Μέρος
Α’
Μια άλλη μορφή αλλοίωσης μέχρι πλήρους
διαστροφής της αλήθειας είναι η δια του τρόπου γραφής, του ύφους και των λέξεων
που χρησιμοποιεί κανείς για να πει την αλήθεια, καταλήγοντας στο να την
παραχαράσσει εντέχνως, με το γάντι. Κι αυτή η μέθοδος είναι επίσης πολύ
συνηθισμένη και χρησιμοποιείται κατά κόρον όταν ο συγγραφέας προσπαθεί να
αμβλύνει τη σημασία ενός συμβάντος ή μιας πολιτικής υπηρετώντας κάποια
σκοπιμότητα.
Αυτές οι μέθοδοι απουσιάζουν από το
έργο του Κυριάκου Σιμόπουλου. Αν κάτι σχετικό και γενικού χαρακτήρα έχει κανείς
να παρατηρήσει στο έργο του είναι η μερικές φορές πληθωρική συμπερίληψη
στοιχείων αποδεικτικών ή επιβεβαιωτικών των γραφομένων του και ο έντονος σε
ύφος τονισμός των υλικών που επικαλείται και των επισημάνσεων που κάνει, αλλά
αυτά δεν συνεπάγονται αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας. Μπορεί να μην συμφωνεί
κανείς με όλες τις προσεγγίσεις και εκτιμήσεις του Σιμόπουλου, αλλά δεν μπορεί
να αμφισβητήσει ούτε τη βαθιά του γνώση ούτε την εντιμότητα και την άδολη
ελληνικότητα.
Με αυτά κατά νου, νομίζω ότι γίνεται
κατανοητό γιατί ο Κυριάκος Σιμόπουλος ενώ αναφέρεται πολύ συχνά από τους
νεότερους ιστορικούς ως πηγή πρώτης ύλης, γιατί έχει σκάψει πολύ βαθιά στα
υπόγεια και τα ανώγεια των εντόπιων και διεθνών αρχείων για να ανακαλύψει
στοιχεία που τα δημοσιοποιεί στους τεράστιους τόμους που έχει συγγράψει, πολύ
σπάνια αναφέρεται για τις απόψεις και τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει από
τη γνώση και την επεξεργασία όλου αυτού του απέραντου υλικού με γνώμονα την
υπεράσπιση των δίκιων του Ελληνισμού.
Ιστορία
συγκάλυψης
Ειδικά για τον Κυριάκο Σιμόπουλο είναι
σημαντικό να τονίζεται κάθε φορά ότι ενώ ήταν ένας από τους ευγενέστερους,
φιλικότερους και γλυκύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, η γλώσσα του είναι
αιχμηρότατη, αλλά όχι ξεκρέμαστη αφού κάθε βέλος της τεκμηριώνεται με πλήθος
αδιάσειστων στοιχείων και λογικών συμπερασμάτων. Και με αρκετή βεβαιότητα μπορώ
να υποθέσω ότι η ελλιπής αναφορά της συμβολής του στο ξεκαθάρισμα της ελληνικής
ιστορίας από άλλους συγγραφείς οφείλεται, μεταξύ άλλων, και στους εξής
σημαντικούς παράγοντες: Πρώτον, ήταν ένας ανεξάρτητος στοχαστής που δεν ανήκε
σε καμία ομάδα ιστορικών-ερευνητών που διαθέτει ένα «χώρο» πρόσφορο για τα μέλη
της και, δεύτερον, δεν δεχόταν να βάλει φίλτρα στις διαπιστώσεις και τις
κρίσεις του για τους ισχυρούς παράγοντες που με τις πολιτικές και τις
παρεμβάσεις τους διαμορφώνουν τα γεγονότα ή καθορίζουν τις εξελίξεις.
Παρακολουθώντας την αυξημένη λόγω των
200 χρόνων φετινή δραστηριότητα των ιστορικών, φαίνεται ότι, με λίγες
εξαιρέσεις, η κριτική θεώρηση του ρόλου του ξένου παράγοντα στην Επανάσταση του
1821, στο πριν και το μετά, είναι από ήπια και αμβλεία μέχρι υποτυπώδης και
ανύπαρκτη. Κι αυτό έχει να κάνει με πολλούς λόγους, όπως για παράδειγμα ότι στη
φάση της μεγάλης παρακμής που περνάει ο τόπος, βρίσκονται σε μεγάλη ακμή οι πιο
επιτήδειοι ιστορικοί και οι την ιστορία ταλαιπωρούντες πολιτικοί, συγγραφείς
και δημοσιογράφοι, οι οποίοι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος και
έχουν διαμορφώσει τις απόψεις τους σε αρμονία με τις προδιαγραφές που βολεύουν
την καθεστηκυία τάξη. Και μία βασικότατη προδιαγραφή για την ιστορία του 1821
είναι η εξ απαλών ονύχων αναφορά στους ρόλους της μοναρχίας, της Εκκλησίας και
των ξένων δυνάμεων . Είτε δεν αγγίζονται καθόλου σε επίμαχα σημεία είτε
μετριάζονται οι κακουργίες και τα ατοπήματά τους είτε προβάλλονται μονομερώς
σαν θετικοί συντελεστές στην προεπαναστατική, επαναστατική και μετεπαναστατική
Ελλάδα. Κι αυτός ο εξωραϊσμός, βέβαια, δεν έχει να κάνει μόνο με τα πεπραγμένα
τους στο απώτερο παρελθόν, αλλά και με τις θέσεις που έκτοτε κατέχουν στην
Ελλάδα. Η συνεχιζόμενη εξάρτηση της χώρας από τις δυτικές μητροπόλεις και η
κουλτούρα του «δορυφόρου» επιτάσσει την αποφυγή σοβαρής και αφτιασίδωτης
κριτικής στους συμμάχους. Εξάλλου, αρκετοί από τους ιστορικούς μας αφενός έχουν
πάρει τα μαθήματά τους από τα ξένα πανεπιστήμια στα οποία έχουν σπουδάσει και
αφετέρου εξασφαλίζουν τη δημοσιότητά τους μέσα από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ με
αντιπαροχή το ξέπλυμα των ενόχων από τα ανοσιουργήματά τους.
Ευρώπη
του σκότους
Υπάρχει η εντύπωση σε αρκετούς
ανθρώπους ότι η Επανάσταση και οι αξίες που την εμπνέουν, την συνοδεύουν και
εκφράζουν τους πρωταγωνιστές της, είναι οι αξίες της Ευρώπης. Μεγαλύτερη πλάνη
απ’ αυτήν δεν υφίσταται. Η Ευρώπη την εποχή που ολοκληρώνεται η προετοιμασία
της και ξεσπάει η εξέγερση στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, στο Μωριά και τη
Ρούμελη, είναι μαύρη κι άραχνη. Δεν είναι ούτε η Ευρώπη της δημοκρατίας ούτε η
Ευρώπη του Διαφωτισμού. Είναι η Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας. Είναι η Ευρώπη των
απολυταρχιών που όχι μόνο είναι εχθρικές σε κάθε εξέγερση, σε κάθε δημοκρατικό
θεσμό, σε κάθε έννοια ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά είναι και
σύμφωνες μεταξύ τους και αποφασισμένες να εμποδίσουν και να καταπνίξουν βίαια
κάθε απόπειρα και κάθε εγχείρημα που προτάσσει τα αιτήματα του Διαφωτισμού,
όπως αυτά διατυπώθηκαν από μεγάλους στοχαστές όπως ο Λοκ, ο Βολταίρος, ο
Μοντεσκιέ και ο Ρουσσώ και υιοθετήθηκαν από τη Γαλλική Επανάσταση. Είναι η
Ευρώπη του τσάρου της Ρωσίας, του αυτοκράτορα της Αυστρο-Ουγγαρίας, των
βασιλιάδων της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Πρωσσίας-Γερμανίας. Είναι η Ευρώπη
που κυριαρχεί ο καγκελάριος Μέτερνιχ, ο προκάτοχος του οποίου παρέδωσε τον Ρήγα
και τους επτά συναγωνιστές του στους Οθωμανούς για να τους στραγγαλίσουν, κι
αυτός που με τη συναίνεση του τσάρου συνέλαβε και φυλάκισε μέχρι θανάτου τον
Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους συνεργάτες του. Αυτή είναι η Ευρώπη που κατέπνιξε
με στρατιωτικές επιχειρήσεις τις εξεγέρσεις των Συνταγματικών στην Ισπανία, των
Καρμπονάρων στην Ιταλία, των Δεκεμβριστών στη Ρωσία και κάθε άλλη ανεξάρτητη,
φιλελεύθερη, δημοκρατική δράση, εκτελώντας, φυλακίζοντας και βασανίζοντας προοδευτικούς
ανθρώπους, καίγοντας βιβλία και απαγορεύοντας την κυκλοφορία εφημερίδων και
περιοδικών που προωθούσαν αυτές τις ιδέες. Ακόμα
και η φιλελληνική ποίηση
απαγορεύτηκε! (William St. Clair, That Greece Might Still Be Free: The Philhellenes
in the War of Independence)
Για
τη συνέχεια εδώ:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου