Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου
Ελάτε, ορέ ζαγάρια!
Ελάτε, ορέ σκατόψυχοι, ελάτε!!
Τροϊκανοί, απεσταλμένοι από τους
τοκογλύφους, ελάτε να ακούσετε τα κερατά σας, -γαμώ το Ευρώ σας και τη μπέσα
σας. Τι θαρεύσετε κερατάδες... Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε από ημάς να σας δώσουμε
τον τόπον μας, ένας Φούχτελ σκατο-Σόιμπλε Ράϊχενμπαχ -να τον χέσω και αυτόν και
τους τραπεζίτες σας και τον Εβραίον Σόρος την πουτάνα!
Ελάτε, ορέ σαμαροβενιζελοστουρναρέοι
χασαπόσκυλα των αφεντικών! Έχω στον μπούντζον μου βιολιά, να
σας παίξω τρουμπέτες και τουμπελέκια! Που να σας πάρει ο διάολος τον πατέρα,
συνεργάτες των αγορών και των Γερμανών, που θαρρέψατε πως θα πουλήσετε την Ελλάδα!
Ελάτε, ορέ κερατάδες Μαζούχ και Τόμσεν,
και όλο το πούστικο συνάφι σας, να μας πάρετε τα σπίτια και την πατρίδα!
Ελάτε, ορέ κοπρόσκυλα του μαμμωνά,
αντίχριστοι τοκογλύφοι, γαμώ τη φάρα σας και τα λεφτά σας!
Ελάτε, ορέ, και από τα τρία θα
πάρετε το μακρύτερο!!
Άμα ζήσω, θα σας γαμήσω!
Άμα πεθάνω θα μου κλάσετε τον μπούτζον!!
Επιστολή γραμμένη εις
τον «μπούντζον” (πως λέμε στο πόδι)
Γεώργιος Καρακυνικάκης
Αρχιδοχώρι Αγράφων
(όπου δεν πιάνει κανένα μελάνι)
8/8/2013
Καλή η προσπάθεια της καραϊσκακικής παρωδίας, με τρεις επιφυλάξεις όμως:
ΑπάντησηΔιαγραφήα) η φωνή του αγανακτισμένου Τράγκα
β) η μεταφορά στο σήμερα σκοντάφτει στην αστική ευγένεια αμφοτέρων των πλευρών: Φράγκων και προστατευόμενών τους (ελλ. κυβέρνηση). Και τότε υπήρχαν οι καθ ημάς λόγιοι, αλλά το πλαίσιο της συγκεκριμένης καραϊσκακικής αθυροστομίας αφρούσε τους αλόπιστους άνευ μπέσας (αφού η μπέσα υπερέβαινε τα πολιτισμικά τείχη, συνδέοντας ακόμα και με αδελφικούς θεσμούς μουσουλμάνους και χριστιανούς)
γ) Τότε είχαμε επανάσταση των καταπιεσμένων που οργάνωσαν με προσοχή και όραμα οι (πραγματικά) φωτισμένοι. Σήμερα;
Αγαπητέ φίλε Καραβάκι, σε χαιρετώ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλές οι επιφυλάξεις σου και θεμιτές, αλλά όπως είπες και εσύ επρόκειτο περί μιας επίκαιρης παρωδίας, που δεν είχε σκοπό να λάβει στα σοβαρά όλες τις ιστορικές παραμέτρους, ή να επιχειρήσει συγκρίσεις και παραλληλισμούς με τα γεγονότα του σήμερα και του τότε. Αυτό θα ήταν δουλειά μιας σοβαρής ανάλυσης και όχι του Κυνικού. Η μεταφορά έγκειται γενικά, μόνο στο γεγονός της άρνησης της παράδοσης και της υποταγής στα κελεύσματα εξωτερικών παραγόντων. Αντί του Καραϊσκάκη, θα μπορούσε π.χ, να είναι ο Λεωνίδας με το Μολών λαβέ. Προτίμησα τον Καραϊσκάκη λόγω του "ρεπερτορίου" του.
Η φωνή του αγανακτισμένου Τράγκα, που κολλάει όμως; Δεν τον παρακολουθώ πολύ και έτσι δε γνωρίζω, πέρα από το ότι γενικώς τα χώνει.
Σε ότι αφορά το σήμερα, άστα να πάνε, καμία σχέση, όπως έγραψες!
Να είσαι καλά
Ναι Γεράσιμε, όντως στο "β" έπρεπε να διευκρινίσω ότι ο Καραϊσκάκης δεν ξεθύμαινε μόνον, μιλώντας ξάστερα και χύμα ("χούι" το είπε στην δίκη του). Όταν του δινόταν η ευκαιρία να ηγηθεί, έδειχνε ότι ήλεγχε 100% το κοχλάζον αίμα του και την γλώσσα του, κι όχι μόνον σε χαρακτηρισμούς. Υπήρξε "τάφος" ως προς τα εθνικά θέματα και την διαφύλαξη της ενότητας την περίοδο του εμφανούς δυτικου πάρτυ.
ΔιαγραφήΟ Τράγκας; τα χώνει στον Φούχτελ, στον Βεστερβέλε, στον Ρέσλερ, στην Μέρκελ… με χαρακτηρισμούς πολλές φορές, γενικώς ..στην Γερμανία! Είναι κάτι σαν το ΚΚΕ που τα χώνει στον καπιταλισμό. Αμφότεροι αποπροσανατολίζουν, οδηγώντας την κοινή γνώμη ενάντια στο ανώδυνο επί μέρους, πάντως όχι στην πηγή. Αν ο Τράγκας (και το ΚΚΕ) ήταν εχθροί προς στο σύστημα, απλώς δεν θα τους βλέπαμε.
Συνολικά: πολλοί σήμερα καλούν σε Επανάσταση, κάποιοι βρίζουν κιόλας όσους αδρανούν. Έχει και σωστή πλευρά αυτή η θέση, έχει και κίνδυνο τεράστιο (όπως και το 21, που έτσι κι αλλιώς κάθε άλλο παρά αναγγέλθηκε από τα μπλογκς της εποχής).
Συμφωώ Καραβάκι! Ειδικά με την τελευταία σου παράγραφο
ΑπάντησηΔιαγραφή