Εύθυμες ιστορίες και ευτράπελα της Αποκριάς των περασμένων αιώνων

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η καρδιά των εορτασμών χτυπούσε στις γειτονιές γύρω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, όπου και ζούσε το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της Αθήνας.

Γράφει η Κάτια Χριστίδου

Αποκριά του 1834, ο Φαναριώτης λόγιος Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής εμφανίζεται στην οικία τού Ρώσου πρέσβη Γαβριήλ Κατακάζη στην Πλάκα, ντυμένος φτερωτός Ζέφυρος, έχοντας προηγουμένως ενημερωθεί από την οικοδέσποινα, Σοφία, ότι το αποκριάτικο πάρτι στο οποίο τον καλεί θα είναι θεματικό και ότι οι καλεσμένοι θα πρέπει να φέρουν αμφίεση εμπνευσμένη από την αρχαία Ελλάδα.

Καταφθάνει, λοιπόν, στην πρεσβευτική κατοικία ο σπουδαίος Ραγκαβής, ο οποίος αυτήν την εποχή εκτελεί και χρέη συμβούλου του υπουργείου των Εκκλησιαστικών και της Εκπαιδεύσεως, συνοδευόμενος από τις δύο αδελφές του, που έχουν ντυθεί αλκυονίδα Ανθώ η μία και Αγλαΐα (εκ των τριών Χαρίτων) η άλλη. Η δική του αμφίεση; Την περιγράφει με σπαρταριστό τρόπο στα απομνημονεύματά του: «Επί τέλους ενέδωκα και ενεδύθην βραχύν χιτώνα, αιθερίως διαφανή, και λευκά μεταξωτά πέδιλα αρχαϊκώς περιδεδεμένα και εις τα νώτα ποικιλόχροα πτερά εκ σύρματος και λεπτοφυούς υφάσματος χρωματισμένου, υπό του γαμβρού μου φιλοτεχνηθέντα· και ούτως προσείλκυσα εις τον χορόν πάντων την προσοχήν…».

Είναι αλήθεια ότι τα λικνιζόμενα πούπουλα δεν πολυταιριάζουν σε λόγιο αξιωματούχο της κυβέρνησης. Ο Ραγκαβής έχει τραβήξει επάνω του όλα τα βλέμματα της αίθουσας -και του Όθωνα συμπεριλαμβανομένου- κι έτσι αποφασίζει να ξεμοναχιάσει τον σύμβουλο του βασιλιά, Σκαρλάτο Σούτσο, και τον παρακαλέσει να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση. «Να μου κόψεις τα πτερά και να ησυχάσουμε κι εγώ κι οι καλεσμένοι» του λέει κι έτσι γίνεται. Όταν ο Όθων διαπιστώσει ότι τα φτερά του Ζέφυρου είναι πλέον παρελθόν, ο Ραγκαβής θα του δικαιολογηθεί: «Δια του υπασπιστηρίου, Μεγαλειότατε, τα κατέθεσα εις την διάθεσιν της Υμετέρας Μεγαλειότητος!»

Το ότι ο Ραγκαβής βρέθηκε σε πλείστες όσες αντίστοιχες εκδηλώσεις της Αποκριάς είναι βέβαιο και καταγεγραμμένο. Εκείνο που αγνοεί η Ιστορία είναι αν αποτόλμησε να επαναλάβει παρόμοιο ατόπημα, αλλά μάλλον όχι.

 

«Φανός των Συντακτών» (21-2-1947)

 

Η ΓΚΑΜΗΛΑ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΠΡΙΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

 Γενικά, πάντως, στην άρτι απελευθερωθείσα Αθήνα οι Αποκριές δεν περνούν αθόρυβα στα αριστοκρατικά σαλόνια, αλλά ούτε και στα απλά αστικά σπίτια. Και καθώς η αρχαιολατρία αυτήν την περίοδο είναι εμφανής, οι αποκριάτικες φορεσιές παραπέμπουν συνήθως στους κλασικούς και τους ελληνιστικούς χρόνους.

Για τη συνέχεια εδώ:

https://ellas2.wordpress.com/2026/02/06/%ce%b5%cf%8d%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%b5%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%81%ce%ac%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%80/#more-225811