Η Alex Proba παρουσιάζει τη μεγαλύτερη γλυπτική δημιουργία της μέχρι σήμερα και την πρώτη της εγκατάσταση μεγάλης κλίμακας στην Αίγυπτο: τρία οργανικά γλυπτά που συνομιλούν με τις Πυραμίδες
Πέπη Νικολοπούλου
Το τοπίο της Γκίζας έχει
δεχθεί ελάχιστες φορές παρεμβάσεις που τολμούν να σταθούν δίπλα στις
εντυπωσιακές Πυραμίδες. Η εγκατάσταση “Echoes of the Infinite” της
πολυβραβευμένης καλλιτέχνιδας και σχεδιάστριας Alex Proba, που παρουσιάζεται
στο πλαίσιο του Forever Is Now 05, είναι ένα από αυτά τα σπάνια έργα. Με τρεις
γλυπτικές μορφές από μάρμαρο, όνυχα, και τραβερτίνη, ένα είδος ασβεστόλιθου, η
Proba δημιουργεί ένα ιδιότυπο πέτρινο τοπίο που συνομιλεί με τα διαχρονικά
σύμβολα του αιγυπτιακού πολιτισμού.
Τα γλυπτά είναι
εμπνευσμένα από τη μεταμόρφωση, τη φύση και το πέρασμα του χρόνου. Το
StudioPROBA ήθελε να μοιάζουν σαν να έχουν αναδυθεί από την ίδια την έρημο.
Απαλά, ρευστά, ζωντανά∙σαν σμιλεμένα από τον άνεμο, το νερό και το φως. Τα
υλικά από μόνα τους περιέχουν ομορφιά και κίνηση, ενώ τα διαμορφωμένα σχήματα
είναι οργανικά, αποπνέουν συναίσθημα αντί για γεωμετρία ή επανάληψη, ερχόμενα
σχεδόν σε αντίθεση με το στιβαρό σχήμα των πυραμίδων. Αντλούν εξίσου από τον
φυσικό κόσμο και την αιγυπτιακή μυθολογία, όπου η φύση, το πνεύμα και ο
συμβολισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη γλυπτική δουλειά της καλλιτέχνιδας μέχρι σήμερα και η πρώτη της εγκατάσταση, μεγάλης κλίμακας στην Αίγυπτο, μια άσκηση μέτρου και τόλμης μπροστά σε ένα από τα αρχαιότερα αρχιτεκτονικά θαύματα της ανθρωπότητας. Από μακριά, οι τρεις εικαστικοί όγκοι διαβάζονται ως ένα ενιαίο μνημείο που ευθυγραμμίζεται με τις Πυραμίδες. Όσο πλησιάζει όμως ο επισκέπτης, το έργο ανοίγεται σαν λαβύρινθος, προσκαλώντας σε μια πορεία μέσα από χρωματιστές πέτρες, καμπύλες που αφηγούνται μια δική τους ιστορία πάντα εμπνευσμένη από την αιγυπτιακή μυθολογία.
Ένα από τα γλυπτά επανερμηνεύει το Μάτι του Ώρου, σύμβολο προστασίας, ίασης και ανανέωσης, μέσα από αφηρημένες, ρέουσες μορφές. Το σκούρο πράσινο στοιχείο αντιπροσωπεύει το φρύδι και το προστατευτικό τόξο του ματιού, ενώ η απαλή, στρογγυλή πέτρα στο κέντρο του γίνεται η κόρη, το σημείο όρασης και επίγνωσης. Κάτω από αυτήν, η ζεστή, καμπύλη κοκκινωπή βάση αντικατοπτρίζει τη γραμμή του κάτω βλεφάρου, γειώνοντας το γλυπτό στο έδαφος της ερήμου. Μαζί δημιουργούν μια αρμονική παρουσία, ένα μάτι που κοιτά προς τις πυραμίδες αλλά και προς την ψυχή, συνδέοντας το γήινο με το πνευματικό.
Για τη συνέχεια εδώ:



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου