικωδέστερος. Ο Χριστός πήρε το Σταυρό Του και την ευλογία Του και απομακρύνθηκε. Έμεινε ζόφος και δυσωδία. Και σεις τώρα αποφασίστε με ποιόν θα πάτε, ποιον θα ακολουθήσετε: την σκοτεινή και δυσώδη Ευρώπη ή τον Χριστό;


***

Τι νομίζετε εσείς για την Ευρώπη; Η Αφρική και η Ασία ονομάζουν τους Ευρωπαίους, «λευκούς δαίμονες». Επομένως, θα μπορούσαν να ονομάσουν την Ευρώπη «Λευκή Δαιμόνια», θα την ονόμαζαν «Λευκή», από το χρώμα του δέρματος, και «Δαιμονία» από την μαυρίλα της ψυχής της. Διότι η Ευρώπη αρνήθηκε τον μόνο αληθινό Θεό και δέχθηκε τον θρόνο και την στάση των Ρωμαίων καισάρων. Και όπως έκαναν οι Ρωμαίοι καίσαρες πριν από την καταστροφή της Ρώμης, έτσι και αυτή διακήρυξε προς όλους τους λαούς της γης ότι ο καθένας μπορεί να προσκυνεί τους Θεούς του όπως ξέρει και γνωρίζει, η Ευρώπη θα το ανέχεται τούτο, αυτοί όμως έχουν το χρέος να την προσκυνούν ως ύψιστη θεότητα, είτε υπό το όνομα Ευρώπη είτε υπό το όνομα Πολιτισμός.

Έτσι, αδελφοί μου, εμφανίστηκε σαν βρυκόλακας στις μέρες μας, η σατανική Ρώμη, εκείνη η Ρώμη πριν από τον Μέγα Κωνσταντίνο, που καταδίωκε με φωτιά και μαχαίρι τους Χριστιανούς και εμπόδιζε τον Χριστό [τον Χριστιανισμό] να εισέλθει στην Ευρώπη. Μόνο που η Λευκή Δαιμονία έχει πέσει σε βαρύτερη ασθένεια από την αρχαία Ρώμη. Διότι, εάν η ειδωλολατρική Ρώμη, βασανιζόταν από ένα δαίμονα, η Λευκή Δαιμονία βασανίζεται από επτά πονηρά πνεύματα, χειρότερα από εκείνο τον δαίμονα της Ρώμης. Ιδού, λοιπόν, η νέα ειδωλολατρική Ρώμη, ιδού νέο μαρτύριο για τον Χριστιανισμό. Να είστε έτοιμοι για μαρτύριο για τον Χριστό εκ μέρους της Λευκής Δαιμονίας.

Η νέα ειδωλολατρική Ευρώπη δεν καυχάται για καμία θεότητα που βρίσκεται πάνω από τον εαυτό της. Αυτή καυχάται μόνο για τον εαυτό της, για τη σοφία της, για τον πλούτο της, για τη δύναμή της. Φουσκωμένο μπαλόνι είναι σχεδόν έτοιμο να εκραγεί, δίνοντας αφορμή για γέλιο στην Αφρική και την Ασία΄ ώριμος όγκος έτοιμος να ανοίξει, να γεμίσει το σύμπαν με τη δυσωδία του. Αύτη είναι η σημερινή αντιχριστιανική Ευρώπη, η Λευκή Δαιμονία.

Η Ευρώπη ζει στο φαύλο κύκλο των εφευρέσεων. Όποιος παρουσιαστεί με νέα εφεύρεση ανακηρύσσεται μεγαλοφυΐα. Όποιος πάλι περιγράφει τις εφευρέσεις των άλλων, ανακηρύσσεται διδάκτωρ επιστημών. Οι εφευρέσεις της Ευρώπης είναι πολυάριθμες, σχεδόν αναρίθμητες. Καμία όμως από τις εφευρέσεις αυτές δεν κάνει τον άνθρωπο καλύτερο, τιμιότερο και περισσότερο φωτισμένο. Η Ευρώπη στα τελευταία χίλια χρόνια δεν έχει εμφανισθεί ούτε καν μία φορά με μία και μοναδική εφεύρεση στον πνευματικό και ηθικό τομέα, αλλά αποκλειστικά και μόνο στον υλικό τομέα. Οι εφευρέσεις της Ευρώπης οδήγησαν την ανθρωπότητα στο χείλος της καταστροφής. Την οδήγησαν στο άνευ προηγουμένου -στην ιστορία του Χριστιανισμού- πνευματικό σκοτάδι και την τρομακτική βαθμιαία καταστροφή. Διότι η Ευρώπη όλες τις εφευρέσεις της, δεν γνωρίζουμε αν από δική της εχθρική διάθεση ή από επιρροή των Εβραίων, τις έχει στρέψει εναντίον του Χριστού.

Όταν εφευρέθηκε το τηλεσκόπιο για την παρατήρηση των μακρινών αστέρων, οι Ευρωπαίοι επιστήμονες το ερμήνευσαν εις βάρος του Ευαγγελίου του Χριστού.
Όταν εφευρέθηκε το μικροσκόπιο, πάλι σαρκασμός και χλευασμός για τον Χριστό.
Όταν εφευρέθηκε το τραίνο, η ατμομηχανή, η τηλεγραφία και το τηλέφωνο, όλος ο αέρας αντηχούσε από την ευρωπαϊκή αυτοκαύχηση εις βάρος του Θεού και του Χριστού Του.

Όταν είχαν επινοήσει οι άνθρωποι μηχανές για το ταξίδι στις θάλασσες, για το πέταγμα στον αέρα, για τη συνομιλία από μεγάλες αποστάσεις, τότε φάνηκε ο Χριστός στην Ευρώπη ότι είναι τόσο άχρηστος και καθυστερημένος, όσο και οι αιγυπτιακές μούμιες. Όλες όμως τις εφευρέσεις της στο διάστημα των τελευταίων διακοσίων ετών, η Ευρώπη τις έχει χρησιμοποιήσει για την αυτοκτονία της στους παγκοσμίους πολέμους, για το έγκλημα, για το μίσος, για το γκρέμισμα, για την απάτη, για τον εκβιασμό, για την βεβήλωση των ιερών και οσίων των λαών, για το ψέμα, τις ατιμίες, τις ακολασίες και την αθεΐα σ' ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά στην πραγματικότητα, η Ευρώπη κανέναν άλλο δεν εξαπάτησε, εκτός από τον εαυτό της. Οι μη χριστιανικοί λαοί έχουν καταλάβει τι εστίν Ευρώπη, τι προσφέρει και τι θέλει, για τούτο και την ονόμασαν «Λευκή Δαιμονία».

Άκουσε τι λέγει ο προφητάναξ Δαβίδ: «Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλμός 19, 8). Οι καυχησιολόγοι εκείνοι θα νυστάξουν στα προσκέφαλα της ψεύτικης δόξας τους και εμείς θα αφυπνισθούμε και θα επανέλθουμε στην προηγούμενη καλή μας κατάσταση. Ο δε απόστολος Παύλος φωνάζει ακόμη πιο δυνατά: Άνθρωπε, «τι έχεις ο ουκ έλαβες; ει δε και έλαβες τί καυχάσαι ως μη λαβών;» (Α' προς Κορινθίους 4, 7). Γνώριζε ότι όλες οι εφευρέσεις βρέθηκαν στο κτήμα του Θεού, ενώπιον των οφθαλμών του Θεού, και μάθε τη ντροπή και την τιμιότητα!


(Από το βιβλίο του πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ», σελ. 224-255, Έκδοσις Ιεράς Μονής Αρχαγγέλων Τσέλιε, Βάλιεβο, Σερβία. Στο κείμενο έγινε γραμματική και γλωσσική απλοποίηση).

Πηγή:



Θρήνος για την Ευρώπη!...

Αποσπάσματα από κείμενα του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, αιχμάλωτου στο Νταχάου.


Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από το βιβλίο που έχει εκδοθεί με κείμενά του Μέσα από το παράθυρο της Φυλακής.

1. Οι Ευρωπαίοι διώχνουν τον Χριστό με κάθε τρόπο

Ο Χριστός με τη διδασκαλία του συνέβαλε στην πρόοδο της Ευρώπης; Η Ευρώπη ευχαρίστησε τον Χριστό;
Αδελφοί μου, αυτά τα ερωτήματα μπορούν να αποτελέσουν θέμα μελέτης και διδαχής. Τι προσέφερε ο Χριστός στην Ευρώπη; Τα πάντα. Οι ευρωπαίοι ανέμεναν πολλά από τον Χριστό και Αυτός τούς έδωσε περισσότερα από όσα εκείνοι περίμεναν. Τους πρόσφερε τα πάντα.

Ο Χριστός απάλλαξε την Ευρώπη από τον σκοταδισμό της αθεΐας και την μωρία της ειδωλολατρίας. Αυτή η φράση είναι σημαντική για όποιον μπορεί να καταλάβει τί είναι ειδωλολατρία και τί είναι αθεΐα. Για όποιον δεν μπορεί να την κατανοήσει θα την εξηγήσω περισσότερο.

Ο καιρός της αθεΐας και της ειδωλολατρίας στην Ευρώπη ήταν μία περίοδος σκοταδισμού. Μια κατάσταση παρόμοια μ' αυτή που υπάρχει στις μαύρες φυλές, που ζουν στην Αφρική.

Αθεΐα και ειδωλολατρία σήμαινε: Θεολογία δίχως τον αληθινό Θεό, γάμοι χωρίς ηθική και κοινωνία δίχως ευσπλαχνία για τον συνάνθρωπο.
Με μια λέξη αθεΐα και ειδωλολατρία σήμαινε ζωή χωρίς ουσία και θάνατο χωρίς ελπίδα.


Παράλληλα υπήρχε συνεχής φόβος για θεούς τρομακτικούς, των οποίων το θυμό προσπαθούσαν να κατευνάζουν με αιματηρές θυσίες, είτε ζώων είτε ανθρώπων. Σκοτάδι και μωρία επικρατούσε στις φτωχές χωριάτικες καλύβες, αλλά και στον περίβολο των παλατιών. Ο σατανάς κυριαρχούσε στην Ευρώπη μέχρι ο Χριστός να εμφανιστεί. Όλοι οι ευρωπαίοι ήταν άρρωστοι στην ψυχή και στο σώμα, όπως οι λεπροί. [Σημείωση του blog μας: για να μη θεωρηθεί υπερβολική & φανατική η άποψη αυτή, δείτε τη σημείωση, στο τέλος του post].

Όταν λοιπόν ο Χριστός εμφανίστηκε σ' αυτό το ευρωπαϊκό νοσοκομείο και τρελοκομείο, μίλησε στην Ευρώπη με τον ίδιο τρόπο που μίλησε σε εκείνη την άρρωστη για δεκαοχτώ χρόνια γυναίκα, από δαιμονικό πνεύμα. Ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε να ισιώσει το σώμα της. Όταν την είδε ο Ιησούς της φώναξε και της είπε: Ευρώπη, απαλλάσσεσαι από την αρρώστια σου. Έτσι με μιας η Ευρώπη, όπως η γυναίκα, ορθώθηκε, συνήλθε, διαφωτίστηκε, εξαγνίστηκε, εκπολιτίστηκε.

Η Ευρώπη, σαν το φυλακισμένο που ξαφνικά ανοίγει ένα παράθυρο στο κελί του, φωτίστηκε. Ο Χριστός έδωσε την εξουσία στους βαπτισμένους λαούς της να βαπτίζουν και άλλους σ' όλη τη γη. Τους έδωσε την εξουσία, αφού ήταν αγιασμένοι από Αυτόν, να αγιάζουν άλλους, και αφού φωτίστηκαν να φωτίζουν τούς υπόλοιπους αδελφούς τους. Να λοιπόν, αυτό το θαύμα των θαυμάτων έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός στην Ευρώπη.

Στο δεύτερο ερώτημα, με ποιό τρόπο η Ευρώπη ευχαρίστησε το Χριστό, η απάντηση είναι, πως δεν τον ευχαρίστησε με φως, αλλά με σκοτάδι. Τον ευχαρίστησε με θλίψη αντί χαρά. Τον ευχαρίστησε όπως οι Γαδαρηνοί, τους οποίους ο Χριστός ελευθέρωσε από την δαιμονική Λεγεώνα και εκείνοι τον παρακάλεσαν να φύγει από κοντά τους. Και Εκείνος έφυγε χωρίς να πει μια λέξη. Κατάρα έμεινε σ' αυτή την περιοχή. Η περιοχή των Γαδαρηνών, που κάποτε ήταν εύφορη και πλούσια, σήμερα είναι μία γκρίζα καταραμένη έρημος. Οι Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει από κοντά τους, ενώ οι Ευρωπαίοι δεν τον παρακαλούν να φύγει, αλλά τον διώχνουν με κάθε τρόπο.

Τον διώχνουν από τα σχολεία, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, από την πολιτική, τα φιλμ, την επιστήμη και από την επηρμένη κουλτούρα τους. Τον διώχνουν με τις σκέψεις, με τα λόγια τους και με τα έργα τους, ένας, ένας και όλοι μαζί.
Αν η περιοχή των Γαδαρηνών, που από ανοησία οι κάτοικοί της παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει, είχε τέτοια κατάληξη, τί θα συμβεί στην Ευρώπη η οποία δεν τον παρακαλεί, αλλά τον διώχνει από κακία; Τί θα συμβεί στην Ευρώπη;
Τί θα συμβεί στην Ευρώπη που εγκατέλειψε τον Χριστό και επέστρεψε στον παλαιό, σκοτεινό και μωρό παγανισμό;

Η απάντηση στο ερώτημα, τί θα συμβεί στην Ευρώπη, που αρνείται τον Χριστό, υπάρχει έμμεσα στο Ευαγγέλιο. Θα συμβεί το ίδιο που συνέβη στην Καπερναούμ, που ήταν πόλη με μεγάλο πολιτισμό, πλούσια, οργανωμένη, χαρούμενη, περήφανη για την ακμή της. Ο Χριστός σφράγισε την πορεία της με τα παρακάτω λόγια: Και εσύ Καπερναούμ που υψώθηκες ως τα ουράνια θα κατεβείς στα τρίσβαθα του Αδη. Πλην σε βεβαιώνω πως ο Θεός την ήμερα της κρίσεως θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια για τα Σόδομα παρά για σενα (Ματθ. 11, 23).

Αδελφοί μου, αν στην Ινδία και την Κίνα συνέβαιναν τόσα πολλά και μεγάλα θαύματα όπως συνέβησαν στην Ευρώπη εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, από παλιά θα μετάνιωναν οι κάτοικοί της και θα γινόντουσαν χριστιανοί.

Στεναχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα γκρεμιστούν, θα καταστραφούν και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και ουρλιαχτά από τσακάλια.

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πως εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και πού αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε. Την στιγμή που νόμισε πως απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν και που έχασε όλη της τη δύναμη.
Ορίστε, αδελφοί μου, το αντικείμενο μελέτης και διδαχής.
Δοξάστε τον Χριστό, τον Θεό, για να σας δοξάσει και αυτός στη βασιλεία των ουρανών. Αμήν.

2. Θα επιλέξουμε τον πολιτισμό των Ευρωπαίων ή τον Θεό;


Άνθρωπε, υπερηφανεύεσαι και κομπάζεις χωρίς λόγο. Καμαρώνει κανείς για κάτι που του ανήκει και όχι για το δανεικό. Καυχιέσαι, λοιπόν, αλλά για ποιο λόγο; Δεν έχεις τίποτε δικό σου. Κάθε τί που νομίζεις πως είναι δικό σου, στην πραγματικότητα είναι δανεικό και πρέπει να το επιστρέψεις στον δανειστή σου.

Καμαρώνεις για την εξωτερική σου ομορφιά; Πήγαινε στο νεκροταφείο, έξω από την πόλη, να δεις πού είναι πεταμένη η εξωτερική ομορφιά. Καμαρώνεις για τα ωραία σου μάτια και για τα ωραία σου χείλη; Ποιος ξέρει άραγε πόσες φορές καθάρισες τη λάσπη από τα παπούτσια σου βαριεστημένα και μονότονα χωρίς να σκεφτείς ότι αυτή η λάσπη είναι τα μάτια και τα χείλη ανθρώπων που διάβηκαν τον δρόμο που εσύ περπατάς;

Καυχιέσαι για τα πλούτη σου; Σκέψου, για να αποκτήσεις αυτά τα πλούτη τί έπραξες; Σκέψου, πως θα σου είναι άχρηστα αυτά τα πλούτη σαν πεθάνεις. Καμαρώνεις για τα κοσμήματα σου;

Για τα διαμάντια, τα μπριλάντια, τα ρουμπίνια, τα σμαράγδια και τα μαργαριτάρια; Όταν πεθαμένο θα σε ξαπλώσουν στο φέρετρο δεν θα έχει καμία διαφορά για σένα, αν θα σου κρεμάσουν στο λαιμό σου περιδέραιο από μαργαριτάρια ή από βαλανίδια. Πεθαμένος δεν θα καταλάβεις διαφορά, αν θα βάλλουν στις τσέπες σου διαμάντια ή αν θα σου βάλλουν στάχτη. Το ίδιο θα είναι για σένα, αν σκεπάσουν την σορό σου με βελούδινο ύφασμα ή με καλαμένια ψάθα. Όλα όσα πήρες δανεικά από το χώμα, στο χώμα θα επιστρέψουν, είτε το θέλεις είτε όχι. Για ποιό λόγο λοιπόν καυχιέσαι; Υπερηφανεύεσαι λοιπόν για τα δανεικά;

Μήπως κομπάζεις για τη δόξα και τη δύναμη που απέκτησες; Τώρα με ένα σου λόγο ολόκληροι στρατοί κινούνται, άλλοτε προς δεξιά και άλλοτε προς αριστερά, όπου εσύ τους διατάζεις. Τώρα με ένα σου λόγο χτίζονται πόλεις, σκάβονται τούνελ, φτιάχνονται δρόμοι. Τώρα χιλιάδες άνθρωποι περνάνε κάτω από το παράθυρο σου προσπαθώντας να σε δουν, θέλοντας μετά να παινευτούν και να πουν πως σε είδαν με τα ίδια τους τα μάτια.

Αύριο όμως σαρανταποδαρούσες και σαύρες θα έρπουν πάνω από το κρύο μέτωπό σου και εσύ δεν θα μπορείς να κουνήσεις το χέρι σου για να τις διώξεις.

Υπερηφανεύεσαι για την μόρφωση σου ή κομπάζεις για τα έργα σου; Πρόσεχε μη χάσεις τα λογικά σου, όπως ο αυτοκράτορας Ναβουχοδονόσωρ.
Άκουσε αυτή την ιστορία και πες την στα παιδιά σου και σε αυτούς που αγαπάς και τους εύχεσαι καθετί καλό. Κάποτε ο αυτοκράτορας Ναβουχοδονόσωρ έχτισε μία μεγάλη πόλη, την Βαβυλώνα. Αυτή την πόλη την διακόσμησε με πολλούς κρεμαστούς κήπους και με πανύψηλους πύργους. Έκανε αυτή την πόλη πρωτεύουσα του κράτους του. Η πόλη αυτή ήταν τόσο όμορφη πού καμία άλλη πόλη στον κόσμο δεν μπορούσε να συγκριθεί μαζί της.

Μια μέρα καθώς έκανε την βόλτα του ο αυτοκράτορας, ο Ναβουχοδονόσωρ, σε έναν από τούς πύργους του, κοίταξε από ψηλά την Βαβυλώνα και γεμάτος περηφάνια φώναξε: Δεν είναι αυτή η Βαβυλώνα, η μεγάλη, την οποία εγώ έχτισα με τη μεγάλη δύναμή μου για να γίνει ό θρόνος της αυτοκρατορίας μου, η δόξα της μεγαλειότητάς μου; (Δανιήλ 4, 29). Αυτά τα λόγια είπε ο αυτοκράτορας και εκείνη την ώρα δεν θυμήθηκε τον Θεό, τον Δημιουργό. Λησμόνησε να τον ευχαριστήσει για την βοήθειά του. Δεν ταπείνωσε τον εαυτό του μπροστά στο Θεό -καθήκον όλων των κυβερνητών- αντίθετα ανύψωσε τόσο τον εαυτό του σαν να ήταν ο ίδιος Θεός, σαν να ήταν ο αυτοκράτορας των αυτοκρατόρων.

Αδελφοί μου, τί συνέβη στην συνέχεια; Αφού το στόμα του αυτοκράτορα ξεστόμισε αυτά τα περήφανα λόγια, ακούστηκε φωνή από τον ουρανό να λέει: Αυτοκράτορα Ναβουχοδονόσωρ, σε σένα μιλάω, μάθε πως από τώρα και στο έξης θα χάσεις την αυτοκρατορία σου. Από εδώ και πέρα θα ζεις μόνος σου και αποδιωγμένος. Θα ζεις παρέα με τα άγρια θηρία και θα τρέφεσαι όπως το βόδι με φυτά. Η τιμωρία σου θα κρατήσει επτά χρόνια. Έτσι θα καταλάβεις πως ο Θεός είναι ο μόνος κυβερνήτης των ανθρώπων, Αυτός κυβερνάει την αυτοκρατορία των ανθρώπων και Αυτός αποφασίζει σε ποιόν θα δώσει εξουσία να κυβερνήσει.


Εκείνο που έγινε στη συνέχεια είναι πραγματικά δύσκολο να ειπωθεί. Ό περήφανος αυτοκράτορας έχασε τα λογικά του και έφυγε τρέχοντας στα βουνά. Εκεί έζησε σαν θηρίο, παρέα με τα άγρια ζώα. Για επτά χρόνια τρεφόταν όπως το βόδι με φυτά. Όλο του το σώμα καλύφθηκε με τρίχωμα και στα δάκτυλα του φύτρωσαν νύχια, σαν τα νύχια των πουλιών.

Μόνο, όταν πέρασαν επτά χρόνια, ήλθε στα λογικά του και αλλαγμένος πια προσκύνησε το Θεό και την μεγαλοσύνη Του. Από τότε και μέχρι το θάνατό του κυβέρνησε μετανοιωμένος πλέον, σαν αληθινός δούλος του Θεού.
Πιθανόν να πείτε πως αυτή η ιστορία είναι πολύ παλιά και πως δεν έχει καμία σχέση με σας. Αναρωτιέστε πώς μπορεί αυτή η ιστορία, που έχει συμβεί πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια, να σας αφορά;

Αδελφοί μου, όλοι μας κάποτε θα πεθάνουμε και εγώ πρέπει να σας πω την αλήθεια.
Έχετε δίκιο, αυτή η ιστορία συνέβη πολύ παλιά, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, στην μακρινή χώρα της Βαβυλωνίας. Αυτή η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται και σήμερα στην Ευρώπη, στην βαπτισμένη στο όνομα του Χριστού Ευρώπη! Είναι πραγματικά θλιβερό!

Οι άνθρωποι σήμερα απέκτησαν μεγάλη δύναμη. Περηφανεύονται για τα έργα που έχτισαν με τα χέρια τους. Είναι περήφανοι για τις πόλεις τους, για τους δρόμους τους, για τα τρένα τους, για τα πλοία τους, για τα οχήματα τους, για τις ηλεκτρικές τους μηχανές. Τοποθέτησαν όμως τον εαυτό τους πάνω από τον Ύψιστο Θεό και άρχισαν, αντί του Θεού, να λατρεύουν τον εαυτό τους και την κουλτούρα τους.
Αδελφοί μου, οι νέοι Ναβουχοδονόσοροι έβγαλαν τον Θεό από τον θρόνο Του. Η τιμωρία τους όμως είναι ίδια με την τιμωρία του Ναβουχοδονόσορα.

Ο Θεός τούς έκανε να χάσουν τα λογικά τους και να τρελαθούν.
Χωρίστηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα και στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου. Έχυσαν άφθονο αίμα και διέπραξαν αναρίθμητες αμαρτίες. Ο Θεός τους τιμώρησε να ζουν σε σκοτεινή ζούγκλα παρέα με τα θηρία, αφού αυτοί έπαψαν να τον θεωρούν Δημιουργό τους, αφού αυτοί ισχυρίστηκαν πως προέρχονταν από το γένος των ζώων, των μαϊμούδων. 

Μέχρι πότε, Κύριε, θα τούς τιμωρείς;
Μέχρι να ταπεινώσουν τον εαυτό τους και μέχρι να καταλάβουνε, όπως ο αυτοκράτορας Ναβουχοδονόσωρ, πως ο Θεός είναι ο μόνος κυβερνήτης των ανθρώπων, και Αυτός αποφασίζει σε ποιόν θα δώσει εξουσία να κυβερνήσει. Αδελφοί μου, αυτοί οι νέοι κάτοικοι της Βαβυλώνας αποτρέλαναν και εμάς τούς Σέρβους και μας οδήγησαν μακριά από τον Χριστό.

Το ερώτημα για μας είναι: Θα ακολουθήσουμε τον δρόμο του Χριστού ή θα κάνουμε ότι κάνουν οι νέοι Βαβυλώνιοι; Θα επιλέξουμε τον πολιτισμό των Ευρωπαίων ή τον Θεό;
Να επιλέξουμε με προσοχή και ας σκεφτούμε τί μας έχει συμβεί έως τώρα. Ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη.
Δόξα ανήκει στο Θεό εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σχετικά με την άποψη του αγίου για την ειδωλολατρική Ευρώπη, παραθέτουμε τα παρακάτω αποσπάσματα.

ΚΕΛΤΕΣ και ΔΡΥΪΔΕΣ

[...] Οι Δρυίδες στη Βρετανία θυσίαζαν στη «θεά» Ανδράστη τις γυναίκες αιχμάλωτες ως εξής. Έκοβαν τα στήθη τους, τα έβαζαν στα στόματά τους επάνω, τις διαπερνούσαν με πασσάλους και κρεμούσαν τα άψυχα κορμιά τους σε δέντρα του ιερού άλσους (Πηγή: Διών ο Κάσσιος, LXII 6)
Τις ανθρωποθυσίες των Δρυίδων αναφέρουν και οι Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (Historia Naturalis XXX) και Τάκιτος (Annales XIV.28-30, Germania IX και ΧΧΧΙΧ), μεταξύ πολλών συγγραφέων.

Οι αρχαίοι Κέλτες αποτελούσαν λαό πολυπληθή που κατοικούσαν σε όλη την δυτική Ευρώπη. Από εκεί μέρος του γαλατικού κελτικού φύλου έφυγε και πέρασε στην Ιταλία και από εκεί στην Βαλκανική. Ήταν λαός που ζούσε αποκλειστικά με τις λεηλασίες.

Το 278 π.Χ. ο Νικομήδης ο Α΄, βασιλιάς του ελληνιστικού κράτους της Βιθυνίας, υποδέχτηκε ως σύμμαχους και μισθοφόρους 20.000 Κέλτες που αυτοαποκαλούνταν Γαλάτες, τους οποίους χρησιμοποίησε ενάντια στον αδελφό του και διεκδικητή του θρόνου, Ζιποίτου. Προηγουμένως αυτοί οι εισβολείς είχαν επιτύχει νίκες στην Μακεδονία κατά τις οποίες σκοτώθηκε ο Μακεδόνας βασιλιάς Πτολεμαίος Κεραυνός. Τώρα με την βοήθεια του Νικομήδη εγκαταστάθηκαν στην Μ. Ασία και την Φρυγία. Οι Κέλτες σεβάστηκαν την θρησκεία των χώρων που κατελάμβαναν αλλά υποχρέωναν φυσικά τους κακακτημένους σε υποβολή φόρων. Το κατακτημένο τμήμα της Φρυγίας τότε ονομάστηκε Γαλατία. Η θρησκεία τους συνδέονταν με άγριες ανθρωποθυσίες. Αιχμάλωτοι, εγκληματίες αλλά και αθώοι σφάζονταν με πρωτοφανή σκληρότητα, επειδή πίστευαν ότι οι θυσίες αυτές ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικές. Ο Καίσαρας περιγράφει τα διάφορα είδη ανθρωποθυσιών στα οποία συγκαταλέγεται η καύση ζωντανών ανθρώπων, ο ανασκολπισμός, η σταύρωση. Ο Τέκτρα πνεύμα αρχηγός των πονηρών πνευμάτων ορέγεται στους εξορυγμένους οφθαλμούς, τα κρανία και στους σωρούς πτωμάτων.


Οι Κέλτες μετά την παρέλευση λίγου καιρού από την ημέρα της ανθρωποθυσίας τοποθετούσαν τα θύματα σε τάξη πάνω στην γη π.χ. κρανίο γυναίκας είχε κάτω γνάθο ανδρικού σκελετού. Πολλές φορές σκελετοί ανθρώπων τοποθετούνταν μαζί με σκελετούς από ζώα, που φέρουν ίχνη σφαγής και τεμαχισμού, όπως γίνονταν κατά τον Νοέμβριο, εορτασμό του «Samhain», του κελτικού «Χάλογουιν» (βλέπε αμερικάνικη εορτή προς αντικατάσταση Καρναβαλιών). Τέτοια ήσαν χοίροι, σκύλοι και όνοι. Στην φωτογραφία 2 σκελετοί γυναικών. Ο ένας έχει σπασμένο λαιμό και ραγισμένο κρανίο, ενώ ο άλλος έχει καταπλακωθεί από 2 μυλόπετρες. Οι Κέλτες ήσαν γνωστοί για την προσφορά του μυελού των οστών προς εξευμενισμό των πνευμάτων. (Πηγή: Περιοδικό Αρχαιολογίας - Ιστορίας των Πολιτισμών «Corpus», τεύχος 43, Άρθρο «Κελτικές ανθρωποθυσίες στο Γόρδιο», της Ελισάβετ Παπατσαρούχα, αρχαιολόγου, σελίδα 17 - 19)

Τέτοιες ανθρωποθυσίες Κελτών ήρθαν στο φως μετά τις ανασκαφές της Κάτω Πόλης του Γορδίου (βλέπε Χάρτη ΠΟΛΗ) πιθανότατα του 3ου αιώνα π.Χ. και δηλαδή της Ελληνιστικής εποχής Βρέθηκαν σκελετοί που ανήκαν σε άνδρες και γυναίκες που άλλου πέθαναν με στραγγαλισμό, άλλοι με βαριά χτυπήματα στο κεφάλι, ένα νήπιο 2-4 ετών βρέθηκε διαμελισμένο όπως και ένα μεγαλύτερο παιδί 4-8 ετών. Όλα αυτά είναι οι ίδιες ενδείξεις που συναντά κανείς σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο σε Κελτικούς ανασκαφικούς χώρους. Οι τελετές αυτές συνδέονται με την Μαντική, διότι είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι θρησκευτικοί αρχηγοί των Κελτών Δρυίδες ήσαν μάντεις οι οποίοι τελούσαν ανθρωποθυσίες με σκοπό να προβλέψουν τα μελλούμενα παρατηρώντας τις κινήσεις των θανόντων θυμάτων (!!!). Οι θυσίες γίνονταν κατά τον μήνα Νοέμβρη όπου οι Κέλτες ποιμένες γιόρταζαν την επιστροφή των κοπαδιών τους από τους καλοκαιρινούς βοσκότοπους. Τότε θανάτωναν τα πιο αδύναμα ζώα τα οποία δεν θα άντεχαν στο ψύχος του χειμώνα. Κατά την εορτή αυτή θεωρούσαν ότι τα σύνορα μεταξύ ορατού και αόρατου κόσμου ήταν εύκολα διαβατά οπότε και η σχέση του παρόντος με το μέλλον γινόταν διάφανη. Ήταν λοιπόν και η κατάλληλη στιγμή για την εφαρμογή της μαντικής από τους Δρυίδες.

ΡΩΜΑΙΟΙ

Η ανθρωποθυσία κατά τους κλασσικούς χρόνους θεωρούνταν ξένο και παρείσακτο έθιμο για την ρώμη, του οποίου καταλυτής φέρονταν ο Νουμάς, κατάλοιπα δε αυτής θεωρούνται τα στοιχεία των μεταγενέστερων χρόνων στης τελετής των Αργείων (Argei), Μανίων (Mania), της λατρείας των εφοδίων Λαρήτων (Lares Compitales), των εφεστίων (lares) θεών θυσίαζαν παιδιά και αργότερα ανδρείκελα, της αφιερώσεως (devotio), της consecration capitis κ.α.. Οι Εστιάδες παρθένοι και ιερείς εκρύμνυζαν από γέφυρα ανθρώπους εις τον ποταμό Τίβερη. Θυσία μπορεί να θεωρηθεί και η εξόντωση της Αρτέμιδος Νεμέας (Diana Nemorensis). Από τον Πλούταρχο (222 π.Χ.) και τον Λίβιο (216 π.Χ.) μνημονεύονται θυσίες Ελλήνων και Γαλάτων που τάφησαν ζωντανοί στην Αγορά των Βοών (forum Boaricum) της Ρώμης.

Ο Αύγουστος Οκτάβιος θυσίασε προς τον θεοποιημένο Ιούλιο Καίσαρα 400 ιππότες και γερουσιαστές ρωμαίους του αντίπαλου πολιτικού κόμματος. Επί Καίσαρα οι ιερείς του Άρεως θυσίαζαν 2 άνδρες κάθε έτος στο πεδίο του Άρεως. Ο Νέρωνας φοβήθηκε έναν κομήτη και θυσίασε πολλούς πατρικίους Ρωμαίους. Ο Αντίνοος θυσίασε τον εαυτόν του για τον αυτοκράτορα Ανδριανό. Ο αυτοκράτορας Κόμμοδος θυσίασε άνδρες με τα ίδια του τα χέρια κατά τις τελετές των μυστηρίων του Μίθρα (Εις το Μιθριδατισμό θυσιάζονταν πολλοί άνθρωποι και είναι μια θρησκεία που εξυμνείται από τους σημερινούς Εθνικούς ! ! !). Ο Ηλιόβαλος ζήτησε από όλη την Ιταλία παιδιά αριστοκρατικών οικογενειών για να τα θυσιάσει ει την ρώμη κατά τα Συριακά Μυστήρια. Επίσης έχουμε θυσίες Μονομάχων σε διάφορες κηδείες αριστοκρατών ή πλούσιων οικογενειών ή αυτοκρατόρων π.χ θυσιάστηκαν 50 μονομάχοι στην κηδεία του Μάρκου Ουαλερίου το 200 π.Χ. και 44 μονομάχοι το 216 π.Χ. στην κηδεία του Μάρκου Λέπιδου. Εδώ οι θυσίες, όπως και στην Ελλάδα, σιγά - σιγά θα εξοβελίζονται από την Εθνική λατρεία και οριστικά θα καταργηθούν με διάταγμα το 97 π.Χ. αλλά οι Πατέρες βεβαιώνουν ότι και μέχρι τον Δ΄ αιώνα το αίμα έτρεχε άφθονο μπρος από το είδωλο του Λατίου Διός.

Περισσότερα στοιχεία εδώ:

ΑΡΧΑΙΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ

Ξεχωριστοί τόποι λατρείας δεν υπάρχουν στην αρχαία Γερμανία. Ένας βωμός στηνόταν στην όχθη ενός ποταμού ή μιας λίμνης, στην κορυφή ενός λόφου ή στην καρδιά ενός πυκνού δάσους και αυτό αρκούσε. Αναφέρεται η περίπτωση των Semnones, παρακλάδι των Σουηβών, οι οποίοι λατρεύουν τον Alfadir, μέσα σε αρχαίο και ανήλιαγο δάσος, ιερό γι' αυτούς, στην περιοχή του Βρανδεμβούργου. Για την τελετή συγκεντρώνονταν αντιπρόσωποι από όλα τα γένη των Σουηβών και κατά την διάρκειά της τελούνταν ανθρωποθυσίες. Τέτοιου είδους θυσίες απαιτούσε και η λατρεία του Wuotan από τις άλλες φυλές, ενώ υποδεέστεροι δαίμονες αρκούνταν στις θυσίες ζώων.

Κατά τον Walter Perry (The Franks, σελ.27) το φρικτό αυτό έθιμο συνεχίστηκε, σε κάποιες περιπτώσεις και από τους Φράγκους, όσους δεν μεταστράφηκαν στον Χριστιανισμό, κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα. Την πληροφορία αυτή επιβεβαιώνει η επιστολή του Αγίου Βονιφατίου στον πάπα Γρηγόριο Β' το 724 μ.Χ. Στην επιστολή αυτή ο ιεραπόστολος των Σαξόνων, αναφέρει στον Ρωμαίο Ποντίφικα την πορεία του έργου του και ζητά συμβουλές για την παραπέρα δράση του. Ένα από τα θέματα τα οποία θίγει, αφορά την πώληση σκλάβων στους ειδωλολάτρες για θυσία. Ο πάπας του ζητά να απαγορεύσει αυτή την συνήθεια και όσοι από τους νεοφώτιστους Γερμανούς την πράττουν να επιτιμηθούν με επιτίμια ανάλογα της ανθρωποκτονίας (M. Tangl, Die Briefe des heiligen Bonifatius und Lulus, εν Monumenta Germaniae Historica, Epistolae Selectae, Band 1, epistolae 28, Berlin 1916).
Η συνέχεια εδώ:

Πηγή:
http://o-nekros.blogspot.gr/2012/02/blog-post_3669.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...